Monday, July 30, 2007

RIGHT LOVE AT A WRONG TIME IS NOT A RIGHT LOVE!



You stand beside me like the periwinkle sky that I look on to,
you say nothing but silence, I feel nothing but numbness.

I saw the blood flows from your risk like rain.
you told me your dreams,
your plans,
your nightmare.

And then I also told you my dreams,
my plans and
my nightmare about the rain and poem of "letting go".

The rain drops much stronger than before,
I can't stop the bleeding.....
and you wish for a place where you could go,
cause everyhting here moves so slow.

You embraced me and whispered Iloveyou..
You cry like a child and
I wipe yours tears with my shaking finger.

I'm sorry....
I can't give you
what you seek...........

Thursday, July 26, 2007

Ika-28 taon sa mundong ibabaw!

Image Hosting by Picoodle.com

28 taong gulang na ako sa mundong ibabaw, ano ba ang mga natutunan ko?

1. Kailan man hindi maaaring pabayaan ng ama ang kanyang anak.
2. Ang buhay ay puno ng pagsubok at pakikibaka
3. Ingatan ang kalusugan at katawan dahil walang nabibiling extra nyan/
4. Hindi lahat ng tama ay hindi mali
5. at hindi lahat ng mali ay hindi tama
6. Masarap maligo sa ulan
7. masarap umakyat ng bundok
8. Madumi talaga ang politika
9. Pati pag-aartista(kaya ayaw ko pumasok ng showbiz eh)
10. Madalas tama ang ating mga magulang
11. Hindi ako perpekto at may sarili akong kahinaan
12. Mababaw ang luha ko.
13. "Ang tula ay hindi magiging obra hanggat hindi pa patay ang mismong manunula"
14. draining sa call-center
15. masarap mag muni-muni
16. hindi ganoon kadali ang mag-pamilya(PEKSMAN!)
17. gusto ng mga babae na pinupuri sila(naks!)
18. Ang tao ay may kakayahang gawin ang mga nais nya(mabuti o masama man)
19. Kaunti na lang ang matinong politiko
20. Marami ang dupang at buwaya
21. Masarap magmahal ng totoo(Iloveyou mommy Shamille)
22. Kailangan minsan ang magisa at magisip
23. may kaalaman sa gitna ng katahimikan
24. Ang lahat ay lilipas
25. Masuwerte ang taong nakakakain ng 3 beses 1 araw(Salamat po)
26. Mapagbiro ang tadhana...
27. "Masarap ang umaga lalo na kung ikaw ay gising"
28. MAY BUHAY AKONG DIYOS! Meron...Meron..

(Happy Birthday to me, happy birthday to me, happy birthday, happybirthday, happy birthday to me!)

"Cge Zkey blow the candle na" woooooooohhh! yeheyyyyyyyy!

Salamat po diyos ko at binigyan nyo po ako ng mapagmahal na pamilya at mga kaibigan. Kahit ako lang po mag-isa nagcelebrate ng birthday ko ngayong mga oras na ito ay salamat pa rin. Grabe masyadong tahimik ang birthday ko lord, si Jhunnel, ironman,BJ Aaron(hindi pa sya sigurado na birthday ko) at misis ko lang bumati sa kin. Ok lang lord madrama lang ako ng konti.

"KAINAN NA!" nagluto ako ng pansit canton at hindi ako papasok ngayon. Yahooooo...... patay ako nito sa coach ko.....hehehehe.

"Cge kain ka na Zkey wag kang mahiya"

"Eh ikaw kain ka na rin"

"Tange! pagkumain ka eh kumain na rin ako, magisa ka lang sa kwarto ngayon"

"Oo nga pala, ako ang celebrant at ako rin ang bisita"hehehehehehe

(paalala: huwag akong tularan)


29. MASARAP MABUHAY SA MUNDO!!!!!!! HAPPY BIRTHDAY TO MEEEEEEEEEEE......

Monday, July 23, 2007

I THINK GOD CAN EXPLAIN

The water runs from our eyes like jazz,
because the rain tells a story
about love and rainbow.

