ZKEY

PAALAM!

2008-03-26T08:56:00.004+08:00

Isang taon na din pala akong nagbaBLOG. Isang taong nagkwento, nakitawa, nagbasa sa blog ng iba, nakipagkaibigan, natuwa, nagkomento at nagiwan ng mensahe (Napadaan lang po Godbless) sa cute na mga chatter box. Nung una trip-trip lang ang pagbaBLOG ko pero after a month hindi ko namalayan na nagiging tahanan ko na din pala ito. Nakakatuwang magkwento at mas nakakatuwa kapag may nagkomento. Ibig sabihin may nagbasa ng entry mo at kahit papaano ay gusto nyang makipagkwentuhan syo.

Isang guro sa U.P. ang nagsabi sa akin magblog dahil napakadaldal ko daw. Kaya eto nga at nagkakilala TAYO. Si Deng(pinsan ko) at Oldskul(kababata ko at kapwa mangangakyat ng bundok) ang una kong naging friends dito hanggang sa nasundan ni Bunso na dating bluebelle ang dating blog name na ngayon ay "Mga agam-agam ni bunso", Vener at GraceMags na isa mga paborito kong manunulat sa blog. Mula friendster group(Bolpen@Kape) ay magkakasama na kami nila Bunso, Sirok(GraceMag) at Vener. Kaming tatlo lang ang nagpapalitan ng komento at ang laging magkakausap(hahaha) hanggang dumating ang isa pang kaibigan na si Pen Palaboy na mula sa friendster group ng mga manunula na pinirata(hahaha) ko para sumali sa group namin at si Oliver( Verso para Libertad) na walang sawang sumusuporta sa grupo(pare salamat).

Halos araw-araw ay nadadagdagan ang mga kaibigan ko sa blog at grabe marami na din kahit papaano ang mga nagkokomento sa mga kwento ko. Kaya walang tigil ako sa pag-Add ng mga bagong blog friends. Lahat ng link dito sa blog ko ay talaga namang binibisita ko araw-araw(Promise pa). Pero hindi lahat naiiwanan ko ng komento(sensya) pero sigurado naman nagiiwan ako ng mensahe na dumaan ako sa page nila.

Si Anino ang unang nagbigay sa aking ng award at nasundan pa iyon na galing naman kay Kweny at Pen Palaboy. Tuwang tuwa ako at ipinasa ko ang mga iyon sa mga friends ko din sa blog. Madalas ako sa page ni Anino dahil nagustuhan ko ang tema ng mga kwento nya at hanggang ngayon ay hindi ko pa natatapos basahin(sensya na pare).

Medyo parang emo yung post ko pero wala eh kailangan ko na talaga sigurong magpaalam sa inyo. Hindi dahil sa wala na akong pambayad ng broadband kundi dahil kailangan lang talaga. Siguro babalik din ako pero hindi ko alam kung kelan baka bukas.

Salamat ng marami:

Shamille sa lahat-lahat(ILOVEYOU), Bunso, GraceMag, Vener, Oliver, Ironman, Bolpen@Kape at Pen Palaboy sa pagiging kasama sa panulat ng mga tula at hindi matatawarang pagkakaibigan Oldskul na aking kababata at kabigkis sa pag-akyat ng bundok, Anino na napakahusay magkwento ng kababalaghan(itaas mo!) at kay Kai(Teenage Pinay in the UK) na nakakatuwang magkwento sa blog, Mapi sa pag-invite mo sa akin sa forum, TinaPie ang manunulat ng UST na na aking officemate, Bea(rainbowmixed) ang Sikolohistang manunulat ng UP diliman, Kweny salamat sa award, Pepe(Astig Musuem) salamat sa pagiging kaibigan sa blog, Krisha ang batang AUS na manlilibre sa akin(hehehe) at ang tanging blogfriend ko na tumatawag sa akin ng KUYA, at sa lahat ng nakaLink at NaglinK sa blog ko MARAMING SALAMAT SA INYO for making the word "blog" as an enjoyable noun.

Update lang...

2008-03-07T08:58:00.009+08:00

Feb. 23 and 24- Nasa bundok ako ng Mt. Romelo sa Fami Laguna. Usually nakukuha sya ng 1 at kalahating oras na dirediretso basta hindi umulan at maputik. Minsan matagal na ang 4 hours(tuwing umuulan at maputik) para marating mo ang campsite at makita ang pinaka-highlights ng lugar na ito at ito ang mga falls. Pero hulaan niyo kung ilang oras namin narating ang campsite? 7 HOURS! Tatlo lang kasi kaming talagang umaakyat ng bundok at yung iba eh puro beginner at mga babae, tapos dinagdagan pa ng ulan kaya maputik talaga sa trail. Sweeper ako kaya hindi ko magawang iwanan yung mga nasa huli, binuhat ko na din yung bag nung isa namin kasama dahil nakikita kong hindi na niya talaga kaya. Buti na lang at may dumaan na nagkakabayo kaya pinasakay ko na hanggang campsite yung isa naming kasamang babae. 4 na lang kaming naiwan at ako lang ang lalake.

Pero honestly enjoy talaga ako kahit sobrang hirap dahil maya't maya kailangan kong alalayan sila. May pagka high sensation seeker kasi ako. Nung makarating kami sa campsite napaiyak yung isa namin kasama dahil "siguro" sa tuwa o dahil "sa wakas" natapos din. At take note nakapaa ang mga kasama kong babae dahil hindi kinaya ng powers ng haviannas nila ang putik ng trail.hehehehe!

Puro putik yung mga paa at hita namin kaya agad kaming naligo sa falls. 10am kami nag-start magTrek at nakarating kaming apat ng 5pm. Kaya kinabukasan after breakfast kami nagExplore sa place. Umulan pa nung gabi at pinasok ng tubig ang tent ko, kaya ayun para akong natulog sa butas na waterbed.PANALO!!! Sunday afternoon nasa baba na kami ng bundok at nagplano magsidetrip sa Tagaytay para magkape. Pero hindi na ako sumama dahil miss na miss ko na si Kulay ko.

March 4- Dumating ang isa sa mga inaantay ko para sa pagpunta namin ni Kulay sa lugar ng mga Kangaroo. Kaya Krisha ihanda mo na ang panlibre at malapit na kami makapunta diyan.hehehehe. 15 minutes drive lang ata ang layo nila wifey sa place mo Krisha diba? Liit ng mundo noh? Madadagdagan ng 2 makulit na Pinoy ang AUS.hahahahaha.

March 6- Sumabog ang team(Hyperion) ko sa office. Kumalat kami at inampon ng ibang mga team. Nakakalungkot kasi, basta nakakalungkot. Sakto pang absent ang coach namin nung sabihin na "sorry wala na ang team nyo". Buti na lang kamo at napunta ako sa team na ok din dahil barkada ko ang coach nito. Pwede pa rin akong umbsent.hehehe. Sa mga teamates ko. SALAMAT. Magkikita pa din naman tayo sa production floor eh. Tsaka kay Coach Pao at kay Joy Lera(Itaas mo!)

Tatlong Araw

2008-02-26T06:35:00.003+08:00

May tatlong araw sa mundo na madalas ay hindi natin lubusang naiintindihan. Mga pagkakataong akala natin ay basta na lang nariyan o dumadating. Minsan, hindi natin akalain na ang tatlong ito ay mahalaga pala at sadyang kailangan bigyan ng pansin.

Unang araw ay ang KAHAPON, ito ang araw na kung saan na ang mga bagay ay natapos na. Mga bagay na kahit ilang milyong piso o anumang yaman sa mundo ay hindi na maibabalik pa. Mga salitang sinabi natin, mga bagay na ginawa at mga pagkakataong pinalampas. Minsan mas panghihinayangan mo pa ang bagay na hindi mo nagawa kaysa sa mga ginawa mo. Kaso wala na namang magagawa dahil nakalipas na. Lahat ng nangyari ay magiging isang kwento na lamang.

Tapos narito pa ang isang araw na mahalaga din. Ang BUKAS. Nariyan ang pag-asam natin na sana matapos na ang ulan at umaraw naman kinabukasan. Mga pangarap at kung ilang libong "sana" at "harinawa". Malaki ang pangako ng BUKAS, SUBALIT hindi tayo nakatitiyak kung ito ba ay aayon sa ating mga kagustuhan. Wala tayong kontrol sa anumang maaaring mangyari. Lahat ay nakadepende sa dasal at pagkilos at matiyagang paghihintay. Talo ang mainipin ika nga ng iba. Kaya kahit anong yaman din sa mundo ay hindi kayang ipangako ang mga bagay na darating. Kung ang iba ay umaasam ng pagsikat ng araw sa kinabukasan, ang iba naman ay naghihintay na lang ng paglubog nito. Ano nga kaya ang mangyayari bukas?

Narito naman ngayon ang araw na sadyang hindi natin pansin, isang pagkakataong minsanan lang. At ito ay ang NGAYON. Mga pagkakatong nasa iyong harapan at nasa iyong kamay. NGAYON ay ang siyang bumubuo sa KAHAPON. Mga bagay na may kontrol tayo mga pagkakataong maaari natin maganap ang lahat. Ito ay isang regalo na madalas ay ayaw nating buksan at hindi natin pinapansin. Mga pagkakataong ibinibigay natin kay KAHAPON na hindi man lang natin nabibigyang halaga.

Sabi nga "Happiness is a choice". Ikaw ang magsasabi kung saan mo gusto pumunta at hindi ang kung sinoman. You have to create your own life and live it with absolutely no regrets. To hell sa mga taong hindi naniniwala na kaya mo. 24 hours lang meron ang isang araw. Pwes anong gagawin mo? Iiyak, magmamakaawa, magmumukmok sa isang tabi.

Hindi ko sinasabing huwag kang malungkot o mabuhay ng walang pakialam sa mundo para maging masaya. Pero bigyan mo naman ng space at pagkakataon ang sarili mong magkamali, bumagsak at tumayo ng hindi nagpapagpag ng dumi. Ang NGAYON ay saglit lang kaya kung patulog-tulog ka sa pansitan magiging dull at walang kulay ang KAHAPON mo. Hindi man natin alam ang magiging bukas, at least nasabi mong MAHAL NA MAHAL KITA, AYOKO NA, SORRY at kung ano pa man.

Araw-araw may mga dumadating sa buhay natin na hindi natin akalain. May maganda, pangit, ok lang at parang wala lang. Basta ang mahalaga ay may ginawa ka at hindi steady lang boy/girl. Hindi natin alam kung sino ang maaaring dumating sa buhay natin. Pwedeng long lost friend, choirmate, teacher, klasmeyt, tindero sa kanto, blogmate o complete stranger talaga. Makinig ka sa mga kwento nila dahil marami kang mapupulot na aral. Minsan sa kanila mo matututunan ang mga bagay na hindi itinuturo sa eskwela.

Ang mga karanasan mo ang gawin mong hagdan at gawing salamin ang karanasan ng iba. Kung hindi ka tatayo ay matatapakan ka talaga. Kaya huwag mong sayangin ang 24 hours na regalo. Gawin mong makahulugan at makulay ito na may pagtatangi at pagmamalaki na sa 24 oras na regalo ay naging MAKAHULUGANG tao ka at hindi walang kwentang TAE.

Ito ang isang puting papel, isang set ng krayola at isang bagong tasang lapis.

Anong gagawin mo?

Star Wars Battle Front: Renegade Squadron Entertainment Pack

2008-02-21T09:04:00.006+08:00

Salamat at sa wakas ay sinipag din akong mag-update. Well 2 araw din kasi akong may trangkaso at eto medyo sinisipon pa(singhot)hanggang ngayon, kaya tamad na tamad akong magkwento. Malas nga din at hindi ako nakasama sa akyat nila Oldskul nung sabado sa Mt. Manalmon. Kaya eto medyo nanghihina at kailangan na naman ng ehersisyo. 2 weeks na din akong walang jogging eh. Kaasar!!!

Star Wars Battle Front Renegade Squadron Entertainment Pack. Ano ba ito? At bakit ito ang title ng post ko ngayon?

Ito ang bagong laruan ngayon ni Kulay at ako na rin SYMPRE. Limited edition daw sya ng PSP slim at may kasama ng bala nga ng Star Wars battle Front Eklavu Churva at may sticker pa ni Darth Vader sa likod. Honestly ayoko talagang bumili ng PSP dahil parang naluluhuan ako. Hindi ako sanay bumili ng gamit na will cost me an arm and a leg. Kasi hindi naman kami mayaman para gumastos ng hindi naman kailangan talaga. Pero dahil sabi ni misis na kaya nga daw sya nagpapakahirap sa trabaho sa ibang bansa eh para mabili nya ang mga gusto ng anak namin. Tsaka tutal naman daw eh nag-iisa pa lang naman daw si Kulay kaya wala daw masama kung ibibili namin sya. Ok pero medyo nahihiya ako kay wifey ko kasi wala akong ganoong kalaking pera para ibili si Kulay. Sakto lang talaga sa grocery namin ni Kulay at konting pang Time ZOne namin mag-ama. Buti na lang at nagpadala agad si misis. Iloveyou mommy.Mwahhhh

Bago ako bumili eh tumingin ako ng mga reviews ng mga PSP slim sa internet. Gusto ko kasi alamin kung ano ba ito at kung anong magandang bilihin na makakamura kami at sulit. Nagtanong-tanong din ako sa mga katrabaho ko na may PSP kung magkano ba ngayon ito at kung saan ako dapat bumili? Naglibot din ako ng Green Hills at Makati para tumingin. Tapos tumingin din si misis sa AUS para maicompare namin kung magkano ang deperensya ng price dito sa Pinas.

12k ang bili namin ni Kulay sa Makati ng PSP namin. Mahal sya kumpara sa mga binebenta sa mga ibang game shop. Meron ngang package deal na eh, 12k din pero may kasama na 4gig na memory, headphone, pouch, crystal case, strap at ang mismong unit tapos lalagyan pa nila ng games yun kahit anong gusto mo. Eh yung nabili namin ni Kulay eh yung Unit lang mismo at battery at charger at yung kasamang bala na Star Wars Battle Front Kembot Chenelyn. Medyo mas mahal siya pero ang habol ko kasi dito eh yung sigurado ka sa Unit mo. As in hindi pa sya nagagalaw at namomodify. Sure ka din na Orig yung keypad controls mo at yung battery at charger mo. Unlike dun sa iba na package nga pero puro class A din lang naman yung mga kasama niya tapos hindi ka sigurado kung hindi ba napalitan ang mga piyesa nun. Diba mas ok naman na medyo mapamahal ka na ng konti basta sigurado ka sa unit mo?

So ayun napabili nga kami pero ang problema eh hindi sya pwedeng downloadan ng games kasi nga hindi pa siya namomodify so kailangan kong ipaModify pa ito. Dahil kung hindi kailangan kong bumili ng mga bala nito na ang pinakamura ay nasa 1,500 ata. Linsyak!!!
Sabi naman ng pinagbilihan ko ay walang problema kung ipapamodify ko kasi andun naman daw ako kaya makikita ko kung papalitan nila ng battery yung unit ko. Sa madalng sabi ganun ang ginawa ko at pinalagyan ko na din ng mga games yung binili ko din na 4gig na memory.

Pag-uwi ko sa bahay ay tuwang-tuwa ang buong pamilya. May PSP na kami!!!! Nagsisigawan ang lahat ng pamangkin ko kasama ang nanay ko ng PSP!PSP!PSP. Tawa ako ng tawa kasi nakataas pa ang mga kamay nila. Napakasaya namin lahat. Si nanay kahit hindi nya alam yung binili ko masaya sya dahil nakikita niya na masaya ang mga apo niya. Nag 1.5 coke pa nga kami after lunch sa sobrang saya eh. HAHAhAhAhA. Salamat lovey sa regalo mo sa amin huh. Iingatan namin ito ni Kulay PRAMIS!!!! PSP!PSP!PSP! NAKAKAADIK KAYA ATA AKO NAGKASAKIT!HAHAHAHA

Para sa dtelaye ng Star Wars Battlefront Renegade Squadron Pack ay iclick lang po ito. PSP

Blog of The Month

2008-02-18T06:55:00.006+08:00

I recieved this award from KWENY. Maraming salamat.

Nais kong ipasa ito sa kina Pepe, Bea, Noime, Saminella
, Bluebelle, Wandering Commuter, Oliver at Mishi. Happy blogging sa lahat. Godbless.......

Eugene.........

2008-02-14T06:53:00.002+08:00

Kung inaakala mong tapos na ang lahat ay nagkakamali ka.
Nag-uumpisa pa lang ang laban at hindi ako susuko.
Hindi ko hahayaang mawala ang apoy sa aking espiritwal na espada
at huwag sanang magtagpo na ang iyong lakas ay subukin ang sa akin.

Si Vincent ay pagod na rin at wala na si Jeremiah.
Saan ka kukuha ng lakas, kay Jenny?
Nakakatawa ka kapag nagkaganun.
Huwag mong hayaang hugutin ko ang kaluluwa mo.

Sa puntong ito ay ako ang lalaban kung hindi mo kaya.
Manood ka kung paano ko pahalikin sa lupa ang mga naghahariang uri.
At makita mo na ang kanilang dugo
ay babasain ang lupang tinuyo ng kanilang kahangalan.

Ako si Alfred,
at
sa akin magmumula ang katapusan ng mga halimaw na ito.
NGAYOn NA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

5 Star blog Award

2008-02-09T13:45:00.000+08:00

Maraming salamat kay Anino dahil sa ipinagkaloob niyang gantimpala.

This 5-Star Blog Award is given to a blogger whose blog is of highest classification.A blog of excellence in the following criteria:- content, design and style, informative and accomodating

Nais kong ipasa ang gantimpalang ito kay: Kai, Caustic-Thoughts, Pen Palaboy, Krisha at BolpenatKape

Maraming Salamat sa inyo..... Pagpalain tayong lahat.

Si Efil, Ako at Isang Maikling Kwento

2008-02-05T05:44:00.000+08:00

Masaya ang mga araw ko noon. Hindi ko malilimutan ang mga bagay na akala ko ay walang katapusan. Sa murang edad ko na walo ay naramdaman ko na agad ang umibig. Ewan ko ba, basta masaya ako kapag nakikita at naglalaro kami ni Efil. Magkababata kami at magkaibigan ang aming mga magulang family friend sabi nga. Simple lang si Efil at iyon ang labis na nagpatibok ng puso ko. Mabait siya at maaalahanin. Siya rin ang madalas na magtanggol sa akin sa tuwing pinaiiyak ako ng iba pa naming kalaro. Naalala ko pa ng minsang mapaaway siya ng dahil sa akin. Grabe talagang hindi niya tinantanan sa suntok. Ako naman eh di puro sigaw at awat lang ang nagawa. Ano bang maaasahan niya sa akin eh bukod sa maarte eh takot kaya ako sa away. Pagkatapos ng insedenteng yun eh wala ng nanloloko sa akin. Takot lang nila kay Efil.

Highschool ay lalong tumindi ang nararamdaman ko sa kanya. Iisa pa rin kami ng eskwelahang pinapasukan at magkaklasmeyt pa kami. Sabay kami pumapasok, umuuwi at magrecess. Madalas din kaming dumaan sa paborito naming pasyalan. Ito ang falls sa taas ng bundok na madadaanan papasok ng eskwelahan namin. Maganda dito dahil ang binabagsakan ng tubig ay parang isang malaking planggana lang at para siyang swimming pool at mula roon ay tanaw mo ang buong lugar namin. At ang mga paligid nito ay puro bulaklak at puro damo. Para ka talagang nasa paraiso. Madalas pa nga siyang pumitas doon ng bulaklak at inilalagay niya sa tenga ko. Tapos sabay kaming mag-dive at sisigaw habang magkahawak kamay. Hindi ko malilimutan ang mga araw na yun. Halos tuwing walang pasok ay naroon lang kami. Magpapaalam na may gagawing project sa bayan. At dahil mabait at magkaibigan nga ang pamilya namin ay madalas ay pinapayagan kami. Doon din kami sumumpa na "walang iwanan". Magkaibigan hanggang sa huli at kinilig ako ng minsang sabihin niya sa akin na hindi siya aalis sa tabi ko. Para akong nasa ulap ng araw na iyon.

Minsan halos hindi ko mapigilan ang sarili ko na sabihin sa kanya ang nararamdaman ko pero natatakot ako na baka magbago at mawala ang pagiging magkaibigan namin. Kaya hinahayaan ko na lang ang ganoong sitwasyon.

Hanggang sumapit ang 4th year highskul namin ay hindi kami naghiwalay ni Efil. Palibhasa'y sabay kami lagi magpaenrol(ako ang sumasabay) kaya lagi kaming magkaklasmeyt. Marami akong natutunan sa kanya. Kung paano kumilos ng maayos, magsalita ng tama, maging magalang sa lahat at bigyang halaga ang sarili. Binata na sya at dalaga na siguro ako kaya siguro panahon na para malaman niya. Pero hindi ko alam kung paano. Natatakot ako, paano kung hindi niya ako gusto? Paano kung kaibigan lang ang turing niya sa akin? Hindi ko yata kaya. Ayokong mawala siya sa akin. Siya ang buhay ko at siya ang lahat sa akin. HINDI PA YATA AKO HANDANG MASAKTAN!!!

JS prom namin, at handa na ako. Alas-Otso ng gabi maguumpisa ang programa. Alas-Sais ng gabi ng maghiwalay kami ni Efil galing sa aming "hardin"(tawag namin sa tagpuan namin) sa itaas ng bundok. Bago siya umalis ay sinabihan niya ako na huwag na huwag daw na hindi ako pupunta ng JS dahil may sasabihin siyang importante sa akin na matagal na niyang gustong sabihin at may sorpresa daw siya sa aking regalo. Doon na daw kami magkita sa skul. Gusto kong lumundag sa saya dahil sa wakas ito na yata ang hinihintay kong pagkakataon.

Si tatay ang naghatid sa akin sa skul. Pagdating ko sa eskwelahan namin ay naguumpisa na pala. Humalik ako sa aking tatay upang magpaalam at sinabi niya sa akin na "Hanapin mo na si Efil at baka may kasayaw ng iba yun". Errrr!!! Kainis alam ata ni tatay na may gusto ako kay Efil. Bago siya tuluyang nagpaalam ay hinabilinan niya ako na huwag masyadong magpagabi at magpahatid kay Efil pauwi.

Hinanap ko si Efil pero wala pa sya, Alas-Diyes na ng hatinggabi subalit wala pa rin ni anino niya. Mag-isa lang ako sa aking upuan at bahagyang nangiti sa tuwing binabati ako ng aking mga guro at klasmeyt. Asan na si Efil? Bakit wala pa siya? Tanong ko sa sarili.

Maya-maya ay dumating si tatay at humahangos. Umuwi na daw ako at si Efil.... Ano si Efil? Kinakabahan na ako, "ano ba ang nangyari"? Tanong ko sa aking tatay. Si Efil daw naaksidente sa bayan at nasa ospital at malubha. Ano!? Ito lang ang mga katagang nabitawan ko. Hindi na naghintay pa ng sandali ang aking mga mata at agad itong lumuha. Si Efil, sana hindi totoo ang balita ni tatay sa akin. Madali naming binagtas ang daan pauwi at mula sa bahay ay agad kaming tumulak papuntang ospital ng bayan dala ang traysikel ni tatay.

Pagdating namin sa ospital ay naroon ang mga magulang ni Efil. Walang tigil sa pag-iyak ang nanay niya. Bigla na lang yumakap siya sa akin at sinabing "Wala na si Efil, iniwan na niya tayo" at sabay bigay sa akin ng card at maliit na kahon na may balot pang-regalo at nakapangalan sa akin. Nakuha daw iyon sa bag ni Efil ng maaksidente siya. Nang buksan ko ang maliit na regalo ay isang munting singsing na may tatak na pangalan naming dalawa at ang nilalaman ng card ay ang mga katagang pareho namin nilihim sa isa't-isa ng matagal na panahon. Mula sa kinatatayuan ko ay parang gumuho ang buong langit sa akin. Hindi totoo at isang panaginip lang ang lahat ng ito ang sabi ko sa aking sarili. Subalit ano mang pagtanggi ay tila wala na akong magagawa pa. Tumakbo ako sa kwarto niya upang yakapin si Efil. Niyakap ko siya at humagulgol ng iyak. "Hindi totoo ito, Efil please gumising ka, please Efil please huwag mo akong iwan, MAHAL NA MAHAL KITA EFIL. Diba sabi mo na walang iwanan, pero bakit ka lumisan. Efiillll...." Ito ang kwento niya at kwento ko na rin.

