PAALAM!

Isang taon na din pala akong nagbaBLOG. Isang taong nagkwento, nakitawa, nagbasa sa blog ng iba, nakipagkaibigan, natuwa, nagkomento at nagiwan ng mensahe (Napadaan lang po Godbless) sa cute na mga chatter box. Nung una trip-trip lang ang pagbaBLOG ko pero after a month hindi ko namalayan na nagiging tahanan ko na din pala ito. Nakakatuwang magkwento at mas nakakatuwa kapag may nagkomento. Ibig sabihin may nagbasa ng entry mo at kahit papaano ay gusto nyang makipagkwentuhan syo.

Isang guro sa U.P. ang nagsabi sa akin magblog dahil napakadaldal ko daw. Kaya eto nga at nagkakilala TAYO. Si Deng(pinsan ko) at Oldskul(kababata ko at kapwa mangangakyat ng bundok) ang una kong naging friends dito hanggang sa nasundan ni Bunso na dating bluebelle ang dating blog name na ngayon ay "Mga agam-agam ni bunso", Vener at GraceMags na isa mga paborito kong manunulat sa blog. Mula friendster group(Bolpen@Kape) ay magkakasama na kami nila Bunso, Sirok(GraceMag) at Vener. Kaming tatlo lang ang nagpapalitan ng komento at ang laging magkakausap(hahaha) hanggang dumating ang isa pang kaibigan na si Pen Palaboy na mula sa friendster group ng mga manunula na pinirata(hahaha) ko para sumali sa group namin at si Oliver( Verso para Libertad) na walang sawang sumusuporta sa grupo(pare salamat).

Halos araw-araw ay nadadagdagan ang mga kaibigan ko sa blog at grabe marami na din kahit papaano ang mga nagkokomento sa mga kwento ko. Kaya walang tigil ako sa pag-Add ng mga bagong blog friends. Lahat ng link dito sa blog ko ay talaga namang binibisita ko araw-araw(Promise pa). Pero hindi lahat naiiwanan ko ng komento(sensya) pero sigurado naman nagiiwan ako ng mensahe na dumaan ako sa page nila.

Si Anino ang unang nagbigay sa aking ng award at nasundan pa iyon na galing naman kay Kweny at Pen Palaboy. Tuwang tuwa ako at ipinasa ko ang mga iyon sa mga friends ko din sa blog. Madalas ako sa page ni Anino dahil nagustuhan ko ang tema ng mga kwento nya at hanggang ngayon ay hindi ko pa natatapos basahin(sensya na pare).

Medyo parang emo yung post ko pero wala eh kailangan ko na talaga sigurong magpaalam sa inyo. Hindi dahil sa wala na akong pambayad ng broadband kundi dahil kailangan lang talaga. Siguro babalik din ako pero hindi ko alam kung kelan baka bukas.

Salamat ng marami:

Shamille sa lahat-lahat(ILOVEYOU), Bunso, GraceMag, Vener, Oliver, Ironman, Bolpen@Kape at Pen Palaboy sa pagiging kasama sa panulat ng mga tula at hindi matatawarang pagkakaibigan Oldskul na aking kababata at kabigkis sa pag-akyat ng bundok, Anino na napakahusay magkwento ng kababalaghan(itaas mo!) at kay Kai(Teenage Pinay in the UK) na nakakatuwang magkwento sa blog, Mapi sa pag-invite mo sa akin sa forum, TinaPie ang manunulat ng UST na na aking officemate, Bea(rainbowmixed) ang Sikolohistang manunulat ng UP diliman, Kweny salamat sa award, Pepe(Astig Musuem) salamat sa pagiging kaibigan sa blog, Krisha ang batang AUS na manlilibre sa akin(hehehe) at ang tanging blogfriend ko na tumatawag sa akin ng KUYA, at sa lahat ng nakaLink at NaglinK sa blog ko MARAMING SALAMAT SA INYO for making the word "blog" as an enjoyable noun.

Update lang...

Feb. 23 and 24- Nasa bundok ako ng Mt. Romelo sa Fami Laguna. Usually nakukuha sya ng 1 at kalahating oras na dirediretso basta hindi umulan at maputik. Minsan matagal na ang 4 hours(tuwing umuulan at maputik) para marating mo ang campsite at makita ang pinaka-highlights ng lugar na ito at ito ang mga falls. Pero hulaan niyo kung ilang oras namin narating ang campsite? 7 HOURS! Tatlo lang kasi kaming talagang umaakyat ng bundok at yung iba eh puro beginner at mga babae, tapos dinagdagan pa ng ulan kaya maputik talaga sa trail. Sweeper ako kaya hindi ko magawang iwanan yung mga nasa huli, binuhat ko na din yung bag nung isa namin kasama dahil nakikita kong hindi na niya talaga kaya. Buti na lang at may dumaan na nagkakabayo kaya pinasakay ko na hanggang campsite yung isa naming kasamang babae. 4 na lang kaming naiwan at ako lang ang lalake.

Pero honestly enjoy talaga ako kahit sobrang hirap dahil maya't maya kailangan kong alalayan sila. May pagka high sensation seeker kasi ako. Nung makarating kami sa campsite napaiyak yung isa namin kasama dahil "siguro" sa tuwa o dahil "sa wakas" natapos din. At take note nakapaa ang mga kasama kong babae dahil hindi kinaya ng powers ng haviannas nila ang putik ng trail.hehehehe!

Puro putik yung mga paa at hita namin kaya agad kaming naligo sa falls. 10am kami nag-start magTrek at nakarating kaming apat ng 5pm. Kaya kinabukasan after breakfast kami nagExplore sa place. Umulan pa nung gabi at pinasok ng tubig ang tent ko, kaya ayun para akong natulog sa butas na waterbed.PANALO!!! Sunday afternoon nasa baba na kami ng bundok at nagplano magsidetrip sa Tagaytay para magkape. Pero hindi na ako sumama dahil miss na miss ko na si Kulay ko.

March 4- Dumating ang isa sa mga inaantay ko para sa pagpunta namin ni Kulay sa lugar ng mga Kangaroo. Kaya Krisha ihanda mo na ang panlibre at malapit na kami makapunta diyan.hehehehe. 15 minutes drive lang ata ang layo nila wifey sa place mo Krisha diba? Liit ng mundo noh? Madadagdagan ng 2 makulit na Pinoy ang AUS.hahahahaha.


March 6- Sumabog ang team(Hyperion) ko sa office. Kumalat kami at inampon ng ibang mga team. Nakakalungkot kasi, basta nakakalungkot. Sakto pang absent ang coach namin nung sabihin na "sorry wala na ang team nyo". Buti na lang kamo at napunta ako sa team na ok din dahil barkada ko ang coach nito. Pwede pa rin akong umbsent.hehehe. Sa mga teamates ko. SALAMAT. Magkikita pa din naman tayo sa production floor eh. Tsaka kay Coach Pao at kay Joy Lera(Itaas mo!)