You're shaking but not scared.
I'm scared but not shaking.

My shadow leaves me for no reason,
and
the truth rips you tissue after tissue.


the spirit,
the love,
and hope comes to end.
no more light!
no more space!

Now, heaven is calling me.
Leave......
and
don't look back
cause
I don't wanna see you cry
before I close my eyes!(Iloveyou....Goodbye....)



I THINK GOD CAN EXPLAIN!

Friday, July 20, 2007

Eyewitness account: Seven hours of hell in Tipo-Tipo, Basilan

JUN VENERACION, GMA7 News
07/16/2007 | 04:30 PM



We endured seven hours of hell in Tipo-Tipo, Basilan.

Embedded with government forces searching for kidnapped Italian priest Giancarlo Bossi, my team and I were caught in the middle of a very intense firefight between the Marines and armed groups in the area.

For seven long hours, we stared death in the eye.

The trip to Basilan was an offshoot of reports from military sources that Bossi had been transferred to the island by his captors.

July 9, 2007. We arrived in the island province after an uneventful two-week coverage of government troops in search of Fr. Bossi in the Lanao provinces and Zamboanga del Sur.

At first, we didn't expect significant coverage in our Basilan coverage... until we learned of a plan by Col. Ramiro Alivio, commanding officer of the 1st Marine Brigade, to launch an operation just hours after we had called on him.

We asked permission to join operating units... Colonel Alivio acceded.

Late in the evening, we witnessed a short pre-operation briefing. All the Marines huddled to pray. I saw familiar faces… some of them I had interviewed in the province of Sulu.

They were the same group who fought it out with the Abu Sayyaf bandits September last year. It was during that same operation that Abu Sayyaf leader Khadaffy Janjalani was killed.

Cpl. Russel Panaga, a member of the force reconnaissance team, approached me and said, “Sir, nagkasama na tayo sa Sulu. Kami’yung wounded dun. Eto na naman, sasabak sa operasyon."

I responded, “Oo, kaya pala pamilyar ang mukha nyo sa akin. Ingat kayo, sir."

After a brief talk, I was surprised to find out that Panaga, the mean-looking and muscle-bound Marine, was, in fact, a gentle giant.

To lighten up the mood, I told Panaga in jest, “Sir, hinahamon ka ni Donnie ng suntukan." He reacted with a smile.

I never had an inkling that the short conversation would be our last.

Jump-off time was 4:30am, July 10.

A team from force reconnaissance and special operations platoon of the Marines scoured two target areas deep in the jungles of Tipo-Tipo. They were the lead units.

A bigger group of soldiers in armored personnel carrier and 6x6 trucks was following them from behind. They would serve as reinforcement if “problems" should arise.

Hours of searching for Bossi didn't produce positive results.

It was the Marines’ second fruitless try in the area since the abduction of Bossi on June 10.

The ground commander, Maj. Nestor Marcelino, ordered his men to board their respective vehicles.

The seven-vehicle convoy rolled on, en route to their barracks.

I and my crewmembers, Cameraman Jjulius Catibog and Assistant Cameraman Donnie Roxas, were in a 6x6 truck in the middle of the convoy.

It passed through several communities... villagers and school children were looking... at times even waving at the Marines.

When the convoy reached Sitio Puhpuh, Barangay Guinanta, travel became arduously slow. The road was unpaved and narrow.

I noticed that the houses were empty.

The sight triggered an eerie feeling, recalling conversations I had with soldiers and even civilians during previous Mindanao coverage sorties that empty communities are an indicator that something bad is waiting around the corner.

Minutes later, we heard the Marines telling one another to be on alert.

The convoy halted after Major Marcelino noticed that three vehicles were no longer in our tail.
Radio communication didn't elicit a response from them.