Lumipas na ang sampung taon at ngayon ay magtatapos na ako bilang isang doktor ng Medisina at papalipad papuntang Amerika upang hanapin ang bukas na maaaring naghihintay sa akin. Hindi ko malilimutan ang isang kwentong itinuro sa akin ni Efil. Isang kwento na sadyang isinulat niya sa aking puso. Isang kwento na kasama ko hanggang may kailanman.

Nagmamahal,

Mimi

Viva Sto. Nino

2008-02-03T07:35:00.000+08:00

May malaking parada ang naganap nitong huling Linggo ng Enero 27, 2008 sa Roxas Blvd. Pasay City. Linsyak! Napakaraming participants kumpara nung nakaraang taon. Ito ang taunang pagdiriwang ng Sto. Nino dito sa Pasay. Makulay, mahaba, masaya, mainit, maingay at makabuluhang ang nasabing parada. Maraming mga pakulo ang mga Ati-Atihan, kuya-kuyahan(hehe), musiko, banda at kung anik-anik pa. Mula Pasay ay paparada ang Sto. Nino hanggang Luneta. Nagismula ang paglakad ng mga Sto. Nino bandang 3pm at natapos ito ng pasado Alas-Otso na ng gabi. Imadyin!!! Napakahaba diba, limang oras na walang patid na tugtugan, tawanan, paagaw ng keyndi, piktyuran at pakyut sa mga nakikitang mardyoret(peace mommy). Kasama kong nanood si Kulay, Nanay(mwahh) at ang sangkaterba kong pamangkin. Ang dami nilang naagaw na keyndi at si Kulay naku po! Hanggang sa bahay eh sumasayaw at sumisigaw ng Viva! Viva! Sto Nino! Katuwa.

Iba't-ibang kalse ng Sto. Nino ang makikita. Nariyan ang bombero, pulis, mangingisda, panadero, siyentipiko, magsasaka at hindi ko lang napansin kung may Emo na Sto. Nino. At ito nga pala ang ilang piktyur na nahagilap ng kamera ko.

Ang Sto. Nino ay pinaniniwalang si "beybi Jesus" at isa sa mga tradisyong nakagisnan ng mga Filipino na nagmula sa bansang Espanya. Dala ito ng mga Emo ng Spain ng mag-long vacation sila dito sa Pinas. Hindi ko lang alam kung paano nag-evolve ang iba't ibang klase nito. Maraming dako sa Pinas ipandiriwang ang pista ng Sto. Nino. Nariyan ang Sinulog sa Cebu, Dinagyang ng Iloilo at Sto. Nino sa Tondo.

Sa mga karagdagang piktyur iclick lang ang link na ito Viva! Sto. NinoMaraming Salamat.Godbless

Mt. Maculot Clean-Up

2008-01-29T05:23:00.000+08:00

Nung Sabado ng umaga ay sumama ako sa kaibigan kong si Oldskul para sa isang clean-up sa Mt. Maculot sa Cuenca batangas. Isa ito sa bundok na madalas akyatin ng mga mamumundok dahil sa ganda ng tanawin dito. Kita mo ang Taal volcano at ang lake nito. Sa sobrang dami nga ng mga umaakyat dito every weekend eh hindi rin mapigilan ang pagdami ng basura kaya napagdesisyunan ng Adtrek(Grupo ni Oldskul) na magkaroon ng clean-up. At eto nga umepal ako na baka pwede sumama sa kanilang barkadahan dahil bukod sa 2 linggo ng purnada ang akyat ko sa Bulacan eh isa ako sa locals ng Cuenca batangas. OO! doon ang probinsya ko at purong batangueno ako. Tsaka si Oldskul din nga pala.

Mag-isa lang ako bumiyahe dahil sa Cavite pa magmumula ang mga makakasama ko kaya minabuti ko na lang na doon na sila tagpuin sa batangas. Gaya ng dating pag-akyat eh gumising ng maaga bumili ng dairy cream para sa mainit na pandesal at isang petsel na icedtea. Ligo habang nagpapatugtog ng ilan sa mga paborito kong mga kanta mula kay Bob Morley, B.B. king, Nora Jones(Ganda Nito woohhh IDOL), Brian Setzer at basta blues, jazz blues at country blues ayos na yun para maging ganap na tao ako sa isang buong araw.

Medyo late me ng dating dahil sa kabobohan ko sa pagkuha ng instruction sa akin ni Oldskul. Sira kasi ang tulay ng Cuenca kaya hindi makakadiretso ang mga bus at dyip sa mismong lugar namin kaya kailangan mong bumaba bago magtulay at maglakad hanggang sa trisikelan at iyon ang hindi ko nagawa kaya naglakbay pa ako ng napakahaba at kumalaban ng ilang engkanto para lang makarating sa rendevous namin sa palengke ng Cuenca. Pagdating ko sa palengke ay nag-almusal ulit ako dahil sa layo ng pinanggalingan ko.

Matapos ang paglamon ko eh ipinakilala ako ni Oldskul sa kaniyang mga kasama. Nakilala ko ang kanilang butihing Presidente at ang humabol na lamang sa bundok na kanila namang treasurer. Sampu kami lahat at ewan ko ba kung bakit wala akong maalala sa mga pangalan nila(sensya na po) talagang mahina lang siguro ako magmemorya ng pangalan. Pagdating namin sa campsite naku po bukas na ang 7-eleven(tindahan sa taas ng bundok). Nagpahinga muna kami at nagluch bago naglinis. Nakapuno kami ng sampung sako na puro halos bote ng alak at mineral water ang laman. Grabe ang dami pang dumating. May mountaineer, mga boyscout(at taga dito pa sa Pasay huh) at ilang militanteng grupo yata yun na naligaw(Joke). 3pm na kami bumaba dala ang sangkaterbang basura. Yung akin nga eh pinagugulong ko na lang kung minsan dahil mabigat. Buti na lang at matibay ang sako. Pagdating sa baba ay iniwan na lang namin sa isang tabi at bahala na daw dun si konsehal Emer. Nagpahinga lang kami at naligo para sa pag-uwi.

Sa Chowking Lipa batangas na kami kumain ng dinner at doon na din kami Ok ba ang Salamin ko?
naghiwa-hiwalay. Si Oldskul ang kasama ko dahil pareho kami ng way. Mauuna lang siyang bumaba dahil sa Alabang siya eh tapos ako sa Pasay at yung ibang mga kasama namin ay puro Cavite naman.

Masaya ang clean-up namin pero sana mapagtuunan ng pansin yun ng mga kinauukulan. Hindi ako pabor na maglagay ng tindahan sa itaas ng bundok dahil isa iyon sa dahilan ng pagdudumi ng lugar. Sympre hindi lang naman yun ang dahilan. Nariyan na rin ang mga iresponsableng umaakyat. Sabi nga ni Oldskul sistema lang daw ang kulang. Tsaka sana kung hindi mapigilang magtinda sa itaas eh di sila ang manguna sa paglilinis. Tutal nakikinabang din naman sila kahit papaano. Maglagay sila ng ilang malalaking basurahan at kapag puno na eh handa naman ang mga mountaineer na ibaba yun. Tulungan sana at hindi yung iaasa nila lahat sa mountaineer. Diba mas maganda sana kung pag-akyat mo eh makikita mong nakaseperate na ang mga bote sa plastik o kaya naman naka sako na sila para medyo konti na lang ang kailangang pulutin. So everytime na may aakyat at gustong maging bida eh di magbaba sya ng basura ayon sa pasya ng kanying puso kung ilang sako.
At pagdating niya sa ibaba ay ipagbubunyi siya ng mga tao(Clap!Clap!Clap!). Ito ay suggestion lang naman at hindi ako nagrereklamo(ang bigat kaya nung akin).

Ano sa tingin mo?

Salamat nga pala sa Adtrek at kay Oldskul(kailan ba magiging Newskul yan), Ka Manuel at konsehal Emer at sa mga nakasalamuha namin sa itaas ng bundok. Sta. Clara Boyscout, yung nagbigay ng Yosi ang gaganda daw ng kasama nyo sabi ni Oldskul(hehehe), mga nakasalubong namin sa trail at nag-imbita sa Isabela salamat po. Kay tikbalang salamat at hindi ka nagpakita. Mabuhay tayong lahat. Hanggang sa muling PAGAHON!!!!!!!!

Ako lang walang pandong sa ulo yata.....

Si Kulay!

2008-01-22T08:24:00.000+08:00

Nung Sunday ng gabi ay inatake na naman ng asthma ang anak ko. Buti na lang eh hindi masyadong grabe pero ang mahirap eh may kasamang lagnat. Kaya naku puyatan na naman talaga. mahirap din talaga kapag mag-isa ka lang. Wala akong makatulong kaya everytime na he needs to blow up chunks eh talaga naman linsyak napakahirap.

Salamat sa diyos at ok na siya ngayon at eto gusto ng maglaro ng computer. Salamat sa Nebulizer na nakatulong ko sa pagpapatulog sa anak ko. Goodbye hika sana huwag ka ng bumalik utang na loob.

Maiba ako eto ang pix nga pala ng anak ko na napag-tripan naming mag-ama. MAhilgi sya sa music sobra kaya gumawa kami ng fake magazine cover. Kunyari lead vocalist daw siya ng bandang "Hey! That's my Nebulizer" hahahaha at may concert sila together with some guest bands. Ito ang pix!!! Godbless!!!

Hayan na nakita nyo na lead vocalist ng Hey! That's my Nebulizer band. Si kulay yan my son. Huwag ka na nang umangal kung mas pogi sa akin yan ok?. Magandang Umaga! Godbless.

(See Hey! That's my Nebulizer band this coming summer and have a chance to win 100 pcs. Ventolin Nebule. See your Pedia for more details)

Guest band: Asthma Fever
Clear Lungs
Check that Cough
Hold your breath
Salbutamol stinks
Omron Nebulizer
Smell the Dust
Daddy my throat is aching!
I hate Asfrenon!

Sinong may balat sa pwet????

2008-01-14T06:49:00.000+08:00

Natatawa ako sa title ng bago kong post. Mangyari kasing meron ako nito(hahahaJOKE). Kaya ito ang title ko eh dahil sa hindi inaasahang buhos ng ulan nitong nakaraang Sabado at Linggo. Akalain mong kung kelan nakaplano na ang pagakyat namin eh bigla namang lumuha ang langit. Sabado pa lang ng umaga eh nagsimulang umiyak ang langit hanggang gabi ng magdamag. Kaya wala akong nagawa kundi ang ipostponed ang pagalis namin. Unang-una delikado at siguradong hindi mag-eenjoy ang mga kasama kong mga babae dahil puro first timer ang mga iyon. Pangalawa ay siguradong hindi kami makakaligo sa ipinagmamalaki kong ilog dahil siguradong kulay tsokolate na iyon dahil nga umulan. Kaya no choice talaga. Kaya nagtxt ako kaagad sa kanila na purnada ang lakad namin.

Halos lahat sila nanghinayang dahil gusto talaga nila maranasan ang pagakyat. Kaya mamaya pagpasok ko sa office ay sasabihin ko sa kanila na iresked na lang namin. Wala naman mababago sa plano maliban sa date ng pagalis eh. Sayang talaga(sigh), at ito pa, nagtxt ako dun sa contact ko sa lugar ng aakyatain namin na hindi kami matutuloy dahil nga sa panahon kaya next time na lang siguro. Tapos biglang sabi nya "ZKEY ganda ng panahon dito walang kaulan-ulan at masaya ang ilog". LINSYAK!!!!!

Pero dibale siguradong matutuloy din naman ito eh at sigurado akong madagdagan pa kami. Kaya siguradong mas masaya yun. Sana sa susunod matuloy na sya. HARINAWA!!!

(Jerome ayan makakasama ka na)

Paalam 2007

2007-12-31T19:47:00.000+08:00

Maya-maya ay magbibigay daan na ang taong 2007 sa pagdating ng bagong taon. Mabilis at makabuluhan ang taong 2007 para sa akin. Maraming nangyari na hindi inaasahan at marami din namang naganap na sadyang sa simula pa lamang ay inasahan ko na. Magbalik tanaw tyo sa mga higlights(naks!) sa buhay ko nitong lumipas na 2007.

January 07- Nakabili ako ng sarili kong computer(hindi na kailngan mag-rent)
February 07- Nagplano na kaming magpakasal ng GF ko dito sa Pinas.
March 07- Nagsimula akong umakyat ng bundok.
April 07- Naakyat ang pinakamataas na bundok sa Luzon(Mt. Pulag).
May 07- Na-regular ako sa trabaho(Yippie!!! Salamat coach Anj).
June 07- First time kong ibili ng TV ang nanay ko (naiiyak ako).
July 07- Nairaos ang 3rd birthday ng anak ko.
August 07- Walang highlights dito sa buwan na ito.
September 07- Umuwi si GF ko at nagpakasal kami(Mahal na Mahal ko siya).
October 07- Bumalik na si Misis sa AUS.
November 07- Nakakuha din ako ng passport(sa wakas!!!!)
December 07- Nadagdagan ang liwanag sa paligid ko. Ano ito? Sikreto na muna(hahaha).

Grabe pala, puro paborable ang mga naganap sa akin nitong 2007(Salamat po diyos ko). Minsan hindi natin pansin ang mga blessings na dumadating dahil sa kabusyhan natin sa buhay. Kung hindi dahil sa itaas hindi siguro ganito ang mga nangyari(Salamat po talaga). Tatlong oras na lang at papasok na ang 2008, ano kaya ang naghihintay sa akin? Sigh! Excited na kaya ako. Kung ano man ang mga yun(pangit man o maganda) sana bigyan pa ako ng diyos ng lakas at tatag ng loob na magawa at makaya ang mga ibibigay nyang assignments sa akin. Dito lang ako, umaasa at buo ang loob na magiging ok ang lahat. HARINAWA!!!!

kabilang sulok ng bilog

2007-12-24T06:47:00.000+08:00

Minsan hindi nangangailangan ng bago
para maging ganap na masaya.
Dahil minsan kailangan gamitin mo ang lungkot
para makita ang tunay na kahulugan ng kasiyahan!
Sa mundng mong may lapis at papel,
nananangan ang paraiso,
na tanging lunas sa mahabang pagkakahimbing.
Hayaan mong maging ganap ang lahat
at
doon,
makikita mo na bago na pala ang lahat.
Gaya ng dati!!

Mahiwagang Sombrero

2007-12-20T03:03:00.000+08:00

Medyo badtrip ako nung Linggo dahil sa hindi parehas na pagtingin ng mga tao sa ating mga kababayang Muslim. Napatunayan ko kung bakit may mga kababayan tayong mga Muslim ang galit sa mga kababayan nating mga Kristiyano.

Marami sa atin na nagsasabi na marami daw racist sa ibang bansa at kawawang-kawawa daw ang ating mga kababayan. Tama! Walang argumento dito. Pero naisip na ba natin na dito man sa Pilipinas ay talamak ang pagdidiskrmina ng ating kapwa sa mismo pang kapwa nya Pilipino. Totoo yan at napatunayan ko, NARANASAN KO! Paano? Ito na ang kwento....

Nitong Linggo ay pumunta ako sa bahay nila misis sa Sucat Paranaque para kuhanin ang passport ng anak ko dahil kakailanganin ko ito sa Lunes. Bago umalis ng bahay ay syempre naligo at nag-ayos ng sarili. Habang pinagmamasdan ko ang aking mukha kung may pagbabago sa salamin ay naisip kong isuot ang ibingay sa akin ni Papa(lolo ni misis sa Sucat yung pupuntahan ko) na sobrero na binili ni misis sa Indonesia. Maganda kasi sya at mahilig ako sa mga ganoong klase ng sombrero, bukod sa unique eh galing pa kay misis. Matagal na daw nakatambak yun, sayang naman daw at alam ni papa na magugustuhan ko yun kaya ibingay niya sa akin. Eto na ngayon, hindi pa man din ako nakakasaky ng dyip eh iba na ang tingin sa akin ng mga tao sa lugar namin(alam kong mgandang lalaki ako hehehe) pero siguro ay nakadagdag ng appeal yung sombrero ko(hahahaha) at yung bago kong eyeglasses. Pero nagulat ako ng tinawag ako ng barkada ko na "Abu-sayyaff". Gets ko na sabi ko na sabi ko sa sarili ko! Dahil pang Muslim ang suot kong sombrero kaya nya ako biniro nang ganun. Pero hindi ko akalain na makakaranas pa ako ng kakaibang karanasan dahil sa sombrerong iyon. Sumakay na ako ng dyip..

Napansin ko agad ang kakaibang tingin sa akin, medyo may bahagyang pag-iwas sa akin at manaka-nakang pagsulyap sa itsura ko. Hindi ko sila pinapansin dahil ganun na naman ang ugali ko(tumingin kayo hanggang gusto nyo wag lang kayo magpapaautograph). Hanggang sa makadating ako sa Sucat ay kapansin-pansin talaga ang pag-iwas sa akin ng mga tao na para bang may dala akong bomba, masama akong tao at para bang may nakakahawa akong sakit. Pero sa totoo lang, sabi nga ng kasamahan ko sa office na matino eh ok naman daw yung itsura ko mukha nga daw akong iskolar na Muslim. Ikinwento ko kasi kanya at sinuot ko sa office yung sombrero. At ito pa ang matindi pa sobrang ikinairita ko. Bago pumasok ng subdi nila misis ay dadaan ka sa guardhouse. Naka tricycle lang ako dahil wala naman akong sariling kotse bukod sa matchbox na laruan namin ng anak ko. Langya!!! Akalain mo na pahintuin yung sinasakyan ko at tinanong yung driver na "Saan yang sakay mo"? at sabay baling naman sa akin "saan ka pupunta"? At dahil sa asar ko eh sumagot ako ng may halong pag-aangas na din(pero mali) "Sa bahay namin, may problema ba"? Alam ko ginagawa niya lang ang trabaho niya pero obvious naman dahil sa itsurang Muslim ko kaya niya ako sinita. Eh kung tatanggalin ko ba yung sombrero ko haharanagin nya pa kaya kami? I don't think so, sobra siya at kung magtanong eh parang kakain ng tao.

Kaya ng ikwento ko sa bahay eh sabi ng nanay ko eh wag ko na daw isuot yun, pero alam nya na imposibleng mangyari yun dahil alam ni nanay na hindi ako basta mag-aalis ng mga nakagawian ko na ng dahil lang sa sinasabi ng iba. Pero alam ko na kung paano didistansya sa mga taong "MAKITID" ang utak. Alam ko ang obligasyon ko at responsibilidad tuwing isusuot ko ang sombrerong iyon. Tsaka wala naman sigurong masama kung sakaling isuot ko iyon dahil dala iyon ni misis at ibinigay sa akin ni papa.

Ngayon mas naiintindihan ko kung bakit ganoon ang hidwaan ng Muslim at kristiyano dito sa bansa natin. Hindi ako nagbibigay ng solusyon kundi salamin lang naman ng naranasan ko. Lubhang maselan ang mga bagay na yan at wala ako sa posisyon para maghain ng mga bagay na dapat gawin. Masyado na kasing naLabel ang mga Muslim sa mga kaguluhan kaya siguro ganoon. Pero marami din namang Kristiyano ang sangkot sa mga kaguluhan huh. Ano't ano pa man, pare-paerho tayong tao. Nagkakamali, nagugutom, nasasaktan at nagmamahal, kaya siguro walang dapat na itangi ang bawat isa sa atin. Kung may masamang Muslim may masama ding Kristiyano at kung may mabuting namang Kristiyano may mabuti din namang Muslim. Ganito kasimple!!!!!

"KUNG ANG IYONG MGA MATA ANG GAGAMITIN MONG PANGHUSGA,IKAW ANG TUNAY NA BULAG"

-Zkey

Oda para kay klasmeyt!!!!(Salamat sa istorya)

2007-12-05T13:05:00.000+08:00

Saan patutungo ang pagawit ng lumang sakripisyo?
Hampas sa laman, lamat sa buto.
Ano nga ba ang ibig sabihin ng apoy sa sulo?
Alon lang ba o isa ng alimpuyo?

Sa bawat tanikalang napapatid,
ay markado ang pag-aklas.
Kapatid sa paglaban, huwag ubusin ang iyong lakas.
Ano ang bukas kung ang sulong hawak ay pinapaso ang sariling kamay?
Si Sisang binaliw ng kahirapan at kalabisan, baliw pa rin ng namatay.

Bukas matang hindi tinitigan ang liwanag na naghihintay,
Binulag at biningi ng maling prinsipyong dapat ay gabay.

Sisikat ng muli ang araw sa malayong silangan.
Nawa'y madatnan kitang dala ang tula,
na ating isinulat mula sa mga natuyong putik,
sa ating mga paang hindi napagod
sa pag-ahon.

("Paitimin ng husto ang Pula, upang maging isang kaaya-ayang Lila")

Lunes ng umaga(pero hindi lagi)

2007-11-23T05:49:00.000+08:00

Exercise ang isa sa mga pangunahing kailangan ng katawan natin. Ayon sa mga eksperto, mainam daw ito para mag-circulate ng maayos ang dugo at mabawasan ang mga fats sa katawan. Tapos dagdag pa diyan ay ang pagiging masigla din ng mga cells natin tuwing tayo ay nag-eehersisyo. Kaya nga nung Lunes ng umaga (5:30am) ay nag-bike ako gaya ng ginagawa ko tuwing kumpleto ang tulog ko(pag-off ko lang nangyayari toh). Masarap mag-bike lalo na kung may bike ka. Mahirap din kasi yung rent ka lang sa mga park tapos limited pa yung pwede mong ikutan. Iba pa rin yung sarili mo kaya kahit saan ay pwede kang pumunta. Ganun nga ang ginawa ko nung Lunes ng umaga.

Gaya ng nakagawian ko na, naguumpisa ako sa bahay papuntang CCP(Cultutral center of the Philippines) at doon ay hihinto para sa isang set na dance-aerobics(hehehe). 20Php lang naman ang bayad dito at talaga namang pati singit mo ay pagpapawisan sa bilis ng tugtog na kailangan mong sabayan. Grabe puro remix ang tugtog kaya hindi magkamayaw ang paa at kamay ko kung saan ba pupunta. Basta sinasabayan ko na lang yung mga nasa harap ko. Pero pag minalas-malas ka at parehong kaliwa ang paa ng nasa harap mo(gaya ng misis ko, PEACE!!!) eh magkakabuhol-buhol ang mga paa at kamay mo sa pagkalito sa kanya. Sa likod kasi ako napuwesto dahil medyo nahihiya ako sa mga taong makakakita ng kembot ko(hahahahahahaha).

Iba't-ibang klase ng tao ang sumasali dun: May doktor, teacher, navy, kadalagahan(18-25 yrs. Old, Ehem! LOVE YOU MOMMY), badingersi, lesbo, housewife, sweet couples, senior citizen at emo(\m/). Pero malaking porsyento na puro may edad na ang sumasali dito. 3 set lang ata yun kada araw, at ako ay nabibilang sa Monday group(naks! that's entertainment ang dating) dahil sunday ng gabi ang wala kaming pasok. Magsisimula sila 6am at natatapos ng 9am. Madalas kong abutan ang first set na bahagya ng naguumpisa(matagal ako mag-almusal eh). Tapos ipark ko na ang sasakyan ko(bike ko) para humanap na ng magandang puwesto(hindi sa likod ng girls, promise pa Lovey....). Tapos dahan-dahan na akong sasabay sa mala-Lydia De-Vega na bilis ng tugtog.