We turned back to check and found out that one of the vehicles got stuck in mud, causing the delay.

Efforts to pull the truck from the sticky situation proved futile. But that was not the only problem.

Armed men were sighted on high grounds. The Marines quickly scampered for battle positions.
All at once, gunfire rang out. It was 10:30 am.

Cameraman Julius, Assistant Cameraman Donnie and I quickly hit the ground and sought cover.

Shots were being fired from almost all directions... bullets grazing above us.

Tree branches and leaves fell from above as a result of heavy enemy fire. A staccato of varying gunshots and explosions became a familiar refrain.

At first, we thought it was going to be a short gunbattle. But we were wrong.

As minutes passed by, the firefight turned for the worse.

My team was pinned to the ground amidst an endless volley of fire.

Then we heard messages from radio that some marines have been hit.

At that point, fear started to roll down my spine. While lying down on my stomach, my head almost buried to the ground, I began to pray for the fighting to stop. I prayed like I never did before. But my prayers were not instantly answered.

The fighting still went on and on. Donnie said his prayers too. At one point, he said he was losing hope we would make it alive. The thought of not seeing his first newborn grandchild kept running through his mind.

My cameraman Julius was still taking footage from his limited vantage area... aiming his camera at the Marines firing mortar rounds at enemy positions, although most did not go off.

The situation brought back memories we had in 2004. Julius was also my cameraman in another hair-raising coverage in the town of Lamitan, also in Basilan. Then, we were also caught in a crossfire when suspected drug dealers fought it out with the police.

Julius was shot at by one of the drug dealers while eluding arrest. When the shooting stopped... we emerged unscathed.

But Tipo-Tipo was far more fierce than our Lamitan experience.

As military mortar continued to falter, mortar rounds unleashed by the attackers -- from the Moro Islamic Liberation Front and the Abu Sayyaf -- were slowly finding their mark.

A round of enemy mortar landed very near our position, causing a very loud blast. I felt the pounding effect on my chest.

The chilling effect of mortar ammos being launched by the attackers was too frightening to bear... it was like waiting for death to come.

A radioman called for air support and heavy artillery fire. But precious minutes had passed, and still no air support came. I heard him say over the radio, "Wala pa bang air support? Napapalibutan na kami dito."

A group of Marines just few meters in front of us radioed, “Sir, nasa 200 meters na mga kalaban... papalapit na sila sa amin."

Soon after, choppers and a Bronco bomber were seen flying over us. But they had little effect on the attackers. They eventually flew back to base leaving their comrades on the ground, to fight on their own.

The attackers were emboldened. We heard them hollering “Allahu Akbar"(Praise Allah) as they were inching closer. The Marines could no longer hold the line.

I said to myself, this is going to be our end. Again, I prayed and asked for forgiveness from the Almighty. At that instant, I said to myself, “I’m ready to die."

Not far from where I was, I saw Julius and Donnie still on the ground. We were so helpless. There were moments that we would just stare at each other as if to say good-bye.

Outnumbered and outgunned, the Marines still tried to fight back... The numbers were stacked in the attackers’ favor- less than a hundred government troops, against 500 of them.

Before noon, the guns fell silent, if briefly.

Then it drizzled and eventually a heavy downpour followed suit.

I began to chill while lying on the ground.

To compound my worries, bullets rained on us anew. The Marine perimeter defense had been breached.

Sensing imminent danger, Major Marcelino, the ground commander, old us to move to another area.

Drenched to the bones and virtually covered with mud, we ran, one after the other. We slipped and tripped on occasion, as the barrage of enemy fire reverberated.

I heard Donnie say, “I got hit!"

When we reached higher ground, I saw blood streaming down from Donnie's head. A shrapnel from an M-203 grenade caused the minor wound.

From our area, we could see a dead Marine sprawling on the ground. But no one dared retrieve the body as enemy snipers remained on the lookout for new targets.

I looked at my watch. .It read 4:30 pm. Six hours had passed, but there seemed to be no end to the furious enemy attack.

Wounded Marines started moving to our position... some looking very pale and weak. Words of encouragement were uttered to liven up the spirits of the casualties. I heard them telling their fallen comrades..."’Wag kang pipilkit... kaya mo yan."

But 10 Marines were reported missing. Their companions initially believed they were killed in the frontlines. Still under siege, the Marines tried to search for their 10 missing comrades. An officer shouted, “Walang iiwanang katawan."

To the Marines, it’s a must that no one gets left behind.

But they were left with no other option... one soldier said, “Masakit man sa atin, kailangang iwanan natin ang mga patay kundi mauubos tayo dito."

“Kailangan na nating makaalis dito... pag inabot tayo ng dilim, siguro patay tayo lahat," another Marine added.

A piece of good news was heard on the radio before 5 pm. A local group had mediated a ceasefire.

That was the only time we were able to sit on the ground after hours of being pinned down.
We were told by a Marine later, "Okay na, Sir... tapos na."

He was wrong.

Not long after, another wave of deafening gunfire erupted.

Seeking cover, we moved from one coconut tree to another... crawled on itchy grass valley.
Ants were likewise crawling all over us… bite marks surfaced sooner than later.

But no one would dare move lest be spotted by enemy snipers.

Wounded and all, Cpl. Richard dela Cruz became our close-in guide as we started to extricate ourselves to safer ground.

He advised us quite often, “Dito kayo sa likod namin," until we reached a road leading to Marine reinforcements.

Behind armored personnel carrier, we walked and dashed through sticky mud. After 30 minutes, we reached a school where police and military reinforcements were stationed.

Donnie and I looked at each other and said, “Ligtas na tayo, pare." We held our hands so tightly as we walked to safety.

It was the end of a seven-hour ordeal. It was a miracle to say the least that we survived. In the end, God answered all our prayers.

We were hugging and shaking hands with almost everyone in sight.

I barely lost control of my emotions when I told a Marine, my voice breaking, “Grabe ang mga gamit nyo," referring to the mortar duds.

Teary-eyed, he responded, “Ganyan kahirap ang buhay naming mga sundalo, Sir!"

At day’s end, 14 Marines died, 10 of them badly mutilated. The dead included Corporal Panaga, the gentle giant I had a brief conversation with the night before the fateful day in Tipo-Ttipo. Nine other Marines were wounded.

But our travel was far from over.

It was still a two-hour ride from Tipo-Tipo to the Marine headquarters in Isabela, Basilan.

I asked Lt. Weng Mueyela, the lady officer in command of armored assets during the mayhem, to allow the three of us to ride with her in the tank. Readily she said yes. But all at once, too, added, “May dalawa akong sakay na patay."

We didn’t mind. We told ourselves, “Kahit siksikan at kahit may kasama pang patay... makikisakay kami sa tangke." Our primary concern was to return safely to Isabela.

My first phone call was to my immediate boss, Tex Jimenez, head of the GMA News Desk.

She was so shocked to hear about our harrowing experience. Instantly, she directed us to leave Basilan the following morning.

Next I called our operations boss Grace dela Peña to appraise her of our situation. I passed the phone to Donnie, then Donnie to Julius. When Julius returned the phone to me, he said, “Umiiyak si Ma’m Grace"

She was crying indeed as I kept assuring her we're okay... and that Donnie was up and about despite a minor wound on his head.

When the tension simmered down, I told Julius, “Good work, pare. Nakalampas na naman tayo."

The following day, July 11, we were able to air the story... the story of gallantry in battle of the men and women of the Marines… the sad story of Filipinos fighting fellow Filipinos... the story that exacted a heavy toll of lives killed, injured, and scarred inside and out. - GMANews.TV


(Grabe, nasaan ang pondo para sa mga militar? hindi ba't mas mataas ang pondo nito kumpara sa pondo ng edukasyon? Sus!)