After ng 1 set, pahinga ko tapos palit ng shirt at umpisa na ng pamamasyal. Madalas kong ikutin ang buong CCP. Mula dun hangggang PICC, Folk Arts, Film Center of the Philippines(marami daw mumu dito). Tapos didiretso ako sa House of Senate(dun ako madalas mag-taho) at papuntang Mall of Asia(dun maraming cyclist at bike lover). Pero iba ngayon ang pinuntahan ko after kung mag dance-aerobics. Saan? Malapit lang din naman sa CCP. Malate!!!!!! Oo dun ako nagpunta.
Dumaan muna ako sa Philippine Navy para magpiktyur-piktyur tapos pahinga para bumili ng buko juice(hiningal ako sa aerobics eh) tapos diretso ako ng baywalk(piktyur-piktyur ulit). At dumiretso na ng Malate. Ang sarap dahil walang trapik dahil maaga pa, kaya sinamantala ko ang pag-iikot. Malas nga lang dahil 50Php lang ang laman ng beltbag ko at nabawasan pa ito ng 20Php(Aerobics) 5Php(Buko Juice) at 5Php pa(hindi ko alam kung nahulog ba ito o kulang ang sukli sa akin. Hindi tuloy ako nakakain sa mga karinderya ng Malate(kainis). Kaya matapos ang konting pagiikot-ikot nagpiktyur-piktyur ako sa Malate Church. Ito ang church ng wifey ko. I mean, Malatean kasi sya, kaya very dear sa kanya ng church na yun. Kaya nga gusto niya na isa yun sa mga simbahan na pagpipilian na maging lugar kung may budget na kami sa isang maganda, pabuloso, engrande at umaatikabong church wedding. Joke!!! Gusto ko simple lang (garden wedding hahaha)

Matapos ang piktyur-piktyur at pakikipagpalitan ng kwento sa manong guard ng Malate Church, ay matulin kong pinatakbo ang aking bike dahil gutom na gutom na ako at wala naman akong pera pang-kain. 3 pandesal lang at kape ang kinain ko kasi bago umalis ng bahay eh. At pagdating ko sa bahay ay papasok pa nga pala si Kulay ng 10am kaya madali ko siyang pinaliguan at binihisan. Bili kami ng favorite niyang baon, ang walang kamatayang Oreo at ang paborito ng lahat ng bata na Magnolia Chocolait. Habang naglalakad ay binilinan ko siya na be good boy, huwag kunin ang pang-tatak ni teacher at tatakan ng star yang mukha nya. Kasi nung isang isang araw puro stars ang mukha nya eh. Ang hirap pa namang tanggalin, kaya nga 3 days syang pumasok na may "MGA" star at verygood sa mukha. Pagkahatid ko sa kanya ay lakad-takbo ako sa bahay para KUMAIIINNNNNNNN. Nanginginig ang aking mga kamay. Pero sulit naman ang bawat subo dahil favorite ko ang ulam(sinaing na Tulingan at Pinakbet). Sarappppppp.......(burp...). Next time kuhanan ko din ng piktyur ang SEnado at Mall of Asia. Tapos Ermita naman ang kwento ko sa inyo. Cge hangggang sa muling pagbabasa... Nagising na si Kulay eh, at naglalambing. Yan nagwawala na... cge...

Mt. Manalmon

2007-11-12T07:47:00.000+08:00

Nung Sabado ng umaga after shift sa work ay hindi ko alam kung bakit para bagang hindi ako mapakali at tila hinahatak ng mga paa ko ang aking sarili upang pumunta sa isang lugar na malayo sa maynila. Siguro dahil matagal-tagal na rin akong walang akyat(bundok) at biyahe. Bagama't may plano kaming magkakaibigan na lumakad sa Nov 19, ay hindi ko alam kung bakit para akong sinisilihan sa pwet at kailangan kung umalis ng bahay. Kaya bilang tugon sa hiling ng katawan ay inaya ko ang aking kaibigan na si Jhunnel para sa isang 1 day climb sa Mt. Manalmon(dun namin plano pumunta) sa may San Miguel Bulacan. Kaso dahil uraurada ako mag-aya at dahil para akong gago, hindi nakasama si Oldskul( siJhunnel yan) dahil hindi siya nakapag-paalam sa kanyang boss. Labas-pasok ako sa kwarto ng bandang hapon at hindi ko mapigilan mag-isip ng simoy ng hangin sa bundok, huni ng ibon, ilog, trail, kwentuhan sa mga native ng posible kong puntahan at ang payapang handog ng kanayunan. nababaliw ako sa madaling sabi. Kaya napagdesisyunan ng praning kong katawan ang lumakad kinabukasan sa Mt. Manalmon. Bahala na kahit mag-isa, tutal adventure ang hanap ko eh di cge try ko mag-isa.(Introvert?)

Kaya pagising ko ng 3am ng kinabukasan(sunday) eh agad kong binuksan ang computer ko para itsek ulit ang IT na nakuha ko for Mt. Manalmon. Tapos continental breakfast(naks!) sa bahay. Matamis na bao at pandesal at isang petsel na iced tea. Kaya bago umalis ay humalik ako sa aking anak na natutulog at niyakap ang aking nanay na nakatingin sa kawalan habang nagtitimpla ng kanyang kape. Sabi ko huwag siyang malungkot dahil babalik ako at iyon ay isang pangako. Biglang sabi ng nanay ko "Gago! nalulungkot ka dyn, iniisip ko kung tumama ako sa lotto." Ngek.. kala ko pa naman nalulungkot siya dahil alam niya na mag-isa lang akong lalakad. Matapos ang mala-teleseryeng eksena namin ni nanay ay umalis na ako. 5am na din ng makaalis ako ng bahay dala ang pag-asang mararating ang dapat kong puntahan. Sa may 2nd avenue(Baliwag Transit) pa ng caloocan ako nakasakay ng biyaheng bound to Cabanatuan dahil yun lang daw ang dumadaan sa San Miguel Bulacan. Linsyak meron din pa lang nabiyahe ng Cabanatuan sa amin sa may Pasay(Five Star Bus) eh nagpunta pa ako ng Caloocan(kainis talaga ako, tangaaaa).

7:30am ng lumakad ang aming bus at excited ako na kinakabahan dahil hindi ko talaga alam ang pupuntahan at sa itinerary lang ako umaasa. Awa ng diyos eh nakarating ako hanggang Jump-off ng bandang 10:30am na hindi binabaliktad ang damit.
Yahooo!!! Sarap may ilog at buhay na buhay tapos ang linis talaga. Kaya hinanap ko agad kung saan ako dapat magparehistro at kumuha ng giya(guide). Ian ang pangalan ng naging guide ko at tila takang-taka siya kung bakit ako lang mag-isa. Sinabi ko na lang na pinarusahan ako ng diwata at hindi alam kung ba't ako napadpad dun.(hehehe). Habang tinatahak ang trail ay kinikwento nya sa akin lahat ng pedeng ikwento.

Gaya ng history ng cave, ng bundok, kabuhayan nila, tanim, lungaw(tawag sa gumagawa ng uling), ilog at kung totoo bang bading si Piolo. 11:45 ng marating namin ang summit ng Manalmon
at agad akong nagluto ng kakainin namin dahil gutom na din ako. Argentina cornbeef at 2 canton at kanin. Tapos nilabas ko ang pamatay na donut na binili for our minatamis. Pasado 1pm na kami nakababa ng summit at pagdating sa point of origin namin(bahay nila) ay kumain muna siya dahil mukhang hindi nasarapan sa luto ko. After 15 minutes ay kailangan ulit namin magtrek para naman sa cave adventure. 2:30pm ng marating namin yung cave.

Madlum cave(maikli lang toh) at yung isa pang cave na mukhang mas sikat pa kay Marvin Agustin at ito ang Bayukbok cave.

Grabe papunta pa lang eh adventure na dahil dadaan ka sa cable na patawid ng Madlum river. Walang tali sa katawan kaya pag-natawa ka at bumitiw ka, tiyak laglag ka sa ilog at tiyak pag minalasmalas pa ay makikita mo na ang ating mga pambansang bayani. Maikli lang naman yun at parang isang hanging bridge lang naman. Tapos lakad ng 30 minutes at voila Bayukbok cave na. Parang ayokong tumuloy dahil "ang dilim eh", buti na lang at dala ko ang headlamp ko at may dala din siyang flashlight. 45 minutes din siguro ang tinagal namin sa loob bago nakalabas sa kabilang lagusan. Grabeng adventure dahil talagang minsan kailangan mong maging lastik man para makalusot sa makipot na butas. Nagkapilipilipt talaga yung buto ko. Tapos madulas at malamig sa loob, pero sulit dahil ang ganda naman. Sabi ni kuya Ian pag marami daw ang papasok ay inaabot ng 1 oras mahigit dahil nga masikip sa loob. After namin sa Bayukbok cave ay bumalik na ulit kami sa bahay nila. Over ang dungis ko, maputik kasi sa cave at nag-acrobat nga kasi kami dun. Kaya pag-dating sa bahay nila ay agad kong kinuha ang gamit ko para maligoooooo sa Madlum river. After 15 minutes nagbanlaw na ako at nagready sa pag-uwi.

5pm ng umalis ako sa jump-off at nakarating sa mismong high-way ng 5:30pm. Buti na lang at hindi mahirap sumakay. Kaya nakarating ako sa bahay ng pasado 8pm na rin. Grabe ang saya ko talaga dahil kahit mag-isa eh maayos at ligtas akong nakauwi. Sa mga pangyayaring yun eh mas nakilala ko ang sarili ko. Nakumpirma ko na may pagka introvert talaga pala ako. Kasi kahit nung highskul pa eh nanonood na ako ng sine mag-isa at nag-gagala. Pero hindi naman sa lahat ng bagay eh ganun, may mga time din na gusto ko ng may mga kasama dahil masarap din kaya ang maraming kakwentuhan. Lalo na kung makwento din yung kasama mo.

Tsaka nga pala bago ko tapusin ito nais kong pasalamatan ang mga sumusunod: Mamang Konduktor(na nagturo sa akin na dapat kong babaan), Mang Boy(tricycle driver na naghatid sa akin sa jump-off at nagkwento tungkol sa town nila), kuya Ian(guide ko), ate Cecile(wife ni kuya Ian na pinagtimpla pa ako ng kape, Maraming salamat po), at higit sa lahat sa Dakilang Manlilikha(nagbabantay sa akin araw2 at sa iyo rin kaya mag-thank you kayo lagi everyday). Sa lahat ng fans ko(hehehehe), maraming salamat sa suporta, boss vic at at ang network na walang sawang sumusuporta sa akin ang KA-ATAY network kalaban ng KAPUSO. Sana matuloy ang plano namin nila Oldskul dahil gusto ko bumalik doon. Ibang klase talaga eh. Ibang klase......SALAMATTTTTT

(Info: 300Php ang guide kung 1 day lang, 600Php kung overnight at hindi pwedeng walang guide kaya mga kapwa ko umaakyat wag mag-magaling ok, sumunod sa patakaran)

Baguio Adventure

2007-11-08T09:02:00.000+08:00

Hellllloooo mga peeps, eto na naman tayo para sa isang kwentuhan. Saan tayo ngayon? Saan pa eh di sa summer capital ng Pilipinas (Baguio City). Oo dun nga! Siguro nakapunta ka na din dito? Grabe ang sarap talaga dun noh, para ngang gusto kong magkabahay dun eh. Malamig ang klima at parang hindi ganoon katas ang cost of living dun( ewan ko din huh).
Ito ang huli naming pinuntahan ng wife ko kasama ang aming "Kulay" at ang pamangkin kong si Zynco at ang aking nanay na si "Ka sita"(hehehe). Gabi na kami ng dumating sa Baguio dahil hindi masyado na plano ang pag-alis namin. 4PM ng sabado ng lisanin namin ang Victory Liner sa Pasay at lumapat ang aming mga paa sa Baguio bandang 11PM na din. Buti kamo at sa tapat na ng hotel (Summer Place Hotel) yung bimabaan manin, kaya hindi na din kami nahirapan ng husto.

Pagdating namin sa place ay agad naman kami inasikaso(kahit walk-in lang kami dito). Kuha kaagad ng kwarto (Sweet room) at mabilis kaming dinala dun ng bell boy. Pagpasok ng kwarto naku linsyak naghabulan kaagad si Kulay at ang pinsan nya na si Zynco(grabe tuwang-tuwa). Maganda kasi yung kwarto namin.
Bukod sa maluwag eh carpeted ang buong floor at 2 malaking kama ang naghihintay sa mga pagod naming katawan. Nakatitig lang ako sa kanila habang nag-aayos naman ng gamit si nanay at wifey ko para sa isusuot namin bukas para sa aming pamamasyal. Natutuwa talaga ako sa tuwing nakikita ko ang buong pamilya kong masaya at maayos(lahat naman siguro). Pasado alas-dosena din ng matulog kami.

Kinabukasan ay mabilis kaming nag-almusal para sa aming continental breakfast at mabilis na naligo para sa pamamasyal. first stop namin ay ang Burnham Park. Yahoooo ang saya kasi nagbangka kami.
Tuwang-tuwa si Kulay tapos nagpapalobo sya nung binili naming hinipan na may sabon at tubig(alam mo ba yun). 100Php(per hour) ang arkila sa bangka at kung may kasamang guide ay magdadagdag lang ng 50Php. Sulit sya at talagng mageenjoy kayo. Pagtapos namin sa bangka napagtripan naman namin mag-bike, yung may sidecar at nagprisinta pa ang wifey ko na sya ang mag-drive.(grabe para kaming nakasakay sa Camel sa bagal niyang mag-drive. 30Php lang ang arkilaper hour pero 30minutes pa lang eh sumuko na ang macellulites na hita ng misis ko(peace lovey).

Next stop namin ay ang The Mansion,
so gaya ng dati ako ang official photographer. Kainis ng konti kasi hindi marunong kumuha si nanay. Nakakatawa nga eh kasi sinisilip nya ang digital camera(hahahahahahaha). Nanay talaga.... Sinubukan namin magpakuha ng ilan kay nanay pero pag hindi tabingi ang kuha eh putol ang kalahating katawan namin.(hahahahaha). Pagtapos namin sa The Mansion eh nagpunta naman kami sa Mines View park.
Yahooo na naman dahil first time ko dun, nakikipagunahan pa ako kay Kulay sa pagsakay ng kabayo eh.
10Php kada shot at meron din dun na nakapang-igorot kayong hat at naku ang daming souvenir store at dun na nga namili sila nanay ng mga pasalubong sa mga alaskador naming mga kamag-anak.(hehehe). Tapos konting lakaw-lakaw at naisipan namin pumunta naman sa Horseback riding park(hindi ka lam yung tawag sa park na yun, imbento ko lang yan). 150Php per hour pero kung gusto mong lumabas ng park at ikutin ang buong Baguio ay itakas mo ang kabayo(Joke).
Kailangan mong magdagdag ng 150 Php pa para makalabas ka ng park at para makagala kayo ng husto. So, yun ang aming ginawa 2 kabayo, kasama ko si Zynco tapos ang wife ko naman ay kasama ang aming "pilyo de unico hijo"(ang kulit mo kulay). 1 hour of breathless ride ang ginawa namin habang si nanay ay nagbabantay naman sa aming gamit with matching munchy-munchy with her favorite corn.

After nun ay muntik pa kaming inabutan ng ulan. Buti na lang kamo ay nakabalik na kaagad kami sa point of origin namin. Ayun biglang buhos ng ulan kaya nakisilong muna kami sa cowboy's camp (imbento ko lang tong name na toh). Sakto naman at umpisa na ang laban ni "Maaannnnnnnyyyy PAkyewwwwwwwww".
Nakinuod muna kami pero hindi din namin natapos dahil tumigil na agad ang ulan at gutom na sila nanay kaya pumunta na agad kami sa SM Baguio. Lunch to the max at grabe gutom na gutom na din talaga ako.
2pm na kasi din yun kaya nanginginig ako sa gutom. yung tipong nanginginig yung mga kamay mo habang nasubo ka, OO alam ko naranasan mo na yun. After namin kumain ay nagikot-ikot kami ng SM pero hindi namili(naubos ang pera sa Mines View) Tsaka pareho din lang naman ng SM Makati yun eh. Pagtapos mag-ikot ay dumiretso kami sa Groto
tapos dun eh bumalik na ulit kami sa tinuluyan namin para magpahinga. Dinner na ng bumalik kami sa SM Baguio pero hindi natuloy ang plano naming mag-ikot sa Session road kasi umulan. So, after dinner balik ulit sa hotel at dun na lang kami nag-gala sa loob ng kwarto. Lights-off kami ng bandang 11pm at nagising ng 6am 2010(kapagod eh). Gaya ng dati breakfast muna tapos ligo at gala na ulit. Gusto namin sulitin yung last day namin kaya todo na toh.

Una naming pinuntahan eh yung Botanical Garden, tapos diretso kami Good Sheperd para sa mga paborito ni misis na spread. Tapos lunch muna ulit sa SM tapos gala naman ng Session Road at diretso na din sa pamilihang bayan ng Baguio para mamili naman ng walis tambo. After sa palengke hindi na namin nagawa pang pumunta sa iba pang place gaya ng CJH, PMA, crystal cave at marami pang iba, dahil kailangan namin mag-checkout ng 3pm. So no choice kami kundi bumalik sa hotel at ayusin na ang gamit.

4pm din ng lumisan ang bus namin sa Victory Liner Baguio. Grabe ang saya talaga, nanananaw kaming lahat sa bawat madaan ng bus namin. Sinasariwa ang mga alaala ng kahapon sabay sa background music sa bus ng "My Humps" ng The Black Eyed Peas. 10pm kami nakarating ng Pasay sa sobrang bilis magpatakbo ng mamang driver. Ayusssss talaga dahil kahit papaano eh sulit ang punta namin sa Baguio. Sarap talaga kapag kasama mo ang pamilya mong namamasyal, kahit pa banana-Q lang ang kainin nyo sa merienda o nilupak sa umaga. Hindi pa rin matatawaran ang mga tawanan at kulitan. Yun yun eh! Pagiging simple at masayahin natin. At higit sa lahat salamat sa diyos dahil safe kamiing nakarating at nakauwi ng Manila. "Hanggang sa muli kaibigan.... Kita tayo at usap tayo(Boy Abunda). Godblessssssss

Mindoro Adventure

2007-10-23T08:17:00.000+08:00

Eto na naman ako. Oo tama, simula na ulit ng masayang kwentuhan natin. Grabe 6 weeks ako halos hindi nakapagkwento syo noh. Sensya na huh. Dami talaga inasikaso eh at lagi akong wala sa bahay dahil paalis-alis nga kami ng wifey ko.

First adventure namin atfer ikasal eh sa Mindoro kami nagpunta. Madaling araw pa lang ng Sept 28, ay umalis na kami ng bahay para masarap ang biyahe dahil wala pa ang haring araw. Kung ako kasi ang masusunod sa bawat lakad ko eh gusto kong alis ay pag hindi madaling araw eh yung gabi na talaga. Hindi ko masyado trip yung rush hour ang alis dahil bukod sa trapik eh siksikan minsan sa Bus.

4am kami umalis sa bahay at 4:30 exactly umalis ang Bus na sinakyan namin papuntang Batangas Pier. Yahooooooo! Excited kami pareho at talaga namang pareho kami nakatingin sa bintana. Para kaming bata na sabik-sabik makita ang bawat dinadaanan ng bus. Pareho kasi kami ng ugali na sinusulit ang biyahe, hangga't kaya ng mga mata naming mananaw sa paligid, sinasagad namin. At ito masarap dun, naglalaro kami ng "hanapin mo ang salitang"(yung makikita mo sa loob o labas ng bus)hahahaha. Inantok sya sa bandang Laguna pa lang at bumalik ang ulirat ng nasa Lipa batangas na kami.

7am kami nakarating sa Batangas Port at malugod kaming sinalubong ng mga Batangueno.
Linsyak pagdating sa checker sumabit ang dala kong butane. Bawal pala yun so wala akong nagawa. Pagpasok namin sa loob eh nag-breakfast muna kami at inantay namin yung fareboat na sasakyan namin. 8am na dumating yung bangka kaya dumating kami sa Muelle Puerto Galera ng bandang 10am na.
Hindi pa talaga yun ang destiantion namin dahil papunta pa kami dun sa White beach na tinatawag. Yun kasi yung sikat sa Puerto Galera pero pasintabi na po, dahil pareho naming hindi nagustuhan yung place. Malinis naman sya, yun nga lang ang daming bar at crowded na yung place at mukhang maingay pag-gabi. Kung dun kami, parang di rin kami umalis ng Manila, mukhang baywalk kasi yung dating nung place eh at pareho kaming hindi mahilig sa nightlife kaya siguro ganun. Pero maganda yung place at mag-eenjoy talaga kayo kung mahilig kayo sa beach party.

Pagdating namin ng Whitebeach eh nagtry kaming maglibot muna tpos kumain ulit at napagdesisyunan namin na lumipat na lang sa Cocobeach. Ito yung island na nakita namin sa internet na dapat magpapabook kami kaso sabi ko wag na lang dahil baka may makita pa kaming maganda at mura. So biyahe na naman kami papuntang Puerto Galera at this time sakay naman ng tricycle. Ganda ng place na dinaanan namin, ang linis at oxygen talaga yung malalanghap mo. Pagdating namin ulit sa Muelle, sumakay kami ng bangka(180.00Php) patungo naman ng Sabang Mindoro para sa Coco beach. So walk-in kami dun at malugod naman kaming tinaggap. Mganda sa island na ito pero may kamahalan(dollar rate eh). Pero sulit......

Kumuha kami ng kwarto na native.
Gawa sya sa pawid at yung style ng place eh para kayong nasa gitna ng gubat(Astig). Kita nyo yung beach kasi may balcony. Tapos may tinatawag silang service family. Ito yung mga locals na nakitara sa island na pwede nyong abalahin kung may kailangan kayo o may problema sa kwarto.

Paano sila tatawagin? Astig toh! Sa may balcony may makikita kang lubid na nakakonekta sa mismong bahay ng service family. Tapos hahaltakin mo lang yun at tsedeng!!! Mabilis kayo nilang pupuntahan sa room para sa anomang kailangan nyo. Walang bayad yun, as in libre. Nakalagay din sa room ang picture ng service family nyo at kung sino-sino sila. Mula sa tatay hangang kay bunso. Sila din ang pwede nyong kausapin kung nagsasawa na kayong maligo sa beach o sa swimming pool.

Pagdating namin sa first room namin eh, nagpahinga muna kami at natulog. Bandang 3pm ng magpasiya kaming maligo. Sarap sobra kasi ang linis at tahimik yung place. Nagtampisaw kami at nagkulitan. 5pm nang magbanlaw kami at nagpasyang magkwentuhan na lang muna sa room namin. nagtatakutan pa nga kami eh kasi may nari2nig kaming tuko sa place. Eh sakto takot pala siya.hahahaha. Hindi na namin napansin yung oras hanggang sa hindi na kami nagdinner kasi busog pa naman din kami kaya natulog na lang kami.

Kinabukasan mga bandang 7am ay nagpunta kami sa Resto ng island para mag-almusal. May continental breakfast kasi kami kaya libre. Naku po... Ang daming nakahain at ang sasarap, at ito mga ang sumusunod: fried rice, menudo, boiled egg, jumbo hotdogs, bacon, ham, cream of mushroom, tpos may bread and butter din kumpleto. At sa maiinom andyn ang mga fresh fruit juices nila tulad ng watermelon(wow), greenmango shake, pineapple juice, melon juice, orange juice, kiwi shake at H2O. Sa dessert ay mananakam ka sa fresh fruits gaya ng manggang hinog(marami akong kinuha), saging, melon, papaya at ubas. Pwede ka rin mag-paprito ng itlog kung ayaw mo ng nilaga, at may isda din sila na kung gusto mong ipaprito gaya ng danggit(naku po) at dinaing na bangus with atsara(linsyak gutom na ko). May coffe din at kung gusto mo isang petsel pa. Hindi tlaga yun yung continental breakfast namin dahil para lang pala yun sa nagpa-package ng 3days and 2 nights. kung gusto daw namin magdagdag na lang kami ng 150 per person para dun na din kami sa buffet table. So yun ang ginawa namin. Sympre alangan naman kami lang ang naiiba dun diba, puro turista pa naman yung kasama namin. 6 lang kaming pinoy na nakita ko eh. lahat pala sila package na. kaya kung nag-pabook kami sa Cocobeach dito pa lang sa Manila, sila ang kasama namin sa biyahe. Kasi lahat sagot ng resort mula land transpo at boat transfer from batangas to Cocobeach.

After Breakfast nagpasya kaming lumipat ng kwarto kasi natatakot siya sa tuko eh kaya lumipat kami sa Herigae room from babana deluxe. Ganda ng 2 naming kwarto, aircon at cozy yung dating. Italian style yung loob at malaki at may T.V and DVd. At ang service family ay hindi lubid kundi by phone.
After maglipat ng gamit nag-isip kami ng pwede pa naming gawin. At hola! Nagpasya kaming mamasyal ng Mindoro dahil tutal safe na yung gamit namin at gusto naming masulit ang adventure.

Kaya una naming pinuntahan ang Mangyan Village kasama ang nakilala naming ale na si ate Beth. Pinayuhan muna nya kaming mamimili ng pagkain na ibibigay sa mga bata habang sya naman ay humahanap ng maaarkilang sasakyan. Bumalik kami sa town proper ng Puerto para mamili at dun din kasi ang sasakyan namin papuntang Mangyan village. 1 hour din ang biyahe at habang nasa sasakyan eh excited talaga kami. Pagdating sa place iginala kamuna kami ng driver sa loob ng lugar at mya-mya pa ay naglapitan na sa amin ang mga bata kaya pinapila ko sila para maayos namkng mabigyan ng mga biskwit tsokolate at gelatin.
NAg saya namin dahil kahit sa munting paraan na yun ay nakita namin na napasya namin sila at talagang na-appreciate nila yung mga dala namin. Sila ang tribu Iraya. Isa sa pitong tribu ng mangyan sa Mindoro. Iisa lang din daw ang lengguahe na kanilang gamit at ito ang Scottish accent(joke).
May bundok nga dun(mt. Masimbulo) at falls kaso hindi na namin pinuntahn dahil hindi namin nadala ang gamit naming pang-akyat. Next time na lang siguro(pareng Jhunnel ganda dun baka pwede ka akyatin natin tsaka virgin pa yung place). After ng konting chit-chatting with their chief captain na nalimutan ko ang pangalan eh bumalik na kami ulit sa point of origin namin, ang Eden este sa CocoBeach pala.

2pm palang ng hapon at bitin si misis sa pasyal kaya balik ulit kami ng Muelle at nagpasyang pumunta naman sa Calapan Mindoro. 1:30 hours ang biyahe at maganda rin ang scenery. Jeep ang aming sinakayan at ang pamasahe ay 70Php ata kung hindi ako nagkakamali. Saglit lang kami dun dahil may last trip pala pabalik ng Puerto Galera. Kaya konting lakad-lakad, tingin-tingin at kain sa Jollibee at nag-withdraw na rin kami dahil walang ATM sa Puerto. After ng konting kodakan bumalik na ulit kami sa Galera. 7pm kami nakabalik ng island proper ng Puerto Galera at wala ng bumabiyaheng bangka.(Linsyak) at ito pa, umuulan kaya sumilong kami sa pasara ng tindahan ng souvenir at namili na rin ng t-shirt pasalubong sa aming mga minamahal. Salamat sa diyos at may bangkang parating at dahil gabi na doble ang bayad namin sa kanya. Ok lang basta makabalik kamisa resort dahil nabasa kami ng ulan.

Pagdating namin sa place ay agad kaming naligo at nagdinner sa Resto nila. Wow sarap kumain dahil may acoustic band.
Puro locals nila ang mga tumutugtog. Tuwang-tuwa nga yung mga puti at mga koreano eh. Pagtapos ng dinner bumalik na kami sa room namin at nagpahinga. Sabi namin bukas enjoyin namn namin yung resort kasi dami namin hindi pa napupuntahan eh. Kaso ito ang masamang balita 8am ang check-out bukas na dapat ay 12nn. May bagyo kasi kaya manabuti ng management na agahan ang alis para hindi maalon. Wala kaming nagawa kinabukasan kundi ang mag-breakfast na alng at mag-impake. Ok lang nagala naman namin ng konti ang Mindoro. Kaso marami din magandang place dun sa Cocobeach gaya ng Cablecar, silent pool(keep quiet) at kung ano-ano pa.

Naulan ng lisanin namin ang CocoBeach at ganun din ang sitwasyon hanggang batangas. Buti na lang kamo at may sundo nga kaming tourist bus. Grabe hindi ko malilimutang ang adventure na yun kasi bukod sa maganda yung mga place eh kasama ko ang pinakamamahal kong babae tsaka naibahagi din namin sa iba ang biyayang tinatanggap namin mula sa itaas.(Sigh......) Sana yun pa rin ang araw na yun para kasama ko si lovey. Pero ganun talaga eh kailanagan lumakad ng panahon at hindi naman kailangan maiwan. Salamat po diyos ko sa lahat. At para sa babaeng pinakasalan ko. Ulitin natin yun huh.....Ulitin natin............ MAHAL NA MAHAL KITA!!!!MAHAL NA MAHAL.....

Pagdating ni Loveyyyyyy

2007-09-27T05:57:00.001+08:00

Eto na at natasahan na muli ang aking lapis kaya may bago akong kwento. Tungkol ito sa pagdating at pagpapakasal namin ng girlfriend ko. September 15 ng hapon ng dumating sya Pilipinas mula sa bansang Australia(Imported ang girlfriend ko, amoy Cadbury....hehehe). 1 month lang siya dito kaya nga medyo busy talaga ko dahil sympre gusto ko din sulitin ang mga araw na andito sya(hindi yung iniisip mo.. BAd!).

Umaga pa lang ng Sept 15 excited na talaga ako, kaya maagap kami ng baby namin dumating sa NAIA para sunduin sya, 1 hour prior sa pagdating niya eh andun na kami sa airport. Kinakabahan ako at hindi mapakali, si Kulay(baby namin) hindi na din mapakali dahil may gerbaks pala sya sa diaper(Joke). Pareho kaming excited ni Kulay kasi love namin si "Mommy" eh. Habang nag-aantay, nagmamasid ako sa ibang kasabay naming susundo din sa mga mahal nila sa buhay. Nagtataka ako bakit parang hindi ko sila kakitaan ng konting pananabik man lang. Grabe ka-casual yung dating nila. Nakaupo lang at parang walang hinihintay. Ibang klase talaga, parang kami lang ni Kulay ang excited dun eh.

Eto na at may lumapit na lalake sa tabi namin at kinausap ang kasama niya at ito ang alam kong eksaktong sinabi nya:

"toh(malambing na boses), nagtxt sa akin si auntie toh, andyn na dw sya sa loob toh(malambing pero mabilis)". Dahil excited talaga ako, hindi ko napigilang magtanong sa mamang lalake.

"Sir excuse po(mas malambing na boses), yung lumapag po bang eroplano eh yung galing Australia po ba? Hindi ko po kasi narinig yung sinabi kanina eh". Biglang ngumisi yung mamang lalake at sabay sabi:

"Autralia toh? Galing Cebu yung Auntie ko toh!"(with matching ngising aso).

Linsyak! Domestic pala yung napuntahan namin, kaya pala walang excited dun eh, sa probinsya lang pala galing yung mga inaantay nila. Baka may galing lang Cavite dun eh. Kuwatog talaga!!! Kaya agad akong nagtanong sa guard kung saan dapat kami maghintay. Buti na lang kamo at dun lang sa likod ng domestic yun sa may NAIA din kaya konting lakarin lang.

Pagdating namin dun ni Kulay may mga lumalabas na, kaya agad kaming nagpunta dun sa wide screen para tingnan si "mommy" namin. After 10 minutes ayan na sya, mabilis na ang tibok ng puso ko at para akong kinakapos ng hininga(ale, tubig plsss..). Gusto ko ng maiyak hindi dahil nakita ko na si "mommy" naim, kundi dahil ang sakit na ng balikat ko dahil buhat-buhat ko si Kulay. Ayan na sya at palabas na ng pinto(parang gusto ko na syang puntahan, ang tagal kasi nung guard mag-tsek ng gamit eh). Paglabas nya ng pinto hindi ko na napigilan ang sarili ko, sumigaw na ako ng "LOVEYYYYYY"(tawagan namin.....nagba-blush ako). Ang bilis nya magtulak ng push cart halatang sabik na din sya sa amin ni Kulay.

Hindi ko sya agad niyakap kasi para bang naninibago ako o starstruck lang talaga o excited ba o ewan ko. Siguro 3 seconds yun tapos niyakap ko na sya. Grabe ang taba niya(aray!!! binatukan nya ako ngayon, andito pala sya sa likod ko, gising na pala ang bruha.Joke! Labyah.muahhh kiss muna). Kasama nya ang tito nya na empleyado ng PAL kaya siya ang ngahatid sa amin pauwi sa kanila. Wala naman kasi akong CArrr o Wheelsss man lang eh(konyong boses). Kaya kung wala yung tito nya, malamang sa cab(american accent) kami sumakay pauwi. Thank God!(Visayan Accent).

7pm na kami nakarating sa bahay at sympre isang umaatikabong kwentuhan ang naganap. 10 "kumusta" ang narinig kong salita, 13 na "pumuti ka", 1 "gumanda ka"(lola pa nya ang nagsabi...hehehe) at ilang mga common words na binabanggit tuwing may mga bagong dating galing ibang bansa. 11pm nadin kami nakahiga at nag-kausap dalawa. Kaasar nga kasi ayaw agad matulog ni Kulay(hehehe). Pero sa totoo lang natutuwa ako kasi safe siyang nakauwi. Salamat sa diyos. Hanggang ngayon masayang-masaya ako kasi nakumpleto na naman kami. Ako, si Kulay at si Loveyy. Yan na lang muna at baka tamarin kayo magbasa. Next time kwento ko sa inyo yung kasal namin. Salamat sa pagbabasa, hanggang sa muli...... Godbless..mwahhhhhhhhhhhhhhhhhhhh

Mt. Talamitam (Nasugbu Batangas)

2007-09-14T04:52:00.000+08:00

Mt. Talamitam, ito ang huling bundok na inakyat ko kasama ang aking mga kaibigan. Matatagpuan ang bundok na ito sa Brgy. Bayabasan sa Nasugbu Batangas na may taas taas na MASL 630. Ibang klase ang bundok na ito bagamat may kanya-kanyang katangian ang bawat isa.
May mga tumatawag dito na "Mini Pulag" marahil siguro sa grassland at mga bamboo grass na makikita mo bago mag-summit. Marami ding baka at kabayo sa lugar dahil may taniman ito sa paanan ng bundok. Subalit kapansin-pansin na walang patubig kaya malamang na umaasa lang sila sa biyaya ng ulan.

Ang pag-akyat na ito ay pakana ni Jhunell na aking kababata. Kasama pa ang tatlo na kasama niya sa trabaho ay napagksunduan na 9-10 buwang kasalukuyan kami aakyat ng bundok. Setyembre 9/07 ng magkita-kita kami sa Alabang Jollibee bandang 7 ng umaga. Maaga akong dumating sa lugar kaya nagpasya na rin akong mag-almusal ng Chicken Joy na mukhang sisiw yung pa yung napabigay sa akin(ang liit). After 30 minutes dumating na ang tropang Alegro(work place ng mga makakasama ko). Mabilis kaming namalengke sa Alabang at mabilis din kaming nabigyan ng dobol deat meat(mya ang kabuuang detalye). 10am na ata kami nakaalis ng Alabang at nakarating sa jump-off point(naks) ng bandang 12nn ng 2009. Linsyak ang bagal ni manong mag-drive.

Hindi namin kabisado ang lugar(first time namin dito eh) kaya nagtanong kami sa aleng may dalang payong na pula na balingkinitan ang katawan at may edad siguro 40-100. Mabilis ang kanyang pagsagot sa mabagal kong tanong. Agad niyang tinuro ang daan patungo sa bahay ni Ka. Nick(care taker ng bundok). 10 minutes na lakaran mula sa pinagbabaan naming highway hnanggang sa registration place. simple lang ang Nick's Place at ramdam mo ang kakaibang ambiance nito.

Talagang mararamadaman mo na nasa piling ka ni mang Nick. Este! ng nature pala. Mabilis ang aming ginawang pag-aayos at agad din kaming tinuruan ni mang Nick para sa susunding trail(first time nga kasi namin eh). Ito ang eksaktong turo niya with matching galaw ng bigote(Peace).

MAng Nick: Ganito ano (pumwesto sa gitna ng daan at nagpamewang)
Kami: (Tulala at walang imik)
Mang Nick: diretsuhin nyo lang itong daang ito hanggang sa makarating kayo sa unang tulay.
Kami: hmmmm (nakatitig ako sa bigote nya)
Mang Nick: Tapos kaliwa, at may makikita pa kayong isang tulay(pang isahang tao)
Kami: hmmmm ( ako, nakatitig pa rin sa bigote)
MAng Nick: Pagbabang-pagbaba nyo sa pangalawang tulay(medyo pasigaw), kaliwa (minunstra nya)
Kami: ahhhhhh (natatawa ako)
Mang Nick: Pagbaba nyo sa pangalawang tulay 70 steps kanan(ginawa nya with matching kunyari may backpack sya). Pagtapos may makikita kayong daan pakaliwa. Yun na!(pasigaw) diretso na yun sa MRT.(ibig sabihin ok na wala ng ligaw)

Grabe ang galing ni Mang Nick magbigay ng instruction, simple at pulido. Kahit pusa walang ligaw. Bilib ako sa kanya dahil napaka-warm na welcome nya sa amin kahit first timer lang kami sa lugar. May registration pala ng 20 pesos at may paliguan din sila sa halagang 10 pesos lang. matapos ang instruction nagsimula na kaming humakbang. Sinunod namin ang instruction at pag-dating namin sa clearing(grassland) nagpahinga muna kami dahil tirik na tirik ang araw. Kain muna kaming lunch at natulog
sa ilalim ng malabay na puno. 4pm kami nagsimulang mag-trek ulit at narating namin ang summit ng 1am(Joke). Siguro pasado 5pm na kami nakarating. Grabe yung elavation nya 65 degree tapos ang tataas ng talahib.

Hingal kabayo talaga ko kasi walang hangin masyadong makasingit sa taas ng talahib, nakayuko ka siguradong aakyat dahil pagminalas-malas ka ay pwede kang matusok ng mga maliliit na sanga sa mata. Kaya inaadvise na mag-shades o kya mag-lagay ng gloves o kya yung itim na nilalagay sa braso at legs(hindi ko alam tawag dun eh) para hindi ka basta magsusugat.

Pagdating sa summit, hindi ako makausap(joke) grabe kapagod talaga. Pero bayad lahat ang pagod ng simulang humalik ang hangin sa aming mga balat. 360 degree ang viewing kaya kita mo lahat pati konting part ng California. May groto din pala sa bandang dulo ng summit pero mukhang hindi na naalagaan. Maliit lang ang summit pero maganda mag-camp dahil sementado na sya(joke). Naghanda na kami ng hapunan namin at ang matindi dun nag-sinigang kami ng gulay lang, OO! walang baboy. Dahil grabe sa bantot yung baboy nakakatakot kainin, kaya nagpasya na lang kaming ibaon ito sa lupa. halatang dobol dead yung karne dahil ng pakuluan namin ang itim ng lumabas na kulay(eeewwww). Buit na lng kamo at marami kaming dalang dilata at itlog na red. Pagtapos ng dinner uminom kami ng "konti" lang at antulog ng bandang 11pm.

Wake-up call namin 5:30am at ako ang unang lumabas. ang Sarap kasi ng hamog eh. Halos ZERO visibility. Nagluto na kami ng breakfast at naghahanda sa pagbaba. Nagkodakan din kami sa itaas bago bumaba. 8am na kami nagdescent at narating ang ibaba ng bandang 9am. Tapos bago kami dumiretso kina mang Nick, naligo muna kami sa Baaaaattissssssss.

Ang sarap ang lamig ng tubig at may mga minifalls(hehehe). Lakas ng agos at medyo lasang Ariel ang tubig (may naglalaba pala sa bandang likod namin). Matapos ang isang oras na tampisaw dumiretso na kami kian tatay Nick para magbanlaw at magluto ng lunch. 1pm na din kami nakaalis ng Nasugbu at nakarating ako sa bahay ng 3:33pm. MAsaya ang huling akyat ko at siguradong babalik ako dun. Sulit, sa halagang 600 pesos na budget(maluho na yan). Hindi kayang ibigay ng sinehan at mall ang kapayapaan na ibinibigay ng bundok. Subukan nyo at makikita nyo ang mga sinasabi ko. Mula sa hangin, tao, hayop, halaman, puno at tubig. Iba talaga. So paano, hanggang dito na lang at mukhang inaantok ka na sa pagbabasa eh... Salamat.. Hanggang sa muli......

Saturday Morning

2007-09-06T06:35:00.000+08:00

By: Pen Palaboy

27 wounds and a word embedded on my wrists are all i needed for me to realize is that my only hope was taken away from me once again..why does it have to be always like this?why me?so much fo everything that i held on to..i am tired..tired of believing all the false hopes and broken dreams..i have become a skeptic..a skeptic who will never be the same old gullible person that i was..but i still need to know the reason of my being..the reason why the wind took him away from me..i need to understand for me to calm the beast that i have become..i need to understand for me to save myself from the horror that i might do to myself..

at least for now..saturday morning07/07/07

ZKEY:

The beast inside was the beauty that sleeps between you and me Last saturday morning!!!

PEN PALABOY:

but the beauty that laid between you and I can no longer be seen..for these naked eyes can only see what is the wicked and what is unwanted..for this emotion can only feel angst and bitterness..this is my sweet revenge..this is what i have become since saturday morning..

ZKEY:

I was once blinded by the promise of blood and even tasted the kiss of ogre.If my words and poem can't save you from the beast that lives inside of you. I'll cry an endless masterpiece that paints the sweet revenge of a one dead poet. AhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHHHHHHH

PEN PALABOY:

If thy scream can serenade
the soul of the beast inside a helpless poet..
then maybe,
just maybe,
a glorious serenity
will blow the arms of these hands
and calm the horror within

Ehersisyo!!!

2007-09-04T12:00:00.000+08:00

Salamat at maganda ang mood ko kaya makapagsusulat na naman ako ng bago dito. 2am pa ako nag-online at natapos ako ng bandang 5:30am. Wala kasi kaming pasok ngayon sa opis kaya eto, medyo lamyerda ng konti(at start na ng leave ko bukas for 6 weeks). Una kong ginawa eh sympre ang pag-silip sa walang kamatayang email, friendster at blog. Grabe nakakatuwa kasi mukhang masigla ang grupong sinalihan ko. Matapos ang pagbabasa sa net at pakikinig ng tamang pronunciation ng word sa "merriam webster" nagpasya akong mag-bike.(Hanep iba ang nagagawa ng webster dictionary). Nag-signoff ako ng 5:30 am para mag-almusal at natapos ako ng bandang 6:05 ata yun. Mabilis akong nag-ayos ng sarili para maabutan ko ang Vit. D na nagmumula sa araw.

Ok na ang lahat at ready na ko, yahooooo. Sarap mag-bike matagal-tagal na rin kasi akong walang ehersisyo kaya talagang namiss ko yung dati kong ginagawa.

Saan ako pumunta? Dun sa dating route ko. Sa may CCP (Cultural Center of the Philippines). Pagdating ko sa place punta agad ako dun sa mga nag-eaerobics. Lagi ako sumasali dun eh(pero hindi dahil sa chicks huh) mabuti na yung malinaw dahil patay tayo kay misis nyn. Sarap kasi mag aero eh, bukod sa talagang papawisan ka eh talaga naman nakakaindak ang mga tugtog.(Remix ng what's Up at bubuka ang bulalak ng Viva HotBabe). After ng isang set eh nagpasya na akong umiskerda dahil naniningil na sila(Joke), dahil kasi solve na ako. Eh di sakay ulit sa mountain bike ko at umikot ako sa buong CCP, PICC at nagpahinga sa favorite place ko sa SENADO(PEKSman). Magkakalapit lang kasi yun eh. CCP, PICC, Manila Film Center of the Phil.(na may ghost daw?), GSIS at House of Senate. Dun ako madalas "mag-bayang magiliw" este "Lupang Hinirang" pala at kumain ng taho.

Marami na rin akong nakikitang politiko dun tulad nila (CHIZ, Miriam Santiago, Flavier, Sotto) at basta marami pa. Pagkatapos ko dun eh hindi na ako pinayagan mag-passby patagos ng Macapagal highway kaya kailangan kong bumalik sa CCP, tinamad na tuloy ako dumiretso ng Mall of Asia. Dun masarap mag-bike kasi ang dami-dami dung biker(As in). Lahat ng klase ng cyclist andun, kahit yung isang gulong lang(yung parang pang-clown) meron dun at may grupo sila. Ako nga lang ang walang grupo eh(wawa naman ako).

Pagkagaling ko sa Senate eh nagpasya na akong umuwi dahil for sure gising na ang baby "Kulay" ko. Pero bago umuwi dumaan muna ako sa Ella's bakeshop para bumili ng baon ni Kulay papasok sa iskul. Grabe pag-dating ko sa bahay yakap siya kaagad sa akin. nag-breakfast na daw sya, kaya nag-aya kaagad manood ng D.V.D. ayun walang humpay na BARNEY na naman.(badtrip ako minsan kay barney, ang yabang kasi eh). Tapos ilang minutes pa at pinaliguan ko na si kulay dahil 10am ang klase nya sa daycare center.

Sarap ng pakiramdam ko kasi para bang balik ako sa normal life ko, natutulog na ulit ng walang araw(gabi yun), gumigising na ulit ako na hindi buwan ang babati kundi araw(umaga yun). Lunch ko now is 12nn unlike before (2am, 4am o kya 3am).

Masaya talaga ako at 6 weeks ako magkakaroon ng normal life(naka-leave kasi ako nun) hahahaha. Nag-file kasi ako ng leave dahil pauwi si misis dito sa pinas at 1 month lang sya at pakakasalan na nya ko.(hehehehehe) Kelangan kasi yun para sa petition ko eh. Wala ng problema sa baby namin dahil matagal na siyang ,kumpleto sa papers so ako na lang ang posibleng maiwan pag-nagkataon(wawa naman ako). excited na nga ako sa pagdating nya eh, sigurado naku..... wala lang..... cge na at iba na ang naiisip ko.Joke

So paano, hanggang dito na lang muna at susunduin ko pa si "Kulay" eh. Hanggang sa muling pagbabasa. Wednesday exercise ulit ako. Kailangan ko talaga yun kasi nga padating si misis eh. Hahahahahaha! Salamat sa pAgbabasa.Godbless

Hanggang sa muli

2007-08-12T18:35:00.000+08:00

Natuto akong sumigaw ng katahimikan
sa gitna ng mga nagkakagulong leon,
at
sa
mabilis kong pagkilos ay agad kong naitali
ang hangin dulot ng hangal ng kaisipan..

Lunurin ang pakikiulayaw sa alon
at hayaang ipaghele mula sa awit ng mga baril
ang gutom at hungkag na tiyan.

Ina oh aking Ina, huhugasan ko ng dugo
ang mantsang iniwan ng mga nagpakilalang kauri natin.

Papandayin ni bunso ang bala
na siyang aawit sa kanayunan at
hindi magtatagal ay makakatulog ka na sa alingawngaw ng pakikibaka.

Ina, titiisin kong lumuha ka sa aking pagalis,
subalit ipinapangako ko na bukas isang araw,
ang
lahat
ay
magbabalik,
payapa at malaya

Paalaam.........