Monday, July 16, 2007

Gawad Kalinga

Gawad Kalinga? Ano ba ito?

Matagal ko ng naririnig itong Gawad Kalinga, subalit nito lamang nakaraang araw ko lubusang naunawaan kung ano ba talaga ang organisasyong ito. Nagkakape kasi ako nung isang araw sa pantry namin habang naghihintay sa shift ko ng napansin ko ang pinalalabas sa TV. Akala ko pa nga nung una eh rally kasi may mga taong nasa stage at mga nagsasalita. Babae, lalake, binata, may asawa, estudyante, peti-burgesyang propesyunal at propesyunal. Tapos pinakita doon ang mga kababayan natin na sadlak sa kahirapan. Napahinto ako at nabaling ang atensyon ko ng husto. Grabe, ang lakas ng naging "impact" sa akin. Palibhasa siguro ay likas na sa akin ang pagiging pusong mamon. Mabilis madurog ang puso ko sa tuwing makakakita ako ng mga taong hikaos subalit walang magawa kundi magpalamon sa sistema. Lalo na kung bata, langya talagang hindi ko minsan matagalan. Nagtutubig kaagad ang mga mata ko at para bang gusto kong umiyak. Hindi biro ang dinaranas nilang hirap lalo na yung mga nasa ilalim ng tulay, overpass, sidewalk, iskwater area at kung saan-saan pa.

Tapos nakita ko na may mga taong nagtutulong-tulong para bumuo ng bahay. "Yun! nakuha ko na."(sabi ko sa isip ko) "Gawad Kalinga, ito pala yun."

Pag-akyat ko sa production area namin para mag-calls(term namin pag start na ng shift). Napansin ko ang wallpaper ng mga monitor eh invitation para sa gaganaping program sa ika-Labing lima ng Hulyo taong kasalukuyan sa isang lugar sa Pasig City. NakipagTie-Up pala ang company namin sa Gawad Kalinga. Wow! Gusto ko ito sabi ko sa sarili ko. Aattend ako dito.

Kanina nga ay sumama ako sa company namin para sa "ICT-GK Tawi-Tawi Project." Yung 4 na sites ng ICT ay nag-participate RCBC(Makati), Shaw, Marikina(RiverBanks) at Unionbank(Ortigas). Excited talaga akong sumama kahit wala akong kakilala sa mga kasama. Hindi kasi sumama yung account ko kaya ayun para akong bata na naiwan ng nanay sa mall mag-isa. Pero ayos lang, hindi naman ako sumama para magkipagharutan dun eh. Sumama ako dahil gusto kong tumulong, gusto kong makibahagi. Wala pang tulog at puyat, pero masaya dahil makabuluhan ang pupuntahan ko.

9am nagsimula yung program na dinaluhan ng mga officers at employee ng ICT. Andun din ang baranggay captain ng "Tawi-Tawi, president ng home-owner association at mga taong may pakana ng nasabing project. Pasensya na kung hindi ko na nabanggit yung mga pangalan kasi hindi ko talaga matandaan eh. Masyado kasi akong abala sa pagmamatyag sa mga taong nakatira doon. Nakikita ko sa mga mata nila ang bagong pag-asa na siya na namang nagpapatubig ng mga mata ko. Natutuwa talaga ako. Astig!

Pagpasok pa lang sa may looban nila eh may mga nanay agad na nakamalong at babatiin ka ng "Magandang Umaga" at lalagyan ka ng pin na may nakasulat na "ICT, Gawad Kalinga, kasali kami dyan!" Ramdam ko ang saya ng kanilang pagbati. Peksman! Tinititigan ko yung mata nung nanay na nagkakabit ng pin sa T-shirt ko. Isang bagong umaga ang nakikita ko sa kanya, isang bagong umaga.... Doon ko hindi napigilan papatakin ang luha ko. Pero sa isang mata lang huh, at agad ko din pinunasan ito para hindi halata, baka sabihin ng mga ibang employee eh nasisiraan na ako ng ulo. Pin lang eh iiyak na ako. Kung alam lang sana nila! Masaya ako kaya ganun.