IAWIT MO SA AKIN

2007-08-12T02:32:00.000+08:00

IAWIT MO SA AKIN
By: Erning

maliit ang mundong aking inangkin
ngunit pilit pang pinasisikip at pilit akong dinadala
ng nakatanikala kong mga paa
sa malaki, madilim at malungkot na daigdig

hanapin mo ako
at ialis sa malungkot na mundong ito
buksan at pakatalasan mo lamang ang iyong mga tainga;
kahit nakapikit ang iyong mga mata
ako'y iyong makikita

hindi ako nagtatago
ako'y nawala at kinupkop
ng mga gunitang dapat ay patay na

tinuruan mo ako
kung papaanong humanap ng kislap at ningning
ngunit ano'ng saysay ng kislap at ningning
kung ang bawat kinang mismo ang pumapatay sa atin?

wala akong makita
wala..ang liwanag na nagpasaya
ay naglaho at iniwan akong nag-iisa

alam kong makikita kong muli ang paraiso
nalalapit na ang panahon upang ang mga sugat
ay maghilom at ang mga pangit na alaala
ay tuluyang mailibing na

harapin mo at sundin ang gusto ng panahon
sila ay dapat na kaibiganin
sila ang gagabay upang ika'y ilapit sa akin

hayaan mong matuka ka ng mga ibon sa iyong paglipad
yakapin mo ang ulap upang maramdaman mo
kung ano ang sarap at sakit ng may sugat
ang hapdi ng bawat dampi ay ang susi sa daan ng pag-uwi

sa pagsundo mo sa akin, hahanap tayo ng bahaghari
at tutuklasin kung ano ang kulay ng buhay at ibibigay ko sa iyo
ang tunay na liwanag na kay tagal nang minimithi
kailanma'y hindi mawawaglit
kailanma'y hindi mapapawi

Untitled

2007-08-12T02:27:00.000+08:00

Untitled
By: Erning

nakatanga sa bintana,nag-aabang na baka
may masilayang bitwin sa langit
at ang buwan, tumakas pa,tumakas pa sa akin
bakit sila ngayo'y nagtatago at sa aki'y nagdadamot?

humuni ang ibon ngayong gabi
umihip ang hangin
at ipinadama sa akin
ang tinataglay nitong lamig

lamig... lamig ang nadama ko
nung oras na iniwan mo ako
ang pag-ibig mo parang lobo
lilipad, puputok at ngayon maglalaho

dapat bang ako ang sisihin
kung bakit ika'y nagsinungaling sa akin?
tumingin ka sa salamin
at ang katotohana'y alamin

sarili mo, sarili ko
magkalayo na ng totoo
nilalang na tulad mo
wala na rin sa paraiso, sa puso

mapait at masakit..oo
ngunit nadama mo na ba ang nadarama ko?
ako'y aalis at magpapakalayo
upang ang kalooba'y hindi maging paralisado

sino ka nga ba sa akala mo?
bakit ang puso ko'y nagkaganito?
pusong malambot ngayo'y naging bato
pansamantalang aalis pero hindi magpapatalo

pakiusap, wag mo nang linlangin ang sarili mo
pakiramdaman mo ang paligid mo
subukan mong tumingin sa likuran mo
sumusunod pa ba ang anino mo sa'yo?

isasara ko na ang bintana ko
dahil ang mga bitwin sa langit
ay tuluyang nang nagtatago
ngingiti na lang at sisipol

huhuni ulit ang ibon
iihip muli ang hangin
sa buwan ako ay maglalakbay
at bubuhayin muli...
ang puso kong pansamantalang namatay

(Ito'y gawa ng aking klasmeyt nung college na si Erning)

PANAHON

2007-08-10T20:06:00.000+08:00

Hindi
ko
hinihiling
na
huminto
ka
dahil
batid
ko
na
kailangang
lumakad
ka
ng
ayon
sa
iyong
lakad,
Sana
lang
ay
huwag
mo
masyadong
bilisan
dahil
minsan
pa,
lilingunin
ko
ang
kahapon
namin
na
sadyang
minsa'y
naging
ngayon!

Tagtuyot

2007-08-08T12:08:00.000+08:00

Madalas
nanlilimos
ako ng tula sa diyos ng mga letra.

Ano't ano tila baga'y hindi ako naririnig.
Lilipas na ang buwan ng Agosto at maghahari na muli ang tunay na tag-lamig.

Subalit
hanggang ngayon ang mga letra ay sadyang tila walang saplot
at
aliw pa sa lumipas na tag-araw.....

Random Thoughts

2007-08-06T10:43:00.000+08:00

August 6, na pero wala pa rin pumapasok sa isip ko para ipost dito sa blog kong toh. Wala kasing masyadong naganap nitong nakaraang linggo eh. Tulog at pasok sa opisina. Tsaka puro undertime pa kami ngayon, kaya siguradong sunog na naman ang sahod nito sa akinse. Hay!!! Bagong leads na naman ang tatawagan namin mamaya, kaya sana naman eh bumenta na ako. plsss lord.....

Ang dami kong gustong gawin ngayon buwan na ito, andyn ang outreached namin sa Mindoro, teambuilding with my Team Kalaupapa, magsulat at yung libro na hanggang ngayon ay hindi matapos-tapos isulat. Grabe!!! Sana lahat magmaterialize... Minsan naisip ko ano ba talaga ang gusto kong mangyari.... Sa bagay siguro normal lang toh sa taong praning gaya ko.. Tsaka nga pala gusto ko rin mag-apply ngayon sa office namin bilang isang "trainer".hehehehe Bahala na basta pagispan ko pa ulit mabuti.

Sa puntong ito ayaw talaga sumulat ng lapis ko kaya nahihirapan ako mag-isip. Mabuti pa kaya eh mag-post ako ng mga jokes. Tama! Yun na lang muna..

"Pinakbet"
Nag-aaply bilang cook si Turnok sa isang 5 star hotel:

Turnok: Sir gusto ko sana maging cook ng hotel nyo eh.
Head cook: Ano ba ang pamatay mong lutuin..
Turnok: Pinakbet po! (mabilis niyang sagot)
Head cook: Sus! Basic na yun eh...
Turnok: Hep!Hep!Hep! Pinakbet With Mayo!!

(Note: Kilitiin ang sarili para matawa)

"Sira-Ulo"

Isang pasyente ng mental ang kinakausap ng isang doktor para malaman kung maaari na itong pauwiin:

Doktor: Magaling ka na ba Norly?(pangalan ng friend ko toh)hehehehe
Norly: Yes sir! magaling na po ako.
Doktor: O sige, pra malaman kong magaling ka na, bigyan kita ng isang katanungan.
Norly: No problem dok. Patunayan ko sa iyo na magaling nako.
Doktor: Kung patutulayin kita sa sinag ng flashlight ko, tutulay ka ba?
Norly: Dok naman ginagawa akong sira-ulo! Sympre hindi...
Doktor: Bakit?
Norly: Eh kung patayin mo yun eh di nalaglag pa ako!! Bwahahahahahaa praning ka pala dok eh...Bwahahahaha

(Analisasyon: May punto si Norly diba?)hahahahaha

Sensya na sa mga makakabasa nito huh, corny talaga ko mag-joke eh. Para tiyak na matatawa kayo. Tumingin na lang kayo sa salamin. Try nyo lang. Salamat! Merry Christmas!!!!

RIGHT LOVE AT A WRONG TIME IS NOT A RIGHT LOVE!

2007-07-30T10:11:00.000+08:00

You stand beside me like the periwinkle sky that I look on to,
you say nothing but silence, I feel nothing but numbness.

I saw the blood flows from your risk like rain.
you told me your dreams,
your plans,
your nightmare.

And then I also told you my dreams,
my plans and
my nightmare about the rain and poem of "letting go".

The rain drops much stronger than before,
I can't stop the bleeding.....
and you wish for a place where you could go,
cause everyhting here moves so slow.

You embraced me and whispered Iloveyou..
You cry like a child and
I wipe yours tears with my shaking finger.

I'm sorry....
I can't give you
what you seek...........

Ika-28 taon sa mundong ibabaw!

2007-07-26T23:54:00.000+08:00

28 taong gulang na ako sa mundong ibabaw, ano ba ang mga natutunan ko?

1. Kailan man hindi maaaring pabayaan ng ama ang kanyang anak.
2. Ang buhay ay puno ng pagsubok at pakikibaka
3. Ingatan ang kalusugan at katawan dahil walang nabibiling extra nyan/
4. Hindi lahat ng tama ay hindi mali
5. at hindi lahat ng mali ay hindi tama
6. Masarap maligo sa ulan
7. masarap umakyat ng bundok
8. Madumi talaga ang politika
9. Pati pag-aartista(kaya ayaw ko pumasok ng showbiz eh)
10. Madalas tama ang ating mga magulang
11. Hindi ako perpekto at may sarili akong kahinaan
12. Mababaw ang luha ko.
13. "Ang tula ay hindi magiging obra hanggat hindi pa patay ang mismong manunula"
14. draining sa call-center
15. masarap mag muni-muni
16. hindi ganoon kadali ang mag-pamilya(PEKSMAN!)
17. gusto ng mga babae na pinupuri sila(naks!)
18. Ang tao ay may kakayahang gawin ang mga nais nya(mabuti o masama man)
19. Kaunti na lang ang matinong politiko
20. Marami ang dupang at buwaya
21. Masarap magmahal ng totoo(Iloveyou mommy Shamille)
22. Kailangan minsan ang magisa at magisip
23. may kaalaman sa gitna ng katahimikan
24. Ang lahat ay lilipas
25. Masuwerte ang taong nakakakain ng 3 beses 1 araw(Salamat po)
26. Mapagbiro ang tadhana...
27. "Masarap ang umaga lalo na kung ikaw ay gising"
28. MAY BUHAY AKONG DIYOS! Meron...Meron..

(Happy Birthday to me, happy birthday to me, happy birthday, happybirthday, happy birthday to me!)

"Cge Zkey blow the candle na" woooooooohhh! yeheyyyyyyyy!

Salamat po diyos ko at binigyan nyo po ako ng mapagmahal na pamilya at mga kaibigan. Kahit ako lang po mag-isa nagcelebrate ng birthday ko ngayong mga oras na ito ay salamat pa rin. Grabe masyadong tahimik ang birthday ko lord, si Jhunnel, ironman,BJ Aaron(hindi pa sya sigurado na birthday ko) at misis ko lang bumati sa kin. Ok lang lord madrama lang ako ng konti.

"KAINAN NA!" nagluto ako ng pansit canton at hindi ako papasok ngayon. Yahooooo...... patay ako nito sa coach ko.....hehehehe.

"Cge kain ka na Zkey wag kang mahiya"

"Eh ikaw kain ka na rin"

"Tange! pagkumain ka eh kumain na rin ako, magisa ka lang sa kwarto ngayon"

"Oo nga pala, ako ang celebrant at ako rin ang bisita"hehehehehehe

(paalala: huwag akong tularan)

29. MASARAP MABUHAY SA MUNDO!!!!!!! HAPPY BIRTHDAY TO MEEEEEEEEEEE......

I THINK GOD CAN EXPLAIN

2007-07-23T03:16:00.000+08:00

The water runs from our eyes like jazz,
because the rain tells a story
about love and rainbow.

You're shaking but not scared.
I'm scared but not shaking.

My shadow leaves me for no reason,
and
the truth rips you tissue after tissue.

the spirit,
the love,
and hope comes to end.
no more light!
no more space!

Now, heaven is calling me.
Leave......
and
don't look back
cause
I don't wanna see you cry
before I close my eyes!(Iloveyou....Goodbye....)

I THINK GOD CAN EXPLAIN!

Eyewitness account: Seven hours of hell in Tipo-Tipo, Basilan

2007-07-20T23:50:00.000+08:00

JUN VENERACION, GMA7 News
07/16/2007 | 04:30 PM

We endured seven hours of hell in Tipo-Tipo, Basilan.

Embedded with government forces searching for kidnapped Italian priest Giancarlo Bossi, my team and I were caught in the middle of a very intense firefight between the Marines and armed groups in the area.

For seven long hours, we stared death in the eye.

The trip to Basilan was an offshoot of reports from military sources that Bossi had been transferred to the island by his captors.

July 9, 2007. We arrived in the island province after an uneventful two-week coverage of government troops in search of Fr. Bossi in the Lanao provinces and Zamboanga del Sur.

At first, we didn't expect significant coverage in our Basilan coverage... until we learned of a plan by Col. Ramiro Alivio, commanding officer of the 1st Marine Brigade, to launch an operation just hours after we had called on him.

We asked permission to join operating units... Colonel Alivio acceded.

Late in the evening, we witnessed a short pre-operation briefing. All the Marines huddled to pray. I saw familiar faces… some of them I had interviewed in the province of Sulu.

They were the same group who fought it out with the Abu Sayyaf bandits September last year. It was during that same operation that Abu Sayyaf leader Khadaffy Janjalani was killed.

Cpl. Russel Panaga, a member of the force reconnaissance team, approached me and said, “Sir, nagkasama na tayo sa Sulu. Kami’yung wounded dun. Eto na naman, sasabak sa operasyon."

I responded, “Oo, kaya pala pamilyar ang mukha nyo sa akin. Ingat kayo, sir."

After a brief talk, I was surprised to find out that Panaga, the mean-looking and muscle-bound Marine, was, in fact, a gentle giant.

To lighten up the mood, I told Panaga in jest, “Sir, hinahamon ka ni Donnie ng suntukan." He reacted with a smile.

I never had an inkling that the short conversation would be our last.

Jump-off time was 4:30am, July 10.

A team from force reconnaissance and special operations platoon of the Marines scoured two target areas deep in the jungles of Tipo-Tipo. They were the lead units.

A bigger group of soldiers in armored personnel carrier and 6x6 trucks was following them from behind. They would serve as reinforcement if “problems" should arise.

Hours of searching for Bossi didn't produce positive results.

It was the Marines’ second fruitless try in the area since the abduction of Bossi on June 10.

The ground commander, Maj. Nestor Marcelino, ordered his men to board their respective vehicles.

The seven-vehicle convoy rolled on, en route to their barracks.

I and my crewmembers, Cameraman Jjulius Catibog and Assistant Cameraman Donnie Roxas, were in a 6x6 truck in the middle of the convoy.

It passed through several communities... villagers and school children were looking... at times even waving at the Marines.

When the convoy reached Sitio Puhpuh, Barangay Guinanta, travel became arduously slow. The road was unpaved and narrow.

I noticed that the houses were empty.

The sight triggered an eerie feeling, recalling conversations I had with soldiers and even civilians during previous Mindanao coverage sorties that empty communities are an indicator that something bad is waiting around the corner.

Minutes later, we heard the Marines telling one another to be on alert.

The convoy halted after Major Marcelino noticed that three vehicles were no longer in our tail.
Radio communication didn't elicit a response from them.

We turned back to check and found out that one of the vehicles got stuck in mud, causing the delay.

Efforts to pull the truck from the sticky situation proved futile. But that was not the only problem.

Armed men were sighted on high grounds. The Marines quickly scampered for battle positions.
All at once, gunfire rang out. It was 10:30 am.

Cameraman Julius, Assistant Cameraman Donnie and I quickly hit the ground and sought cover.

Shots were being fired from almost all directions... bullets grazing above us.

Tree branches and leaves fell from above as a result of heavy enemy fire. A staccato of varying gunshots and explosions became a familiar refrain.

At first, we thought it was going to be a short gunbattle. But we were wrong.

As minutes passed by, the firefight turned for the worse.

My team was pinned to the ground amidst an endless volley of fire.

Then we heard messages from radio that some marines have been hit.

At that point, fear started to roll down my spine. While lying down on my stomach, my head almost buried to the ground, I began to pray for the fighting to stop. I prayed like I never did before. But my prayers were not instantly answered.

The fighting still went on and on. Donnie said his prayers too. At one point, he said he was losing hope we would make it alive. The thought of not seeing his first newborn grandchild kept running through his mind.

My cameraman Julius was still taking footage from his limited vantage area... aiming his camera at the Marines firing mortar rounds at enemy positions, although most did not go off.

The situation brought back memories we had in 2004. Julius was also my cameraman in another hair-raising coverage in the town of Lamitan, also in Basilan. Then, we were also caught in a crossfire when suspected drug dealers fought it out with the police.

Julius was shot at by one of the drug dealers while eluding arrest. When the shooting stopped... we emerged unscathed.

But Tipo-Tipo was far more fierce than our Lamitan experience.

As military mortar continued to falter, mortar rounds unleashed by the attackers -- from the Moro Islamic Liberation Front and the Abu Sayyaf -- were slowly finding their mark.

A round of enemy mortar landed very near our position, causing a very loud blast. I felt the pounding effect on my chest.

The chilling effect of mortar ammos being launched by the attackers was too frightening to bear... it was like waiting for death to come.

A radioman called for air support and heavy artillery fire. But precious minutes had passed, and still no air support came. I heard him say over the radio, "Wala pa bang air support? Napapalibutan na kami dito."

A group of Marines just few meters in front of us radioed, “Sir, nasa 200 meters na mga kalaban... papalapit na sila sa amin."

Soon after, choppers and a Bronco bomber were seen flying over us. But they had little effect on the attackers. They eventually flew back to base leaving their comrades on the ground, to fight on their own.

The attackers were emboldened. We heard them hollering “Allahu Akbar"(Praise Allah) as they were inching closer. The Marines could no longer hold the line.

I said to myself, this is going to be our end. Again, I prayed and asked for forgiveness from the Almighty. At that instant, I said to myself, “I’m ready to die."

Not far from where I was, I saw Julius and Donnie still on the ground. We were so helpless. There were moments that we would just stare at each other as if to say good-bye.

Outnumbered and outgunned, the Marines still tried to fight back... The numbers were stacked in the attackers’ favor- less than a hundred government troops, against 500 of them.

Before noon, the guns fell silent, if briefly.

Then it drizzled and eventually a heavy downpour followed suit.

I began to chill while lying on the ground.

To compound my worries, bullets rained on us anew. The Marine perimeter defense had been breached.

Sensing imminent danger, Major Marcelino, the ground commander, old us to move to another area.

Drenched to the bones and virtually covered with mud, we ran, one after the other. We slipped and tripped on occasion, as the barrage of enemy fire reverberated.

I heard Donnie say, “I got hit!"

When we reached higher ground, I saw blood streaming down from Donnie's head. A shrapnel from an M-203 grenade caused the minor wound.

From our area, we could see a dead Marine sprawling on the ground. But no one dared retrieve the body as enemy snipers remained on the lookout for new targets.

I looked at my watch. .It read 4:30 pm. Six hours had passed, but there seemed to be no end to the furious enemy attack.

Wounded Marines started moving to our position... some looking very pale and weak. Words of encouragement were uttered to liven up the spirits of the casualties. I heard them telling their fallen comrades..."’Wag kang pipilkit... kaya mo yan."

But 10 Marines were reported missing. Their companions initially believed they were killed in the frontlines. Still under siege, the Marines tried to search for their 10 missing comrades. An officer shouted, “Walang iiwanang katawan."

To the Marines, it’s a must that no one gets left behind.

But they were left with no other option... one soldier said, “Masakit man sa atin, kailangang iwanan natin ang mga patay kundi mauubos tayo dito."

“Kailangan na nating makaalis dito... pag inabot tayo ng dilim, siguro patay tayo lahat," another Marine added.

A piece of good news was heard on the radio before 5 pm. A local group had mediated a ceasefire.

That was the only time we were able to sit on the ground after hours of being pinned down.
We were told by a Marine later, "Okay na, Sir... tapos na."

He was wrong.

Not long after, another wave of deafening gunfire erupted.

Seeking cover, we moved from one coconut tree to another... crawled on itchy grass valley.
Ants were likewise crawling all over us… bite marks surfaced sooner than later.

But no one would dare move lest be spotted by enemy snipers.

Wounded and all, Cpl. Richard dela Cruz became our close-in guide as we started to extricate ourselves to safer ground.

He advised us quite often, “Dito kayo sa likod namin," until we reached a road leading to Marine reinforcements.

Behind armored personnel carrier, we walked and dashed through sticky mud. After 30 minutes, we reached a school where police and military reinforcements were stationed.

Donnie and I looked at each other and said, “Ligtas na tayo, pare." We held our hands so tightly as we walked to safety.

It was the end of a seven-hour ordeal. It was a miracle to say the least that we survived. In the end, God answered all our prayers.

We were hugging and shaking hands with almost everyone in sight.

I barely lost control of my emotions when I told a Marine, my voice breaking, “Grabe ang mga gamit nyo," referring to the mortar duds.

Teary-eyed, he responded, “Ganyan kahirap ang buhay naming mga sundalo, Sir!"

At day’s end, 14 Marines died, 10 of them badly mutilated. The dead included Corporal Panaga, the gentle giant I had a brief conversation with the night before the fateful day in Tipo-Ttipo. Nine other Marines were wounded.

But our travel was far from over.

It was still a two-hour ride from Tipo-Tipo to the Marine headquarters in Isabela, Basilan.

I asked Lt. Weng Mueyela, the lady officer in command of armored assets during the mayhem, to allow the three of us to ride with her in the tank. Readily she said yes. But all at once, too, added, “May dalawa akong sakay na patay."

We didn’t mind. We told ourselves, “Kahit siksikan at kahit may kasama pang patay... makikisakay kami sa tangke." Our primary concern was to return safely to Isabela.

My first phone call was to my immediate boss, Tex Jimenez, head of the GMA News Desk.

She was so shocked to hear about our harrowing experience. Instantly, she directed us to leave Basilan the following morning.

Next I called our operations boss Grace dela Peña to appraise her of our situation. I passed the phone to Donnie, then Donnie to Julius. When Julius returned the phone to me, he said, “Umiiyak si Ma’m Grace"

She was crying indeed as I kept assuring her we're okay... and that Donnie was up and about despite a minor wound on his head.

When the tension simmered down, I told Julius, “Good work, pare. Nakalampas na naman tayo."

The following day, July 11, we were able to air the story... the story of gallantry in battle of the men and women of the Marines… the sad story of Filipinos fighting fellow Filipinos... the story that exacted a heavy toll of lives killed, injured, and scarred inside and out. - GMANews.TV

(Grabe, nasaan ang pondo para sa mga militar? hindi ba't mas mataas ang pondo nito kumpara sa pondo ng edukasyon? Sus!)

Gawad Kalinga

2007-07-16T07:00:00.000+08:00

Gawad Kalinga? Ano ba ito?

Matagal ko ng naririnig itong Gawad Kalinga, subalit nito lamang nakaraang araw ko lubusang naunawaan kung ano ba talaga ang organisasyong ito. Nagkakape kasi ako nung isang araw sa pantry namin habang naghihintay sa shift ko ng napansin ko ang pinalalabas sa TV. Akala ko pa nga nung una eh rally kasi may mga taong nasa stage at mga nagsasalita. Babae, lalake, binata, may asawa, estudyante, peti-burgesyang propesyunal at propesyunal. Tapos pinakita doon ang mga kababayan natin na sadlak sa kahirapan. Napahinto ako at nabaling ang atensyon ko ng husto. Grabe, ang lakas ng naging "impact" sa akin. Palibhasa siguro ay likas na sa akin ang pagiging pusong mamon. Mabilis madurog ang puso ko sa tuwing makakakita ako ng mga taong hikaos subalit walang magawa kundi magpalamon sa sistema. Lalo na kung bata, langya talagang hindi ko minsan matagalan. Nagtutubig kaagad ang mga mata ko at para bang gusto kong umiyak. Hindi biro ang dinaranas nilang hirap lalo na yung mga nasa ilalim ng tulay, overpass, sidewalk, iskwater area at kung saan-saan pa.

Tapos nakita ko na may mga taong nagtutulong-tulong para bumuo ng bahay. "Yun! nakuha ko na."(sabi ko sa isip ko) "Gawad Kalinga, ito pala yun."

Pag-akyat ko sa production area namin para mag-calls(term namin pag start na ng shift). Napansin ko ang wallpaper ng mga monitor eh invitation para sa gaganaping program sa ika-Labing lima ng Hulyo taong kasalukuyan sa isang lugar sa Pasig City. NakipagTie-Up pala ang company namin sa Gawad Kalinga. Wow! Gusto ko ito sabi ko sa sarili ko. Aattend ako dito.

Kanina nga ay sumama ako sa company namin para sa "ICT-GK Tawi-Tawi Project." Yung 4 na sites ng ICT ay nag-participate RCBC(Makati), Shaw, Marikina(RiverBanks) at Unionbank(Ortigas). Excited talaga akong sumama kahit wala akong kakilala sa mga kasama. Hindi kasi sumama yung account ko kaya ayun para akong bata na naiwan ng nanay sa mall mag-isa. Pero ayos lang, hindi naman ako sumama para magkipagharutan dun eh. Sumama ako dahil gusto kong tumulong, gusto kong makibahagi. Wala pang tulog at puyat, pero masaya dahil makabuluhan ang pupuntahan ko.

9am nagsimula yung program na dinaluhan ng mga officers at employee ng ICT. Andun din ang baranggay captain ng "Tawi-Tawi, president ng home-owner association at mga taong may pakana ng nasabing project. Pasensya na kung hindi ko na nabanggit yung mga pangalan kasi hindi ko talaga matandaan eh. Masyado kasi akong abala sa pagmamatyag sa mga taong nakatira doon. Nakikita ko sa mga mata nila ang bagong pag-asa na siya na namang nagpapatubig ng mga mata ko. Natutuwa talaga ako. Astig!

Pagpasok pa lang sa may looban nila eh may mga nanay agad na nakamalong at babatiin ka ng "Magandang Umaga" at lalagyan ka ng pin na may nakasulat na "ICT, Gawad Kalinga, kasali kami dyan!" Ramdam ko ang saya ng kanilang pagbati. Peksman! Tinititigan ko yung mata nung nanay na nagkakabit ng pin sa T-shirt ko. Isang bagong umaga ang nakikita ko sa kanya, isang bagong umaga.... Doon ko hindi napigilan papatakin ang luha ko. Pero sa isang mata lang huh, at agad ko din pinunasan ito para hindi halata, baka sabihin ng mga ibang employee eh nasisiraan na ako ng ulo. Pin lang eh iiyak na ako. Kung alam lang sana nila! Masaya ako kaya ganun.

Bago natapos ang program eh pinapila kami para sa traditional passing of bricks(yung pasa-pasa kayo ng hollowblocks papunta sa mga gagawin pang mga bahay). Kalahati pa lang kasi ng looban yung natatapos eh. Tsaka hindi ko alam pala kung traditional passing of bricks nga ang tawag dun, wala kasi ako maisip na tawag eh. pangit naman kung "Pasahan ng hollowblocks" o kaya "Saluhan ng hollowblocks". Sensya na tao lang! Ang saya kasi tulong-tulong. Angas!

Matapos ang batuhan este! pasahan ng hollowblocks ay unti-unti ng naguuwian ang lahat.(kasama ko dun syempre). May service na van kaya sumabay na ako hanggang sa RCBC makati sites ng ICT. Tapos sumakay ng dyip pauwi. Ok talaga.. masaya, mahirap at makabuluhan.

Ito na ngayon ang Gawad Kalinga, isa silang organisasyon na tumutulong para mabigyan ng disenteng masisilungan ang mga taong hirap at walang sariling matatawag na pamayanan. Hindi lang ito sa Pilipinas kundi maging sa ibang bansa na rin. Nagsimula sila nung 1995 ng magsagawa ang Couples for Christ ng outreached sa may Bagong Silang, Caloocan City. Ngayon ang Bagong Silang ay nagkaroon ng isang maayos na komunidad. Ang galing diba! Talagang lalapat at lalapat ang kamay ng may kapal sa mga taong handang tumawag at magmahal sa kanya. Simula nga noon, ang Gawad Kalinga ay walang pagod na gumagawa ng isang tali na siyang bibigkis sa mga Pilipino.

Sana makita rin ng iba pang kapwa ko Pilipino ang mga nakita ko. Hindi lang bahay ang binubuo ng Gawad Kalinga, kundi dignidad, dignidad.... na minsang nanakaw ng kahirapan. Alam kong mahirap baguhin ang kasalukuyang sitwasyon ng Pilipinas, subalit ano't ano pa man, hindi pa rin natin maaaring sa-isangtabi ang lakas ng nagkakaisang-bisig. Sana sa simpleng pagdalo ko at munting dasal ay naipakita ko sa mga taga "Tawi-Tawi" na bukas kamay ang aking pakikipag-kapwa. Nawa'y hindi pasukin ng bulok na sistema ang Gawad Kalinga. HARINAWA.............

(Mabuhay Ang Gawad Kalinga at ang ICT company!)

Mga Diwata, Ang Panday at Mga Grupo Adbenturero(Pagsasanib Pwersa sa Anawangin)

2007-07-11T03:48:00.000+08:00

Isang pagbati ang nais kong ipanimula sa bawat taong makababasa ng kwentong ito. Nawa'y tahimik ang iyong kaluluwa sa bawat pagyanig ng ating mundo! Mula sa sakit, sakuna, problema, pakikibaka, paglaban at paglaya. Hayaan mong awitan ka ng aking munting kwento mula sa karanasang naganap sa tagong paraiso sa kanayunan ng Zambales.

Hindi pa man bumabati ang buwan ng Hulyo ay nagpasya si KaJhunnel na ganapin ang kaarawan niya at ng kasamang Ka-Melchor sa Zambales. Nang ibalita sa akin ang plano ay walang pagsidlan ang tuwang aking nadarama. Dahil matagal-tagal na rin na wala akong bisita sa mga lugar na siyang nagiging piping saksi sa aking mga tula at pangarap.

Sabado nitong asiyete ng bukang liwayway ng tumulak kami patungong San Antonio Zambales. Pito lang kami sa grupo na binubuo ni KaJhunnel, Ka-Melchor, Ka-Moymoy at Ka-Shane Ka-Patrick, Ka-Charie at ako! Hindi ganap na alam ang patutunguhan ay tumulak na buo ang pag-asa na hindi gaanong luluha ang langit!(Bagama't sa isang banda ay nais ko ring bumuhos ang ulan). Pasado alas-nuwebe ng marating namin ang bayan ng San Antonio. Agad kaming dumiretso sa pamilihang bayan upang sa aming munting salo-salo. Matapos ang pamimili ay agad na rin kaming tumulak sa lugar na kung saan ay susunduin kami ng bangka ni Ka-Boyet. Napakasarap ng aming pagbagtas sa dagat ng Zambales, ramdam ko ang pananabik ng aking kaluluwa sa mga puno, tubig, bituin, sariwang hangin at lupa na tahimik at mistulang nakatitig lang sa amin.

Kalahating oras at humalik ang aming mga paa sa paraiso ng Anawangin. Sinalubong kami nila tatay Emmanuel at nanay Saria. Biglang bumilis ang tibok ng aking puso sa aking mga nasilayan. Umaawit ang mga bato, tumutula ang tubig at pakumbabang kumakaway ang puno sa utos na rin ng haring hangin. Agad kaming nag-ayos ng mga dapat gamitin sa aming pananatili roon ng isang araw at isang gabi. Matapos ang masayang tanghalian ay hindi namin mapigilan ang pumailanlang sa lihim ng Anawangin.

Sa aming pagbagtas sa loob mismo ng gubat ng Anawangin ay marami akong natuklasan
hindi lang sa lugar kundi maging sa akin na ring sarili.
Nabatid ko na gaya ng batis na aming nadaanan, ay tulad ko na patuloy ang pag-agos patungo sa malawak na karagatan ng buhay. Kung saan man ako talagang pupunta ay mahirap matiyak. Ang mahalaga ay hindi natutuyo ang aking tubig ng pagasa na hindi maglalaon ay masisilayan ko rin ang kapayapaan sa aking pagal na kaluluwa.

Nagpasya kaming lisanin ang gubat dahil na rin sa utos ng langit. Para kaming mga
batang tumatakbo habang hinahabol ng ulan. Napakasarap at napakapayapa. Pagdating sa pampang ay agad kaming naligo sa paanyaya na rin ng dagat. Masaya kaming nakipaglaro sa mga alon habang ang ulan ay patuloy sa pagbuhos. "Dakilang Manlilikha maraming salamat po sa buhay. Itulad nyo nawa kami sa kasimplihan ng iyong pang ibang nilikha".

Matapos ang aming pagligo ay kami ay naghanda naman para sa hapunan. Sayang nga lang at walang mainit na tsokolate at matamis na suman. Matapos ang hapunan ay inihanda na rin namin ang maiinom. Sa gitna ng aming masayang inuman ay nalipatan kami ng mga bago naming nakilala sa lugar. Si Ka-Robbie at Ka-Boyet(ang mga panday) at ilang pagtagay pa ay lumapit naman ang mga diwata ng lugar, si Romer, Kit-Kat at Duke. Masaya at makabuluhan ang aming pakikipagkwentuhan sa kanila. Nga lang, mukhang hindi masyado masalita talaga ang mga diwata. Kuntento na sila sa kakatawa. Nauna lang talaga ang mga komedyante sa telebisyon dahil kung hindi, may tulog sila sa mga banat ni Ka-Melchor at Ka-Patrick.

Halos kulang ang magdamag subalit kailangan magpahinga para sa iba pang pakikibaka. Minsan pa, bumuo ng bagong kaibigan ang aming pagbisita sa Anawangin. Sa lahat ng aming nakilala at nakakwentuhan. Ang aking lubos na pasasalamat. Sa pagsasanib pwersa ng mga Diwata, Ang Panday at mga Adbenturero. Itaas nyo! Patuloy tayong maglalakbay, tutuklas, bubuo at magsusulat para may maisaysay ang mga bagong darating na henerasyon! HANGGANG SA MULING PAG-AHON!

(Yung ibang pix ay courtesy ng ADTREk salamat kay Jhunnel)

"Paki click na lang ng mga larawan sa right side for more pix"(Anawangin)

Tagubilin at Habilin

2007-07-02T04:30:00.000+08:00

Tagubilin at Habilin
NI JOSE F. LACABA
Inilathala ng Bulatlat
TULA
Vol. VII, No. 14 May 13-19, 2007

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una’t huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

Sa edad kong ito, marami akong maibibigay na payo.
Mayaman ako sa payo.

Maghugas ka ng kamay bago kumain.
Maghugas ka ng kamay pagkatapos kumain.
Pero huwag kang maghuhugas ng kamay para lang makaiwas sa sisi.
Huwag kang maghuhugas ng kamay kung may inaapi
Na kaya mong tulungan.

Paupuin sa bus ang matatanda at ang mga may kalong na sanggol.
Magpasalamat sa nagmamagandang-loob.
Matuto sa karanasan ng matatanda
Pero huwag magpatali sa kaisipang makaluma.

Huwag piliting matulog kung ayaw kang dalawin ng antok.
Huwag pag-aksayahan ng panahon ang walang utang na loob.
Huwag makipagtalo sa bobo at baka ka mapagkamalang bobo.
Huwag bubulong-bulong sa mga panahong kailangang sumigaw.

Huwag kang manalig sa bulung-bulungan.
Huwag kang papatay-patay sa ilalim ng pabitin.
Huwag kang tutulog-tulog sa pansitan.

Umawit ka kung nag-iisa sa banyo.
Umawit ka sa piling ng barkada.
Umawit ka kung nalulungkot.
Umawit ka kung masaya.

Ingat lang.

Huwag kang aawit ng “My Way” sa videoke bar at baka ka mabaril.
Huwag kang magsindi ng sigarilyo sa gasolinahan.
Dahan-dahan sa matatarik na landas.
Dahan-dahan sa malulubak na daan.

Higit sa lahat, inuulit ko:

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una't huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

Maraming bagay sa mundo na nakakadismaya.
Mabuhay ka.
Maraming problema ang mundo na wala na yatang lunas.
Mabuhay ka.

Sa hirap ng panahon, sa harap ng kabiguan,
Kung minsan ay gusto mo nang mamatay.
Gusto mong maglaslas ng pulso kung sawi sa pag-ibig.
Gusto mong uminom ng lason kung wala nang makain.
Gusto mong magbigti kung napakabigat ng mga pasanin.
Gusto mong pasabugin ang bungo mo kung maraming gumugulo sa utak.

Huwag kang patatalo. Huwag kang susuko.

Narinig mo ang sinasabi ng awitin:
”Gising at magbangon sa pagkagupiling,
Sa pagkakatulog na lubhang mahimbing.”
Gumising ka kung hinaharana ka ng pag-ibig.
Bumangon ka kung nananawagan ang kapuspalad.

Ang sabi ng iba: “Ang matapang ay walang-takot lumaban.”
Ang sabi ko naman: Ang tunay na matapang ay lumalaban
Kahit natatakot.

Lumaban ka kung inginungodngod ang nguso mo sa putik.
Bumalikwas ka kung tinatapak-tapakan ka.
Buong-tapang mong ipaglaban ang iyong mga prinsipyo
Kahit hindi ka sigurado na agad-agad kang mananalo.

Mabuhay ka, kaibigan!
Mabuhay ka!
Iyan ang una't huli kong
Tagubilin at habilin:
Mabuhay ka!

*Ang “Tagubilin at Habilin” ay kasama sa album ni Armida Siguion-Reyna na POP LOLA. Ang background music ay kay Ryan Cayabyab.

Krizzy!

2007-07-02T04:11:00.000+08:00

Too much love will kill you!

But if dying
is
the
only
way
to
be
with
someone
you
dear most!

SO
BE
IT!

July (Nutrition Month)

2007-06-30T05:00:00.000+08:00

Nutrition month pala ang July. Ngayon ko lang talaga nalaman toh kahit ipinanganak ako sa buwan ng Hulyo. Paano ko nalaman? Hehehe, umattend kasi ako ng meeting ng anak ko sa day care center at may parade pala silang gagawin. Grabe! First time kong umattend ng ganun. Ibang klase ang pakiramdam ko, Talagang parent na parent ang dating ko. Wala kasi si misis kaya eto, tayo ang tumatayong mommy at daddy nya. Mantakin nyo ha, ako lang ang lalaki kanina sa meeting. Lahat puro nanay, hindi ko alam kung bawal pumunta ang tatay basta andyan ang nanay o talagang kaugalian na natin na nanay ang humaharap sa ganung mga meeting. Kung meron mang mga lalaki na umaatend sa meeting, siguro mabibilang mo lang sa mga daliri mo sa paa. Pero kahit ano pa man ang dahilan masaya ako sa pagattend ng meeting ng anak ko. Ano pa ba ang agenda ng meeting bukod sa parade? Ito ang mga sumusunod:

1. July 6, 2007 parade ng mga bata. 7:30am yun at kailangan eh may mga dala
silang mga gulay, prutas kahit ano basta pampalusog!

2. July 20, 2007 cooking contest, slogan at poster making poster.
(1 representative lang kada daycare)

3. Attire nila sa parade? Green jogging pants at apple green na T-shirt(Angas!)

4. Contribution na 250 pesos para sa mga event na gagawin for the school year
06-07

Yang mga yan ang pinagmitingan namin. Eto ang astig dun! Akalain nyo na ako ang piliin na representative sa cooking contest.HAHAHA! ang naisagot ko sa kanila! Pero sa kaibuturan ng puso ko, ito ang mga salitang namumutawi(Magsitigil kayo, wag nyo kong pagtripan, suntukan na lang, masasamang espiritu lubayan nyo ang mga nanay na yan sa daycare na toh!). Langya malay ko sa pagluluto. Eh kahit nga maglaga ng tubig eh hirap ako eh. At eto pa, may sumigaw pa ng "WOOOH OK TOH!" Para bang namamataan na niya ang mga mangyayari sa araw cooking contest. Ako naman eh pangiti-ngiti lang. nagdadasal na sana andito na misis ko, para pasabunutan ang babaeng sumigaw ng "WOOOH OK TOH". Buti na lang kamo eh may bibong nanay dun na sinalo ako sa kahihiyan, siya nalang daw ang sasali. Salamat! malamang hindi siya nanay kundi anghel mula sa langit! Wala na akong problema.

Isinulat ko toh dahil natutuwa talaga ako. Dati ako ang nag-aaral at nanay ko ang naattend sa mga ganun, pero ngayon WoW! Isa na ako sa mga magulang na excited na makita ang mga anak nila na pumaparada, honor, best in religion, best in conduct at parents needed! Pero kung andito misis ko, naku sigurado sasali yun sa cooking contest. Magaling magluto yun. Dati nga nagluto sya ng Tinola pero magtataka ka dahil lasang chicken curry. Hanggang ngayon hindi ko maipaliwanag kung paano nangyari yun!(peace tayo lovey). O cge na at matutulog pa kami ng anak ko eh. Medyo antok n din ako at may pasok pa ako mayang gabi. Salamat ulit dahil hindi ako nakasali sa cooking contest. Salamat lord. Magpapakabait na po ako.

Tula sa loob ng Tula

2007-06-27T04:30:00.000+08:00

Ang pagbati mong mula sa puso
ay naihatid sa taong nagningas ng liwanag
sa muntik ng lamunin ng bangis ng panahon.

Ang tupa ay sadyang hindi nawala sa katotohanan ng pagkakaibigan,
hindi nabura,
bagkus ay bumubuo pa,
at pagdaka'y lilipas din.

Ang sulat ay may laman,
Ang sulat ay may puso,
Sumulat ka ng may pakiramdam

At ngayon sa mismong sandaling ito.....

Ang mundo ng teknolohiya ay sadyang naging daan,
upang mabuksan ang minsang naging pahina mo,
pahina ko,
at pahina natin!

Ang dami ng nangyari sa buhay at pagkatao.

Umasam at magwagi(walang masama)

Lahat tayo ay minsan ay nagiging hangal
ngayon..
lahat ay bumabalik
KLARO
AT
WALNG
KULANG......

Ang Paglingon Ni Joanne!

2007-06-25T20:45:00.000+08:00

(Likha ni: Joanne)

ISang mula sa pusong pagbati
ang nais kong ihatid sa taong hanggang ngayon
ay nagsisilbing ningas ng apoy sa taong muntik
ng malamon ng bangis ng panahon...

Ako'y mistulang tupang sadyang nawala
sa aking sinumpaan tungkol sa mga katotohanan sa pagkakaibigan...
dating paniniwala ko na walang hanggan ang lahat ay tila nagiging
burado na..

ako ay patuloy na nagsusulat ng mga bagay,
ngunit sadyang mga
walang laman...
walang puso....
walang pakiramdam...

at ngayon sa mismong sandaling ito..

kaharap ko ang mundo sa pamamagitan ng teknolohiya,
mistulang elementarya sa pagcheck ng friendster, ng bigla kong
madaanan ang pahina ng aking maetsro...

ang dami ng nangyari sa aking buhay at pagkatao...

ang dami kong nakalimutan sa sobrang pagaasam ko na maipakita
sa lahat na kaya kong magwagi sa kompetisyon sa gitna ng industriya.

ngunit ako pala ay naging isang hangal!
ngayon,
biglang bumalik sa akin ang lahat....
KLARO
AT
WALANG
KULANG.........................................

(Txt ito sa akin ni Joanne, mula sa numero ng iba)

The other side of straight

2007-06-25T06:10:00.000+08:00

In every line that exists is freedom

Love
War
Peace
Suicide
Insomiac..........

Breathe...............
for
the
other
side
of
straight

writes its own poem!

Para sa iyo aking tatay!

2007-06-18T21:15:00.000+08:00

Tatay salamat po sa lahat ng mga payo at gabay mo sa akin. Hindi ko po malilimutan ang mga bagay na ibinilin nyo po. Pasensya na rin tay kung naging pasaway ako noon. Alam ko nadismaya ko po kayo dahil sa paghinto ko sa pagpasok. Hindi ko po kasi alam noon ang gusto ko sa buhay eh, malakas pa ang hatak sa akin ng kabataan. At hindi ko talaga naging gamay ang buhay kolehiyo. Hindi ko napansin naliligaw na pala ako noon. Buti na nga lang po at nakabalik ako sa daan na dati sana ay dinaan ko na, kaya medyo huli pero hindi ganap na huli ako sa biyahe. Mahaba-haba din ang paghahanap ko sa dating ako, 4 na taon!

Naaalala ko pa noon ang sinabi mo sa kin anak mag-aral kang mabuti dahil wala kang maaasahan kundi ang sarili mong mga kamay, darating ang panahon na lilipas ako. Hindi ako aalis hanggat wala ka sa dapat mong puntahan. Ingatan mo ang nanay mo, ang ate mo huwag mong gagalitin lagi at ang kuya lagi mo siyang pakikinggan, alam kong hindi niya kayo pababayaan. Kung handa ka ng lumakad, sige na at ako'y may pupunthahan pa.Ito ang mga salitang sinabi mo sa akin tay ng huli tayong mag-usap. Tapos hindi ko akalain na iiwan mo na pala kami. Oo, kinuha na ng diyos ang aking tatay. Masakit pero Makabuluhan. Hindi ako makapaniwala, tama na ang lahat ay lilipas.

Hindi ko nagawang umiyak noon dahil alam ko andun pa sya para sa amin. Abala ang buong pamilya ko sa pag asikaso sa mga bagay-bagay. Kung saan ibuburol, ilang araw, kelan ang libing at sympre ang pag-asikaso sa mga nagiging bisita. Ako naman tahimik, nakikiramdam. Naaalala ko yung mga araw ko sa piling ni tatay. Kung paano nya ako paliguan, patulugin, ihatid sa iskul, isama sa sabungan(hehehehe), langgasin ang sugat ko, paluin, pangaralan, biruin at ang paghingi ko sa kanya ng piso. Hanggang ngayon alam ko nakabantay lang siya sa amin, sa bawat hakbang na gagawin ko, alam ko andun sya para umalalay kung sakaling matutumba ako. Tay, salamat po.. Hayaan mo tay, medyo maliwanag ang daan na dinaraan ko ngayon, kaya sa oras na marating ko ang dapat kong puntahan, bubuhayin ko ang mga alaala mo.

Nga pala tay, sayang at hindi mo na nakita ang pag-graduate ko. Nakatapos ako sa edad na 27 sa pang apat na kurso sa tulong ni nanay, kuya, ate at si Shamille. Hindi mo na din nakilala si Shamille, sya ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko tay. Siya ang naging regalo sa kin ng diyos nung kunin ka nya sa min. Isang buwan lang ang pagitan nyo tay. Pagalis mo syang dating naman ni Shamille. Tsaka si Kulay nga pala 3 taon na. Apo nyo na po sa kin yan. Naku ang kulit tay, siguro kung andito lang sana kayo matutuwa kayo sa kakulitan nya. Tay, salamat ulit sa lahat. At pangako ko po syo tay na hindi ko pababayaan ang pamilya natin. Tsaka mahirap pala na masaya ang pagpapamilya.

Excited ako bawat araw, pero minsan talagang halos mapaluhod ako sa problema. Lalo na tay nung buntis si Shamille. Kababalik ko palang noon sa iskul eh 3rd yr. college ako nun at si Shamille naman tay eh estudynte pa rin. Kaya habang pumapasok eh nagmessenger ako. Halos may araw tay na oishi lang kinakain ko o kya kanin at manghihingi na lang ako ng sabaw. Kelangan ko kasi ng ipon para sa araw-araw na gastusin ni Shamille. Naiiyak ako pag-naaalala ko yun, minsan nasasabi ko sa sarili ko na sana ang buhay ay gaya ng dati"ang sakit ay napapawi ng laruan, candy at ng pagkalong mo sa akin".Dati pag-umiiyak ako ibibili mo lang ako ng laruan tapos kakargahin at malaya akong yayakap syo, at makakatulog ako sa bisig mo at pagising ko himala na wala na akong problema. Pero ngayon iba na pala tay. Nag-iiwan ng mantsa ang bawat pagkakamali ko. Iniisip ko na lang na maaring hindi pa ngayon ang "Big Game" ko at alam kong malapit na na yun tay. Gagawin ko ang bilin mo sa akin na >"minsan kailangan gamitin ko ang kahinaan ko, para maging malakas ako". Hindi ako papatalo tay, dumadaloy sa akin ang dugo mo na maghahatid sa akin sa bukas na matagal mong nang hinhintay. Malapit na ako tay...... Malapit na!

Maligayang kaarawan Master!

2007-06-14T05:00:00.000+08:00

Ngayon ay pagdiriwang ng isang nilalang na sadyang hindi kayang tawaran ang lakas na nagmumula sa kanyang mga palad. Isang class S na nahuhugot ang espiritu mula sa kanyang mga panulat. Nakasama at isang kaibigan. Kapanalig sa ilang mga bagay at sadyang may kanyang mundo na natatangi sa iba. Mula sa langit ang kanyang taglay na talino at ang kapangyarihang nananangan sa kanya ay tila sulo na nagniningas subalit nakapagtatakang hindi nakapapaso. Ang tinta ng aking pluma ay bumabati sa iyo aking kaibigan ng maligayang kaarawan. Patnubayan nawa ng dakilang manlilikha ang bawat hakbang mo sa mundong ito. Mula sa ibinuhol nating tali sa loob ng apat na taon! Muli ang pagbati ko, ng aking kaisa at ng aking kulay................