Bago natapos ang program eh pinapila kami para sa traditional passing of bricks(yung pasa-pasa kayo ng hollowblocks papunta sa mga gagawin pang mga bahay). Kalahati pa lang kasi ng looban yung natatapos eh. Tsaka hindi ko alam pala kung traditional passing of bricks nga ang tawag dun, wala kasi ako maisip na tawag eh. pangit naman kung "Pasahan ng hollowblocks" o kaya "Saluhan ng hollowblocks". Sensya na tao lang! Ang saya kasi tulong-tulong. Angas!

Matapos ang batuhan este! pasahan ng hollowblocks ay unti-unti ng naguuwian ang lahat.(kasama ko dun syempre). May service na van kaya sumabay na ako hanggang sa RCBC makati sites ng ICT. Tapos sumakay ng dyip pauwi. Ok talaga.. masaya, mahirap at makabuluhan.

Ito na ngayon ang Gawad Kalinga, isa silang organisasyon na tumutulong para mabigyan ng disenteng masisilungan ang mga taong hirap at walang sariling matatawag na pamayanan. Hindi lang ito sa Pilipinas kundi maging sa ibang bansa na rin. Nagsimula sila nung 1995 ng magsagawa ang Couples for Christ ng outreached sa may Bagong Silang, Caloocan City. Ngayon ang Bagong Silang ay nagkaroon ng isang maayos na komunidad. Ang galing diba! Talagang lalapat at lalapat ang kamay ng may kapal sa mga taong handang tumawag at magmahal sa kanya. Simula nga noon, ang Gawad Kalinga ay walang pagod na gumagawa ng isang tali na siyang bibigkis sa mga Pilipino.

Sana makita rin ng iba pang kapwa ko Pilipino ang mga nakita ko. Hindi lang bahay ang binubuo ng Gawad Kalinga, kundi dignidad, dignidad.... na minsang nanakaw ng kahirapan. Alam kong mahirap baguhin ang kasalukuyang sitwasyon ng Pilipinas, subalit ano't ano pa man, hindi pa rin natin maaaring sa-isangtabi ang lakas ng nagkakaisang-bisig. Sana sa simpleng pagdalo ko at munting dasal ay naipakita ko sa mga taga "Tawi-Tawi" na bukas kamay ang aking pakikipag-kapwa. Nawa'y hindi pasukin ng bulok na sistema ang Gawad Kalinga. HARINAWA.............


(Mabuhay Ang Gawad Kalinga at ang ICT company!)

Wednesday, July 11, 2007

Mga Diwata, Ang Panday at Mga Grupo Adbenturero(Pagsasanib Pwersa sa Anawangin)


Isang pagbati ang nais kong ipanimula sa bawat taong makababasa ng kwentong ito. Nawa'y tahimik ang iyong kaluluwa sa bawat pagyanig ng ating mundo! Mula sa sakit, sakuna, problema, pakikibaka, paglaban at paglaya. Hayaan mong awitan ka ng aking munting kwento mula sa karanasang naganap sa tagong paraiso sa kanayunan ng Zambales.

Hindi pa man bumabati ang buwan ng Hulyo ay nagpasya si KaJhunnel na ganapin ang kaarawan niya at ng kasamang Ka-Melchor sa Zambales. Nang ibalita sa akin ang plano ay walang pagsidlan ang tuwang aking nadarama. Dahil matagal-tagal na rin na wala akong bisita sa mga lugar na siyang nagiging piping saksi sa aking mga tula at pangarap.

Sabado nitong asiyete ng bukang liwayway ng tumulak kami patungong San Antonio Zambales. Pito lang kami sa grupo na binubuo ni KaJhunnel, Ka-Melchor, Ka-Moymoy at Ka-Shane Ka-Patrick, Ka-Charie at ako! Hindi ganap na alam ang patutunguhan ay tumulak na buo ang pag-asa na hindi gaanong luluha ang langit!(Bagama't sa isang banda ay nais ko ring bumuhos ang ulan). Pasado alas-nuwebe ng marating namin ang bayan ng San Antonio. Agad kaming dumiretso sa pamilihang bayan upang sa aming munting salo-salo. Matapos ang pamimili ay agad na rin kaming tumulak sa lugar na kung saan ay susunduin kami ng bangka ni Ka-Boyet. Napakasarap ng aming pagbagtas sa dagat ng Zambales, ramdam ko ang pananabik ng aking kaluluwa sa mga puno, tubig, bituin, sariwang hangin at lupa na tahimik at mistulang nakatitig lang sa amin.

Kalahating oras at humalik ang aming mga paa sa paraiso ng Anawangin. Sinalubong kami nila tatay Emmanuel at nanay Saria. Biglang bumilis ang tibok ng aking puso sa aking mga nasilayan. Umaawit ang mga bato, tumutula ang tubig at pakumbabang kumakaway ang puno sa utos na rin ng haring hangin. Agad kaming nag-ayos ng mga dapat gamitin sa aming pananatili roon ng isang araw at isang gabi. Matapos ang masayang tanghalian ay hindi namin mapigilan ang pumailanlang sa lihim ng Anawangin.

Sa aming pagbagtas sa loob mismo ng gubat ng Anawangin ay marami akong natuklasan
hindi lang sa lugar kundi maging sa akin na ring sarili.
Nabatid ko na gaya ng batis na aming nadaanan, ay tulad ko na patuloy ang pag-agos patungo sa malawak na karagatan ng buhay. Kung saan man ako talagang pupunta ay mahirap matiyak. Ang mahalaga ay hindi natutuyo ang aking tubig ng pagasa na hindi maglalaon ay masisilayan ko rin ang kapayapaan sa aking pagal na kaluluwa.


Nagpasya kaming lisanin ang gubat dahil na rin sa utos ng langit. Para kaming mga
batang tumatakbo habang hinahabol ng ulan. Napakasarap at napakapayapa. Pagdating sa pampang ay agad kaming naligo sa paanyaya na rin ng dagat. Masaya kaming nakipaglaro sa mga alon habang ang ulan ay patuloy sa pagbuhos. "Dakilang Manlilikha maraming salamat po sa buhay. Itulad nyo nawa kami sa kasimplihan ng iyong pang ibang nilikha".


Matapos ang aming pagligo ay kami ay naghanda naman para sa hapunan. Sayang nga lang at walang mainit na tsokolate at matamis na suman. Matapos ang hapunan ay inihanda na rin namin ang maiinom. Sa gitna ng aming masayang inuman ay nalipatan kami ng mga bago naming nakilala sa lugar. Si Ka-Robbie at Ka-Boyet(ang mga panday) at ilang pagtagay pa ay lumapit naman ang mga diwata ng lugar, si Romer, Kit-Kat at Duke. Masaya at makabuluhan ang aming pakikipagkwentuhan sa kanila. Nga lang, mukhang hindi masyado masalita talaga ang mga diwata. Kuntento na sila sa kakatawa. Nauna lang talaga ang mga komedyante sa telebisyon dahil kung hindi, may tulog sila sa mga banat ni Ka-Melchor at Ka-Patrick.

Halos kulang ang magdamag subalit kailangan magpahinga para sa iba pang pakikibaka. Minsan pa, bumuo ng bagong kaibigan ang aming pagbisita sa Anawangin. Sa lahat ng aming nakilala at nakakwentuhan. Ang aking lubos na pasasalamat. Sa pagsasanib pwersa ng mga Diwata, Ang Panday at mga Adbenturero. Itaas nyo! Patuloy tayong maglalakbay, tutuklas, bubuo at magsusulat para may maisaysay ang mga bagong darating na henerasyon! HANGGANG SA MULING PAG-AHON!