Sagot ni Erning Sa aking pagbabalik sa kahapon(Nostalgia na Naman)

2007-06-06T04:00:00.000+08:00

patuloy ka kasing naglalakbay...

at daladala ang mga baon na ito..ü

Hindi ko kasi magawang iwan ang mga alaala.
Tama ka marahil Erning. Naglalakbay ako dala ang kahapon na hindi lang nagmantsa sa aking isip... Alam mo ang mga dinaanan ko, at alam ko na dinaraanan mo rin..
Sana maging matapang ulit ako gaya ng dating tayo.

(Alay sa mga nakakalakad na hindi nag-baon ng kahapon)

SA BINILANG MONG MGA TALA!

2007-05-30T04:30:00.000+08:00

SA BINILANG MONG MGA TALA!
(Sagot sa pagtatanto mo Khayam)

Hindi man kailangan mabatid ang talinghaga na iyong ipinababatid,
huwag mong hayaan na manatili
ang melankoliya na humahalik
sa iyong pisngi,

Bagkus hayaan mong lisinanin ng sariling mong anino
ang pagkakahimbing na iyong pagsusumamo.
Ikaw ,ako at ang binilang mong mga tala ay iisa.

Magkakawangis
subalit
iba't iba ang dahilan kung bakit kailangan tumanglaw.

Ang iba ay nagpapataling-hulog.
Upang masilayan ang mundo
na akala nila ay sadyang sagot,
upang magpatingkad ng kanilang kaningningan.

Ang tula ay hindi tuluyang magiging obra,
hanggat ang talinghalaga na nananangan
rito,
ay hindi tuluyang naisasaletra at naipababatid sa mga pagal na kaluluwa
Mula sa mga binilang mong mga tala....

Pagtatatanto (Lumingon)

2007-05-30T04:00:00.000+08:00

>
> PAGTATANTO
> Lumingon>
>
> Kagabi binilang ko ang mag tala; pinagmasdan
> ang bawat isa, kinausap, tinanong kung paano
> ba nila napagkakasya ang bawat gabi ng paki-
> kiulayaw gayong kawangis nila and isa't-isa.
>
> kung sa kabila ng kaningningan ay mababanaag
> ang tinataglay na pagkakaiba na maaaring ma-
> malas ng aking mga mata. Sa ganitong pagka-
> kataon ko iniibig na malunod ang sarili sa sariling
>
> imahinasyon; sa malayang pagyakap sa mga
> tula ng gunita at kahinahunan na hindi kinakahon
> o tinitipid ang pagsasatitik ng mga talinhaga.
> Sa ganito ko winawaglit ang karaniwaan; ang
>
> nagniningas kong katawan na pilit sumisikil
> sa sariling sakit at melankolya. Ang payak
> ngunit malalim na pagnanais kong mahugasan
> ang sarili na hindi magagamot ng paglimot,
>
> at ang pa-iisa sa harap ng maraming kasama.
> Ngunit ang totoo, wala sa ningning ng mga tala
> o sa kabanalan ng gabi; o maging sa pagitan
> ng alaala ng mga gabing pakikitunggali sa
>
> nakaririnding katahimikan, at pakikituos sa
> sariling ligalig at pananalig. Kundi ang matanto
> ang aking pananatiling gising habang tikib
> sa nag-aalab kong diwa ng pagkakahimbing
>
> at mahawan ang nagtatagong talinghaga na
> hindi matatanglaw ng salamin; na hindi
> kinakailangan makita o mabatid ninuman.
> At sa ganito ko nais ipagsumamo ang sarili.
>
> (Ipinadala sa akin ito ng klasmeyt kong si khayam sa friendster)
> 04/04/07

Paghawi sa ulap!

2007-05-30T00:00:00.000+08:00

Minsan akala natin wala ng katapusan ang mga paghihirap o problema natin sa mundo. Mula sa pamilya, pag-aaral, kaibigan, politika, pagbagsak ng piso laban sa dolyar at pag-ibig. Halos araw-araw tulala ka na lumalakad sa kalye para pumasok sa boring mong trabaho, subject, teacher o kaya naman gumawa ng projects, term paper, report at presentation para sa boss mo. Langya Burnout at wasted kana, pero walang handang makinig sa boses mong paos na at puso mo na napapagod din talaga. Lahat ng tao sa paligid mo eh puro asa, asa, asa at sumbat at utos na ganito ang kailangan mong gawin para umayos ang buhay mo. Ni hindi nila naisip na sasabog ka na dahil sa pressure na binibigay nila sa iyo, mga expectations nila na kelangan mong mapunan dahil pag na disappoint sila ikaw ang lalabas na masama at hindi marunong. Sasabay pa ang Boyfriend o girlfriend mo kung meron man, na nagkukulang ka na daw sa kanya. Wala ka na daw panahon sa relationship nyo, kulang na lang eh sabihin na wala kang silbing karelasyon. Gusto mong sumigaw, pero walang nakikinig. Gusto mong sumabog pero walang pupulot ng piraso mo pag-nawasak ka.

Huwag kang matakot. Sumigaw ka kung gusto mo, hayaan mong kumawala ang nasa loob mo. Buhay mo yan at kelangan nilang malaman na "fuCK sHIT" silang lahat. Isigaw mo sa mundo na napapagod kana. Lumabas ka ng bahay mag-isa, pumunta ka sa lugar na magpapasaya syo kahit isang saglit lang. O kaya naman umiyak ka sa loob ng kwarto mo habang hawak-hawak ang isang bagay na malapit syo. Ilabas mo lahat ng nararamdaman mo, magwala ka kung gusto mo. Minsan lang yan! Manood ka ng sine, kumain ka ng gusto mo, at kung sakaling umulan. Lumabas ka ng bahay at maligo ka. Yakapin mo ang ulan at umiyak ka kasabay ng pag-patak ng mga ito sa lupa. Sumayaw ka na para kang isang paslit muli. Maglaro ka sa saliw ng hangin at tunog ng patak ng ulan. Bigyan mo ng karapatan ang sarili mong bumagsak at magkamali at tumawa sa kabila ng pagkakamali mo. Walang makakapigil sa iyo pag-ginusto mo. Gumawa ka ng buhay sa sarili mong pamamaraan. Mabuhay ka ayon sa gusto mo at hindi ayon sa anino ng iba. Isigaw mo sa mundo na "Gagawa ako ng sarili kong pangarap at tutuparin ko ito mula sa sarili kong pamamaraan" . Humarang na ang gustong humarang pero wala kayong magagawa...... Itanim mo sa isip nila na hindi ka robot. Tao ka at may pakiramdam. Nagugutom, nauuhaw, nalulungkot, nangangarap, umaasa at nagmamahal. "Hindi ako robot, hindi ako robot, hindi ako robot, hindi ako robot, hindi ako robot. FUCK SHITTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT kayong lahat, hindi ako robot".

Ngayon makakahinga ka na ulit ng maluwag, maayos at puno ng space. Maniwala ka sa sarili mo. Walang makakapagsabi kung saan ka makakapunta kundi ang sarili mo. Wala kang dapat patunayan sa iba. Ibigay mo ang respeto sa sarili mo, at makikita mo na ang lahat ay magsisimulang muli kasabay ng pagsikat ng araw sa sarili mong mundo. Maganda, maayos at puno ng pag-asa!

"Ang paghawi sa ulap ay magsisimula ngayon"!

Nostalgia

2007-05-24T18:00:00.000+08:00

Nalulungkot ako ngayon, hindi ko alam kung bakit. Basta bigla na lang bumabalik yung mga masasayang nakaraan ko. Nung highschool, nung college, at yung tipong istambay pa ako sa loob ng 4 taon. Hindi ko mawari kung bakit tuloy-tuloy ang mga alaala sa aking isipan.

Andito ako ngayon sa pantry ng office namin kasi break ko ng 1 hour, kaya eto nagpapalipas ng dapat palipasin(badtrip o ewan ko ba). Nasa tabi ko ang isang video game pero ayoko naman maglaro, at sa likod ko naman ay isang booth na kung ano-ano ang pinatutugtog... Hayyyyyyy... Diyos ko! Ganito dito lalo na pag may event, minsan nga eh may mga nag-mamasahe dito, project ng HR. Maganda ang pantry namin kasi bukod sa canteen may video game at internet na libre.. Pero agawan sa pwesto kasi dalawa lang ang gumagana eh, Buti na lang kamo eh naabutan ko si MG na dati kong team mate kaya madali akong nakapag-internet.

Dati ko ng sakit toh(Nostalgia), ako yung tipo ng tao na nahihirapan maiwanan ang nakaraan lalo na at sobrang attached. Langya talagang naiiwan din ako kagaya ng mga nakalipas na. Kaya nga ako napahinto nung college ko dati dahil hindi ko agad naging gamay ang buhay kolehiyo. Masyado kong na miss yung buhay highschool ko, wala kasi masyadong pressure. Hindi pala kagaya ng college na kalahati pala na posibleng mong maging buhay eh nakabatay dito. Buti na lang kamo sa pag-tigil ko ng 4 na taon eh may isang taong napadaan sa mundo ko at isinama niya ako sa kanyang pag-bagtas dito sa mundong ibabaw. Si Shamille ang wife ko, siya yung taong naniwala na maaga pa para lamunin ako ng sistema, at alam niya na may magagawa pa ako. Kaya ayun, pumasok ulit ako ng college sa edad 23 anyos at nakapagtapos sa edad 27. Sakto lang talaga. Medyo sayang na din talaga ang oras eh. Pero ngayon, para bang bumabalik na naman ako sa dati, buti na lang ngayon eh aware na ako. Alam ko na lilipas din ito at kelangan malampasan... Siguro na mimiss ko lang sobra ang wife ko...... 1 year na din kami magkalayo, kasi na petition sya ng mommy nya... Wala na rin tao sa tambayan ko dati, at yung mga klasmeyt ko naman nung college eh mukhang busy na din sa mga buhay nila!!! Hay......... Ganito talaga ang buhay... walang permanente sa mundo kundi ang pagbabago at yun ang kailangan kong masabayan..... hindi ako hihinto......... Lilipas din ito!!!!!!! I should dare myself to move.... "Lakad lang at may naghihintay sa akin"

Si Jenkins (Gawa na ang barko)

2007-05-23T03:41:00.000+08:00

Sino ba itong si Jenkins? Bakit ba siya nasa blog ko ngayon? Ano ba ang halaga at kailangan pang isulat ito?

Kababata ko ang taong ito at kapatid na din ang turing ko dito, dahil simula't sapul ay magkasama na kami nitong taong toh, mula sa kalokohan hanggang sa kalokohan.Mula sa concert, counterstrikes, beerhouse, palipad ng saranggola sa ilog at takbuhan sa bubong ng iskul na malapit sa lugar namin. Naging hip-hop pa itong si Jenkins at actually naging dancer pa nung early 90's. pero nung late 90's na eh nagustuhan na rin niyang maging rakista. Kaya kasakasama ko na siya sa BAmbang Tondo para mag ukay-ukay.

Matanda siya sa akin ng isang taon lang naman at di hamak na mas magandang lalaki ako sa kanya.(sana hindi niya mabasa toh). Dalawang bagay kung bakit ko naisulat ito. Una nalulungkot ako kasi dahil kagabi ay umalis na ang kaibigan kong ito patungo sa Japan para sumakay na ng barko na naghihintay sa kanya doon. Pangalawa eh nakakatuwa kasi sa wakas "nakasakay ka na din!" Nautical graduate itong si Jenkins kaya seaman ang trabaho niya ngayon.

Matagal-tagal din ang ipinagpahinga nitong taong ito bago pinalad makasakay ng barko. Lagi nga naming inaasar na ginagawa pa ang barkong sasakyan niya. At ngayon nga ay gawa na at handa ng magsilbi sa mga tulad niyang seaman. Maraming bagay ang nakakamiss sa taong ito, kakaiba kasi ang mga komento nito eh, tsaka siya yung madalas kong kakwentuhan sa tuwing lalabas ako at tatambay sa aming munting tambayan. Nakakapanibago talaga ngayon ang tambayan namin, wala na kasi si Jenkins kaya tahimik at parang kulang. Pero sa kabila noon ay natutuwa ako dahil sa wakas natupad na din ang gusto niya. Linsyak gawa na ang barko ni Jenkins! Pero kelangan mong mag-timon ng maayos para dalahin ka niyan kung saan mo man gusto pare.

Hindi ko na nakita ang pag-alis niya dahil tulog pa ako nung mga oras na yun dahil pang-gabi ako sa trabaho. Kaya pag-uwi ko kanina ay agad akong dumiretso sa kanila at pabirong hinanap sya "Pare ano na". Ganun kasi ang bungad ko lagi sa kanya tuwing hahanapin ko siya eh. Kung saan ka man naroon ngayon Jenkins. Sa baba o taas man ng barko huwag mong kalimutan yung pasulobong ko!hehehe! Sabi niya lagi sa akin na magulang siya sa lahat ng bagay kaya naniniwala ako na may pasalubong siya sa akin.hehehe! Pare hindi man tayo nag-kita kagabi baunin mo ang panalangin ko! sa mga turo mo sa akin kung paano sumenyas at manayko!(kami lang mgkakabarkada ang nakakaalm niyan) langya marami diyan siguradong senyas kapital.... Sa iyo Jenkins! Itaas Mo! Ingat pare and godbless!!!

Gimme a break!

2007-05-17T19:26:00.000+08:00

Langya badtrip! Ang hirap bumenta ngayon sa floor(tawag sa production area dito sa office namin). Nag-aalok kasi kami ng credit card sa mga Kano eh, kaso eto nga 5 hours na eh isa pa lang benta ko! Dito pa naman nakasalalay ang komisyon. Although may basic pay ako, iba pa rin pag may komisyon ka monthly diba? Lalo na kapag may Anak ka at yaya na kelangan pasahudin, t[pos magbibigay pa din ako sa nanay ko at sympre yung grocery pa namin ng anak ko monthly.. Believe it or not, nalalagasan ako ng 10thou monthly. Kasama na dyn ang sa Yaya, tubig at koryente, grocery, pamasahe ko ng isang buwan sa office(tipid na yan) at yung luho ng anak ko sympre! Yan mga yan ang dahilan kung bakit kelangan ko mangomisyon! Sympre minsan kelangan ko din bigyan ng reward ang sarili ko diba? Kaya pag may nag-aya sa akin umakyat(ito ang bisyo ko ngayon) ng bundok.. Basta may oras sasama talaga ako! PEro ngayon nga na may nag-aaya sa akin, kaso hindi pwede umabsent sa opis, naku talaga naman nalulungkot ako! Hay! Sana pagbalik ko ngayon sa floor eh bumenta naman ako, at ikekwento ko sa inyo kung nakabenta ako.. Edit ko itong posting na ito pag-bumenta pa ako! Wala ana akong magawa at may kalahating oras pa ako, Linsyak! natatae ata ako, pero hindi pa full blast, gusto ko pag-upo ko sa bowl eh talagng brwaakkk na agad eh... Para may time pa kumanta at magmuni-muni! Cge na ilalakad ko na lang ito at baka sakaling mawala! Salamat sa pag-babasa at sa uulitin! Ingat and Godblessss

Araw ng mga Ina

2007-05-14T06:00:00.000+08:00

Mabuhay ang lahat ng mga nanay sa mundo! Hindi po matatawaran ng kung ano pa man ang sakripisyo at pagmamahal na ibinigay nyo po sa amin at ibibigay pa. Mula sa mapagpala ninyo pong mga kamay kami nahimlay at sa malabay nyong mga pakpak kami ay isinulong mula sa malakas na ulan na dulot ng mga pagbabago sa mundo. Dahil sa inyo ay taglay namin ang karunungan na siyang naming magiging sandata sa bawat pag-daan ng panahon! Ang lahat po ay lilipas ngunit hindi ang mga aral na itinanim nyo po sa aming puso at isipan! Ang aking lapis at mga letra ay nagpupugay ng lubos sa lahat ng nanay!

Naaalala mo pa ba nung bata ka? Pinatutulog ka pag-tanghali ng nanay mo tpos ikaw naman eh tamad na tamad. Aminin! Minsan pipikit ka pa pero pakurap-kurap yung mata mo kasi mahirap magtulog-tulugan.hehehehehehe. Ako rin isa sa mga batang ganun, sarap balikan ng nakalipas na, lalo na yung tipong ihahatid ka ng nanay mo sa iskul. Dami pabaon na bilin yan. Huwag ka magpatuyo ng pawis, huwag kang sasama sa hindi mo kakilala, huwag mong gagastusin yung baon mong pera dahil may pagkain ka naman dala.(pagmayaman kayo Chocolait at sandwich, pero pag hindi masyado Orange juice na zesto at puding lang kung minsan). Natatandaan mo pa ba lunchbox mo? Astig pag-makulay at sikat na superhero yung design nito, halimbawa: Superman, Spiderman, Bio-man at StarWars sa mga lalaki, sa mga babae naman eh sympre HelloKitty, Barbie, Carebears At mga Disney Characters.. Langya Talagang kahit puding lang baon mo, para bang ang sarap2 kumain. Pero pag-wala kang lunchbox feeling mo outcast ka at hindi cool, kaya magpapabili ka kay nanay. At dahil mahal ka ni nanay at hindi ka niya kayang tiisin, ibibili ka nya kinabukasan ng ENSAYMADA! atlis pass ka muna sa puding..

Mabait talaga ang mga nanay pero sympre dahil makulit din tayo kung minsan, kaya niya tayo napapalo ng walistingting, tsinelas, patpat, walis tambo, daspan at baseball bat! Pandisiplina lang naman yun! Natatandaan ko nga minsan nung paluin ako ng nanay ko, hawak hawak nya ako sa kamay habang pinapalo ng tsinelas sa pwet, tpos ako namn eh patingkayad na umiiwas habang kinakaladkad para padapain!hehehehe Kulit ko kasi nun eh, nangupit ako ng 2 piso sa wallet nya(Papel pa nun ang 2 piso). Tsaka natatandaan mo din ba yung tipong umalis ka sa bahay para maglaro pero hindi ka nakapgpaalam, tpos hinahanap ka nila at hindi ka nila makita. Yun pala eh andun ka sa malapit sa ilog kasama ang mga kalaro mo na nanghuhuli ng butete at mnaliit na isda para lutuin nyo sa isang lata na may tubig ilog o kaya ihi nyo!Astig yun! Walang kapantay ang ligayang nararamdaman mo nun habang nagluluto kayo. Ang ngiti mo sa labi ay kay tatamis, subalit bigla itong mapuputol at mapapalitan ng lungkot kapag may isang bata na lumapit sa inyo at sinabi "Uy kanina ka pa hinahanap ng nanay mo, Patay ka galit na galit". Pagkatapos mabigkas ang mga katagang yaon ay para bang titigil ang mundo mo at bibilis ang tibok ng iyong puso, medyo magpapalakas ka pa ng loob sa pagsasabi ng "weh maniwala ako syo". Sasagot ang kasama nya ng "Bahala ka, kanina ka pa nga hinahanap eh". Yun na! alam mo na! Aalis ka na lng ng walang paalam sa tropa mo. Maglalakad ka na may pangamba sa iyong puso at isipan, hindi mo alam kung katapusan na ba ng mundo o isang panaginip lang ang lahat ng ito. Naku eto na, malayo ka pa lang eh natatanaw mo na ang nanay mo na para bang lakad takbo ang ginagawa niya para madali ka niyang masalubong ng...... Takbo Na! at hinahataw ka na ng tsinelas sa pwet... hehehehehe! Pgdating sa bahay iyak to the highest level ka. Pagkatapos ng paluan at sermon tatahimik ka at mabait na ulit! Ilan lang yan sa mga naaalala ko nung bata pa ako. Nagpapasalamat pa rin ako dahil alam ko na para din sa kabutihan ko ang bawat palo niya sa pwet ko. Kaya nga simula nun, nagpapaalm na ako sa kanya tuwing pupunta ako ng ilog. At dahil nagpaalam ako ng maayos eh di hindi nya ako pinayagan. Delikado nga namn kasi dun noh! Kaya sa lahat ng makakabasa nito, batiin nyo si nanay nyo ng Happy Mothers Day at kiss kyo sa kanya at mararamdaman nyo na para ulit kayong bata sa bisig ng isang ina!Pramis Pa!

(Cge na! At Pupunta pa kami sa ilog ng mga kaibigan ko! Huwag kang maingay huh!)

Mt. Manabo (Lipa batangas)

2007-05-11T04:00:00.000+08:00

Katatapos ko lang kumain at hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa para isulat ngayon ang pag-akyat ko nung nakaraang miyerkules (May 2-3). Grabe sarap talaga sa piling ng kalikasan. Kasama kong umakyat si Jhunnel at mga kasama nya sa trabaho na sila Ryan, Patrick at Charie. Dun ulit kami nagkita sa Henlin Alabang bandang 2pm at nakarating kami sa Lipa Fiesta Mall ng mga bandang 3:30 pm na ata yun. Tapos Namalengke na sila Jhunnel ng Chow-yun-fat(pagkain) namin habang ako naman ay kumakain sa chowking dahil hindi me nananghalian bago umalis ng bahay. Nakaalis kami sa place ng bandang 4:30 at nakarating sa jump-off ng bandang 5pm na. Swerte kami dahil sarado yung lugar na dapat ay paliliguan namin pagbaba ng bundok so dun na lng kami sa labas nag-repack ng gamit. Ok na! 5:15 start trek at narating namin yung summit ng 6:45pm.

Sarap ng pakiramdam talaga umakyat yung tipong humahalik sa iyo ang mga halaman, puno, insekto at yung tipong mauupo ka sa lupa na pagaari ng bundok na para bang sinasabi "sige pahinga ka muna dyn, sagot kita". Ewan ko, gustong-gusto ko yung tipo na nadudumihan ako ng bundok!(napapraning na yata ako). Pagdating namin sa campsite eh nag-set agad ng camp at nagluto ng ng sinigang na baboy. Si Ryan ang Chef namin at grabe ang sarap nya mag-sigang as in, hanggang ngayon lasa ko pa sa bibig ko yung lasa ng sinigang nya.hehehe. Gumawa din si Jhunnel ng paborito nyang itlog na pula with tomato. Tapos nag-saing din kami ng marami para may pang-sangag kami kinabukasan. Sa wakas nabinyagan na rin yung Kovea stove na binili ko, Ay! actually 2 beses na pala yun, yung una pala eh nung sa Majayjay kami ng 2 kumpare ko at ito na nga yung pangalawa! Yun na, pagtapos namin kumain inihanda na ang kupita at uminom ng "Grand Matador" na hindi ko alam kung bakit Grand Matador ang pamagat ng alak na yun. Siguro dahil pag-naparami ang inom mo eh para kang kinakatay ng isang matador. Natulog kami ng bandang 11pm at gumising ng bandang 5:30am at nag-luto ng almusal. Sinanag at coirnbeef na may itlog yung niyari namin. Dami ko nakain, tpos 6am nag-picture2 na kami. bandang 8am descend na kami at nkarating sa baba after an hour.
Eto na ang problema, wala nga kami maliliguan. Buti na lng at nakahanap sila ng masusuyuan namin paliguan, at ito ang bahay ni nanay Karing! Sakto pa kamo at piyesta at may pabinyag yung kamag-anak nya kaya pinakain pa kami ng libre. Sarap maligo at lao na yung kumain. Sarap ng Luto nila grabe!!! Maraming salamat po! Sa uulitin.... Umalis kami sa bahay nila nanay Karing ng bandng 12noon na rin ata. Tpos Humiwalay na ako sa kanila sa Fiesta mall dahil kelangan ko pumunta sa mismong bayan ng Lipa para sumakay ng biyaheng Buendia na sa Calabarzon ang daan para mas mabilis. nakarating me ng bahay ng 2pm na yata at agad na nag-pahionga kasama ang aking anak na si kulay at ang alaala ng pag-akyat.. Sarap talaga kaya kahit may pasok ako nung gabing yun eh talaga namang ganado ako dahil nakaakyat na naman ako! Cge, sana minsan makasama din kita sa muli kong pag-ahon! Tulog na ako kasi may pasok pa ako myang gabi!