(Yung ibang pix ay courtesy ng ADTREk salamat kay Jhunnel)

"Paki click na lang ng mga larawan sa right side for more pix"(Anawangin)

Monday, July 2, 2007

Tagubilin at Habilin

Tagubilin at Habilin
NI JOSE F. LACABA
Inilathala ng Bulatlat
TULA
Vol. VII, No. 14 May 13-19, 2007

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una’t huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

Sa edad kong ito, marami akong maibibigay na payo.
Mayaman ako sa payo.

Maghugas ka ng kamay bago kumain.
Maghugas ka ng kamay pagkatapos kumain.
Pero huwag kang maghuhugas ng kamay para lang makaiwas sa sisi.
Huwag kang maghuhugas ng kamay kung may inaapi
Na kaya mong tulungan.

Paupuin sa bus ang matatanda at ang mga may kalong na sanggol.
Magpasalamat sa nagmamagandang-loob.
Matuto sa karanasan ng matatanda
Pero huwag magpatali sa kaisipang makaluma.

Huwag piliting matulog kung ayaw kang dalawin ng antok.
Huwag pag-aksayahan ng panahon ang walang utang na loob.
Huwag makipagtalo sa bobo at baka ka mapagkamalang bobo.
Huwag bubulong-bulong sa mga panahong kailangang sumigaw.

Huwag kang manalig sa bulung-bulungan.
Huwag kang papatay-patay sa ilalim ng pabitin.
Huwag kang tutulog-tulog sa pansitan.

Umawit ka kung nag-iisa sa banyo.
Umawit ka sa piling ng barkada.
Umawit ka kung nalulungkot.
Umawit ka kung masaya.

Ingat lang.

Huwag kang aawit ng “My Way” sa videoke bar at baka ka mabaril.
Huwag kang magsindi ng sigarilyo sa gasolinahan.
Dahan-dahan sa matatarik na landas.
Dahan-dahan sa malulubak na daan.

Higit sa lahat, inuulit ko:

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una't huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

Maraming bagay sa mundo na nakakadismaya.
Mabuhay ka.
Maraming problema ang mundo na wala na yatang lunas.
Mabuhay ka.

Sa hirap ng panahon, sa harap ng kabiguan,
Kung minsan ay gusto mo nang mamatay.
Gusto mong maglaslas ng pulso kung sawi sa pag-ibig.
Gusto mong uminom ng lason kung wala nang makain.
Gusto mong magbigti kung napakabigat ng mga pasanin.
Gusto mong pasabugin ang bungo mo kung maraming gumugulo sa utak.

Huwag kang patatalo. Huwag kang susuko.

Narinig mo ang sinasabi ng awitin:
”Gising at magbangon sa pagkagupiling,
Sa pagkakatulog na lubhang mahimbing.”
Gumising ka kung hinaharana ka ng pag-ibig.
Bumangon ka kung nananawagan ang kapuspalad.

Ang sabi ng iba: “Ang matapang ay walang-takot lumaban.”
Ang sabi ko naman: Ang tunay na matapang ay lumalaban
Kahit natatakot.

Lumaban ka kung inginungodngod ang nguso mo sa putik.
Bumalikwas ka kung tinatapak-tapakan ka.
Buong-tapang mong ipaglaban ang iyong mga prinsipyo
Kahit hindi ka sigurado na agad-agad kang mananalo.

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una't huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

*Ang “Tagubilin at Habilin” ay kasama sa album ni Armida Siguion-Reyna na POP LOLA. Ang background music ay kay Ryan Cayabyab.

Krizzy!

Too much love will kill you!

But if dying
is
the
only
way
to
be
with
someone
you
dear most!

SO
BE
IT!