Note para sa wife ko: yung gusto ko makasama sa pag-akyat ko eh para sa lahat yan huh, baka isipin mo na naman eh may chicks ako.(mabuti na yung safe.hehehehe) Kitakits!!!!!!!!! Labyou Shamille

Eleksyon!

2007-05-08T11:30:00.001+08:00

Isang linggo na lang at eleksyon na. May napili ka na ba? Ako, gaya ng dati hindi ulit buboto. Hindi na kasi ako naniniwala sa botohan eh, naka isang boto lang ako nun, try ko lang kc gusto ko ienjoy yung pagiging 18yrs-old ko.hehehe! Marami ang nagtatanong sa akin bakit daw hindi na ako naniniwala sa eleksyon. Ang sabi ko eh ilang taon na ba sila bumoboto? Yung iba 3 beses na, yung iba naman eh halos lagpas na sa daliri sa kamay. Tpos tinanong ko kung ano nagawa ng pag-boto nila sa kanila at sa bansa natin! Natigilan ang mga gustong magpamukha sa akin na mali ang hindi ko pag-boto. Hindi ako gago para hindi ibigay sa kanila ang karapatan nilang bumoto, pero wag di naman sana silang gago kung may karapatan din ako na hindi bumoto diba? Respeto lang!

Kaya ko isinulat toh eh dahil dun sa kapit-bahay kong kala mo eh kung sino makapag-sino ng opinyon. Tinanong nya kasi ko kung sino ba daw ang kandidato ko, sympre sumagot ako ng wala "po" eh.. Sabay banat ba naman ng "Ganyan talaga kayo, wala kayong maitulong sa bansa kundi protesta at rally.. Hanggang ngayon ba naman daw na graduate na ako eh hindi ako tumitigil sa kakasama sa mga sira ang ulo. Tangina! (bulong ko) ano naman kinalaman ng protesta at rally dun sa tanong nya? Pero dahil medyo praning ako at napahiya sa mga kasama nya na "politician kuno", binigyan ko sya ng pagkakataon para magkaroon kami ng interesanteng argumento. At yun nga, dahil hindi sya makalusot sa mga opinyon ko. Wala siyang nasabi kundi "ewan ko sa'yo". Pati yung kapitan na kakampi nya tinabla ko. Sabi ko sa kanya na hindi nakasalalay ang kinabukasan ko sa politiko na iboboto nyo o iboboto ko kung sakali man. Naniniwala ako na ang kinabukasan ng Pilipinas ay wala sa pagboto at iyon ang hindi nila kayang tutulan. Nagalit pa nga sa akin yung kapitan dahil wla daw akong respeto. Gago pala sya eh, porket ba hindi nila masalansang ang tinitindigan ko eh wala na akong respeto. Tahimik akong naglalakad eh bigla nila akong tinanong at binastos tpos ako pa itong walang respeto. Pinagbigyan ko lang naman sila sa hilig nila sa argumento eh. Tapos nung wala na silang katwiran ako ang bastos. Langya, sarap nung debateng yun, 2 laban sa isa.hehehe! Pero nirerespeto ko pa rin kung nainiwala sila sa eleksyon dito sa Pilipinas. Karapatan nila yun! Sabi nga tatay ko nung nububuhay pa "anak wala kang aasahan kundi ang sarili mong talino at mga kamay, at huwag kang aalis ng bahay kung hindi mo alam kung saan ka pupunta" (malalim at makahulugan) At ito ang titindigan ko hanggang ako ay nabubuhay. Sige hanggang sa muling pagbababsa..

P.S. Hindi ako N.P.A. o Aktibista man!hehehehe(mabuti na yung malinaw)

Viirginia Polytechnic Institute Massacre

2007-04-19T05:00:00.000+08:00

Larawan ng mga biktima

Isang nakakagulat na balita ang binaggit sa akin ng kaibigan ko kaninang umaga, grabe pala yung nangyari sa VirginiaTech. Kaya pag-uwi ko eh agad me nagbasa sa The New York Times para updated me sa mga nangyari nung Monday. Grabe 33 yung kumpirmadong patay kasama na dun yung gunman at yung 4 na faculty members. Si Cho Seung-Hui ang pangalan nung gunman at 23 yrs old na sya. Isa siyang Korean nationals na nag-migrate s U.S. nung 1992 kasama ang pamilya niya. Ayon sa room-mate nya eh loner daw itong kolokoy na ito at kakaiba minsan ang mga ikinikilos. At ayon din sa English teacher nya na si Lucinda Roy eh kakaiba daw ang tema ng mga sinisulat ni Mr. Cho (tawag sa kanya sa campus) puro anger at violence. So, dati pa man eh kinakikitaan na ng problema ang taong toh kaya minsan na rin syang sinubukan sumailalim sa counselling pero talagang matigas ang ulo nya kaya wala silang nagawa.

2 Klase ng baril ang ginamit ni Mr. Cho. Isang 9mm at .22 caliber. At ayon sa mga imbestigador eh posibleng nito lang March naiskor ni Cho ang mga baril dahil bago pa ang mga ito. Walang hiya nag-amok ang kamag-anak ni Jumong. kaya ngayon ay natatakot ang mga korean nationals sa VA dahil baka resbakan sila ng mga puti. Ganun din daw kasi ang nangyari nung 9-11 tragedy eh. Binalingan lahat ng arabo, kahit inosente eh nadamay. Hindi mo masisisi eh, bugso kasi ng galit yun. Ikaw ba naman ang mamatayan ng mahal sa buhay na wala namang ginagawang masama eh tpos ganun-ganun lang. Suspindido ang klase sa VirginiaTech hanggang Sunday at half-flag sila sa kautusan na rin ni President Bush.

Grabe! Sinulat ko ito dahil nakikisimpatya ako sa mga naulila, sana mabilis silang makabawi sa sakit na nararanasan nila ngayon. Hindi na issue dito kung anong kulay ka at kung bakit pinakekelaman ko yung issue ng iba. Ang akin lang eh isa itong pangyayari sa kapwa ko "tao", maging itim, puti, dilaw, kayunmggi at pink kung meron man, eh may puso din sila na nasasaktan. Sana huwag ng maulit ito kahit saan mang bansa. Alam ko "wala akong magagawa dun pero may magagawa ako dito". Ikaw may magagawa ka ba

Hindi ako yan tange! Si Cho Seung-Hui yan, yung gunman!

(All pictures and information was gathered from The New York times newspaper)http://www.TheNewyorkTimes.com

kami At ang Falls sa Majajay Laguna

2007-04-17T11:00:00.000+08:00

Musta na? Sana ok ka din kagaya ko.. eto na naman ako para magpost ng panibagong blog. Nung sabado kasi lumakad ako kasama ang 2 kaibigan para maligo sa isang falls sa Majajay Laguna. Sarap grabe, ang lamig ng tubig at talagang buhay na buhay ang falls. Umalis kami ng manila 1:00pm at dumating sa Sta. Cruz Laguna ng 4:00pm. Tapos diretso agad kami ng palengke para mamili. Tig-kalahating baboy at manok tpos Ulo ng maya-maya para sa sinigang! wow! chow yun fat toh.. Tpos umalis kmi ng 4:40 ng palengke papunta na sa majayjay at sa awa ng diyos hindi namin inabot ang last trip.. Kaya yun, nagtricycle kami at nagbayad ng 200Php. %pm kasi last trip dun eh.. Tpos yun dumating kami sa place ng 7pm kaya nag-set agad ng camp at nagluto.. Bilis namin kumilos kasi gutom na gutom na kami eh!.. Tpos kumain kami 9pm ng adobo at sinigang naming isda. Tpos uminom kami ng El hobre Tequilla, grabe ang init sa katawan pala nun at gaya ng inaasahan ako ang unang susuko.. Habang nainom kami sarap pakinngan ng tubig, para talagang musika! Salamat po dakilang Manlilikha! Tulog kami ng bandang 12Midnyt at gumising me ng 5am para silayan ang bukang liwayway sa falls at yun bayad lahat ng gastos dahil yumakap sa akin ang tubig. Tapos picture2 at 6am nagluto kami ng almusal at pagkatapos namin kumain eh naligo n kami... Wow grabe lamig ng tubig at masyadong mapaglaro ang mga bato. Babalik ako sa lugar na yun! Promise pa! Nilisan namin yung place ng bandang 10:30am at nakabalik kami sa manila ng bandang 3pm. Ayos diretso agad ako sa photoshop para maup-load ko agad ang mga pictures. Sarap tlga ng lakad na yun sulit. Diba Ben? Cge Hindi ko na pahahabain dahil may pasok ako ngayon ng bandang 10pm.. Cge na mga tsong at ako'y kakain pa! Paalam mga bata! Smile naman dyn!!!

Bisita Iglesia

2007-04-08T03:30:00.000+08:00

Late na naman ang pag-post dito sa blog! Empre kulang sa time, kwento ko lang yung bista iglesia ko last thursday with my classmate badz. Aksidente lang yung pag-bisita namin kasi hindi ko naman talaga akalain na magpaparamdam itong klasmeyt ko na to na suki ng holdap. Almost 6months na kami walang komunikasyon nito dahil naholdap na naman sya at natangay yung "vintage celfone" nya(got what i mean) kaya walang paraan para para magparamdam sya.

Nagtxt sya sa akin bandang 8:30pm ng thurs. at nangu2musta ang walang hiya, sakto naman na paligo ako nun dahil medyo nagbabalak me magsimba para maiba naman. La lang, gusto ko lang maramdaman yung presence ng holyweek. Langya kasi pag callcenter ka eh halos maiiba talaga mundo mo, kaya kung may pagkakataon din lang me eh tlagang ginagawa ko yung talgang routine ko at yung mga nakasanayan ko ng gawin, tulad ng pagdadasal(wag ka ng kumontra!). Sa madaling sabi niyaya ko sya mag-bisita iglesia at ok naman sa kanya.

10pm kami officially nakalarga at una namin pinuntahan eh yung syempre ang simbahan na malapit sa puso ko, ang Sta. Clara de Montefalco Parish church dito sa amin sa Pasay City. Choir kasi me dito dati, almost 3yrs din me nagserve at masaya ang mga experiences ko dito. Dahil dito nakilala ko ang wife ko, bumalik me sa dating ako, nakilala ng husto ang pagkatao ko at kung anik-anik pa. Hindi kami nagtatagal sa bwat church na pinuntahan namin, maximum na siguro ang 15mins. basta tuwing darating kami sa place eh mauupo kaagad kami at konting moment with "Him" tpos larga na ulit. Naka-7 kaming church at ito ang mga ss:
1. Sta. Clara de Montefalco church Pasay City (Naglakad kami)
2. San Ildefonso church Makati City (Naglakad ng konti, napagod kaya sumakay)
3. Saint John de Bosco church Makati City (Naglakad kami)
4. Greenbelt Chapel Makati City (Sumakay kami)
5. San Antonio church Forbes, Makati City (Nag-Taxi)
6. Macapagal church (Youth Center) Macapagal Highway Pasay City (Nag-Bus)
7. San Roque church Cabrera, Pasay City (Nag-Taxi)

Ntapos kami ng 12:mn at kumain sa Jollibee sa tabi ng Philtranco terminal. Grabe ang lakas kumain ng bruha, lapang kung lapang.Joke! Nanlibre ako, kasi ganun naman lagi eh "diba badette". Sumbatan na to!hehehehe. Masaya naman kami kasi nagkekwentuhan kami habang nglalakad. Ang daming nyang tsimis, "keso ganito na daw buhay ni ano" at "si ano naman dw eh ganito". Pagtapos namin kumain eh nagpasya na kami maghiwalay, kasi pasok pa me ng 1am sa work eh. Astig noh! So nag-taxi na ako para mabilis at sya naman eh nagtrycycle na lang pauwi.

Dumating me sa office ala-una pasado na at masaya me na natulog!hehehe.. Sensya ka na huh kc walang pix kasi hindi ko nahiram yung digi cam ng kuya ko tsaka ito naman si Badz eh may-dala palang celfone eh hindi pinagkukuhanan yung napuntahan namin. 2 lang yata yung nakuhanan nya eh! pag-naupload na nya eh post ko agad dito! tnx sa pagbabasa, SA UULITIN!!

2007-03-26T04:00:00.000+08:00

Sunday, March 25, 2007

Team Building ng Anahola Team
Ngayon ko lng naisip isulat ang mga pangyayaring naganap kahapon sa Antipolo, Sa Loreland o Loriland yung name nung resort. Unang plano eh yung Enchanted Kingdom, tpos hanggang sa nanalo kami ng 2thou sa team competition, so may konting pondo. Dahil kulang pag nag Encahnted Kingdom, kaya sa swimming na lang napunta(parang mas magastos yun).Nag early shift kami para maaga ang out namin, so 10pm kami nag log-in at 7am kmi nagout. Umalis kami sa ortigas bandang alas 9am tpos nakarating kami sa place eh bandang 10am na!(courtesy of manong's jeep). May stop over kmi sa 7-eleven para bumili ng yelo, alak(nila), pagkain,softdrinks at konting chicha. Pagdating sa place, mabilis kami nakakuha ng cottage kso medyo pangit yung location kaya naisip ng coach namin na lumipat sa medyo ok.Yun na! nagayos na kami ng mga kakainin at nag-ihaw ng SANGKATUTAK NA LIEMPO. Langya! kahit 2 araw na ang lumipas eh siguradong aayawan mo ang ulam na liempo.Kasawa! May spaghetti din kami, vegetable salad(sosyal), Manggang hilaw, adobo at liempo pa. Nag-ihaw kami bandang 11am at natapos mga bandang 5pm ng 2009. Buti na lng kamo eh masaya kami kaya medyo hindi mo ramdam ang pagod at antok.Hindi maganda yung place, ang liliit ng mga pool at masikip, hindi ko nabilang yung pool eh. pero sobrang liliit. Tsaka ang daming tao naliligo at mantakin mo nagbabasaan pa sila sa swimming pool, grabe, hindi pa sapat yung mag-slide sila! Masaya lang tingnan nung mga tao kasi ramdam mo nag-eenjoy tlga sila kasama ang mga pamilya o kabit nila.hehehehTatlo lang ata kaming naligo at yung isa eh grabe makatili sa slide, kala mo eh nire-rape ng ilang kalalakihan. Yung isa naman eh grabe mag-splash yung tubig pag-bagsak sa pool, ang laki kc nya eh 5'11" sya at wrestler built yung katawan(sana hindi nya mabasa to!). Nakatatlong shots lang kami sa slide at nagpasya na bumalik n sa aming mga kasama na enjoy na enjoy sa pag-iinom. Nagbanlaw ka agad ako kasi mauuna akong umuwi sa kanila eh, miss ko na kc agad c Kulay.Pagtapos magbanlaw, kain lang ng konti at charade games kami na mukhang nadaya pa kami. Diba Lyll? Eh nag-paalam na ako sa maganda at mabait kong coach. Buti na lng at may sumabay sa akin si joel, kc medyo badtrip daw sya kc gusto nya maligo eh kaso wala syng kasama kaya ayun umuwi sya na bigo at problemado. Bawi na lng daw siya next time. isasama pa nga niya yung gf nya. Ingat Tol!Umalis kami sa resort ng 2:00pm at nakauwi ako sa bahay ng bandang 4pm na. Grabe kapagod pero gaya ng dati niyakap at hinalikan ako ng aking Kulay kaya yun diretso labas kami kasama ang pamangkin kong si Zynco. Grabe sarap ni kulay kalaro tpos kumain kaming tatlo sa jalalabee(tawag ni kulay sa jollibee). Nakauwi kami ng 8:30pm at bagsak ang katawan ko sa kama! kagi2sing ko lang ng mga oras na ito at ngayon ay nanaginip na nagpopost ako sa blog.Masaya at masarap yung alis ng team ko, ma mimiss ko kayo, nalipat na kasi ako ng team eh, ayaw na sa akin ng coach ko>Joke! hay! Sana makabenta ako sa bago kong team ang kalaupapa. Puro sellers kasi yung mga andun eh. Pero lahat gagawin ko para bumenta! Sige magpahinga na ako at may pasok pa ulit mya eh! Salamat sa coach ko at sa buong teammates ko! MABUHAY ANG MAIINGAY, MABUHAY ANG ANAHOLA!
Posted by KaUste

Mt. makulot (Cuenca Batangas)

2007-03-22T15:03:00.000+08:00

Ito yung una kong pagtatangka na akyatin ang Mt. Makulot, kasama ko yung kababata ko na mountaineer na tga dun din sa Cuenca si "Jhunnel". 2 lng kmi umakyat kc biglaan yun eh, wla halos tlgang plano, gusto lng namin mabinyagan yung binili kong TheNorthFace backpack Solaris35 na hindi ko lam kung ano ang ibig sabihin! pero cool db Solaris parang Explorer!hehe kahit sinasabi ng iba na madali lang daw akyating ang Mt. Makulot, ayoko pa rin balewalain ang bundok na ito, mataas man o mababa ang bundok, hindi pa rin dapat na balewalain ang lakas ng kalikasan, ibang lakas pa rin ang taglay ng mga yan dahil kalikasan yan... Langya pag yan nagbiro, kaya dapat igalang ang mga ito mula sa tubig, apoy, hangin at lupa. Nakikiamot lang naman tyo sa kanila, tyo galing tyo sa lupa kaya pagtumanda tyo eh nagaamoy lupa tyo! No joke! pwera na lng kung 18 yrs old ka plng eh amoy burak ka na, baka naman poor ang personal hygiene mo!

Nasunod yung iterenary namin mula ETD sa Alabang hanggang ETA sa Cuenca batangas, Nag Chow Yun Fat muna kami sa palengke, tapos eh ngtricycle kami hanggang Tiko(Lugar na kung saan nagaayos ang mga umaakyat). May isa pang daan paakyat, yung BRgy. Makulot ata kung hindi me nagkakamali, dun kami dati dumaan nung nagpunta kmi ng groto(bata pa ako nun).

Balik tyo sa Tiko. Night trek yung ginawa namin at dahil kulang pa ako sa Gadgets at parapernalyas(langya parang adik yung dating eh no) eh di nanghiram muna me ng headlamp, nakitulog sa tent, at kung anik2 pa, dala ko lng kc eh yung backpack ko, isang damit at windbreaker, 3 litrong tubig, kutsilyo, na matalas pa yata yung tingin ng misis ko sa blade nun pag galit, biogesic(ingat), tsinelas, short at brief na bacon ang garter at yung favorite kong baso(walang pakialaman favorite ko yun eh).. Yun na! Handa na ang lahat. All set! gusto ko ng umuwi takot me sa ahas eh..... Nagumpisa kaming humakbang bandang 17:45, tama ba? basta kwarter to 6pm langya kelangan kc military time pa eh.... tpos narating namin yung campsite mga bandang 7pm ng 2008. Grabe hindi kami kinulang sa tubig dahil sinahod ko ang pawis ko, kulang-kulang 2 litro din yun! kapagod at linsyak may kumagat pang insekto sa kamay ko, ang sakit pero hindi me ngpahalata, kunyari ok lng pero langya gusto kong tirisin yung langyang insektong yun, kso hindi pwede kc parte parin sya ng bundok Makulot, isa syng kapamilya. Pagdating namin sa taas, walng tao kc Sunday kmi umakyat so expected na namin na wlang tao sa taas maliban n lng kung may rentahan dun ng O2Jam o Rakion! pero wala naman, kaya yun! kami lng 2 ang tao at yung mga anino namin! tsinek ko nga yung sa akin at baka naiwan dhil napagod! pero andun naman sya! Tahimik at walang imik! sunod lang ng sunod!

Set na namin yung tent tpos nagluto kmi ng "bahala na adobo" ok namn yung lasa basta hindi ka pa naka2tikim ng adobo sa tanang buhay mo! tpos Chow Yun Fat n, tpos inom ng konti at kwentuhan ng nakakatakot! Ang lamig pala sa taas ng bundok, kaya kinuha ko yung pamatay kong windbreaker, hanep sa porma khit si Lito Lapid inggit malamang pag nakita nya yun. Balat, as in balat yung windbreaker kong yun, anong cnbi ng TheNorthFace. TheSouthFace yung dala ko, nabili ko sa ukay-ukay at may picture pa ni mickey mouse pero inalis ko kc mas gusto ko si donald duck eh! Tpos Mga bandang 10pm nung pumasok kmi ng tent, tpos hndi ko masabi kung anong saktong time me nakatulog(I hope maintindihan mo).

Wake-up call namin ng 5:30am pero 4am plng gsing na ako, excited tlga me khit andun na ko! tpos mga bandang 5am nagpainit kmi ng tubig para sa "Noodles namin na bulalo flavor pero yung akin eh lasang manok".

Tpos 6am nagtungo kmi sa rockies para sa pictorial ko... Linsyak nakakalula pala dun, pero ok naman kc naramdaman ko ang pagyakap sa akin ng kalikasan! Gusto kong umiyak sa lula este sa tuwa dhilnasilayan ko ang bahagi ng makulot, lawa ng taal, yung taal volcano, mga puno, ibon, ulap na nagdidilig sa bundok at yung nakaVandal na Boy love Inday. Langya! bakit kelangan pa nilang magvandal.KAINIS! hindi mo na kelngan ipagyabang n narating mo yung bundok na yun, igalang mo naman ang mga bato!!!Badtrip! Pagtapos ng kodakan balik na kmi sa campsite for heavy breakfast. Nagsangag si jhunnel mula sa natira naming kanin at "bahala na adobo", hinalo nya yung itlog na pula at yung "bahala na adobo sa kanin habang sinasangkutsa ni "Jhunnel the chef" ang aming heavy breakfast!Naks! Habang ako naman eh nangi2nig ang labi at nakatingin sa kawalan>( Gutom na ko).. Yehey 8am sya naluto. Joke. tpos kumain na kmi at nghanda para sa pagbaba! Hindi na kmi nag summit kc may pasok pa ko nung araw na yun eh, so kelangan ko din ng pahinga!

Bumaba kmi 9:30am at nakarating kmi ulit sa "Titiko" ay mali! sa "Tiko" ng 10:30am yata tpos pahinga ng konti tpos ligo! woohhhh sarappppppp lamig ng tubig! 12nn nsa palengke kami para sa Chow Yun Fat na naman.. tpos 1pm nagjeep kmi papuntang Lipa(tagal kc ng biyaheng buendia sa cuenca eh,) at dun na kmi naghiwalay, sya papuntang Alabang ako namn sa Pasay.. 3pm nasa bahay na ako at masayang-masaya kc ligtas kmi nakauwi at nakita ko ang ganda ng kalikasan at higit sa lahat sinalubong ako ng yakap at halik ng aking "Kulay" nickname yan ng anak ko Astig noh! Zion Kulay Efil Yngelo Balang Marasigan ang buo nyng pangalan. Sarrrrrp ng kiss nya sa akin tanggal tlga pagod ko! He is 2yr old handsome boy! ibang klse pala ang pag-akyat. Mahirap pero masaya, at marami kang matu2nan kung gusto mong matuto!

ISANG PASASALAMAT

(Kauste)

Salamat at aking nasilayan ang ganda mo o makulot, hindi man ako nagtagal, ramdam ko ang init ng iyong pagtanggap sa amin, at

sa ating muling pagkikita hayaan mong iguhit ko ang iyong larawan mula sa mga lupang natuyo sa aking mga kamay upang maging tuluyang itong maging obra.

mula sa iyong mga dahon at hangin, puno, hayop at insekto, sa giliw at tatag ng iyong mga bato ako ay nagpupugay! Salamat at makakaasa ka na isa ako sa tatayo upang huwag kang tuluyang pumanaw!!! Sa ngalan ng Dakilang Manlilikha............ ibubuhol ko ang aking pangako!

Hanggang sa muling pagakyat!!!!!!!!

KAUSTE